Skinhead Front

Κύκλος.

2009-05-18T13:51:00.000-07:00

Το παρών ιστολόγιο περιέχει ένα σύνολο κείμενων που εκφράζουν προσωπικές απόψεις πάνω σε ζητήματα που αποτελούν κομμάτια της καθημερινότητας μας όπως Skinheads, Πατρίδα, Εργασία, Φυλή, Αντίδραση, Επανάσταση. Ο κύκλος του ιστολογίου αυτού ως βήμα έκφρασης έκλεισε. Τίποτα από όσα αντιπροσωπεύει όμως δεν σταματά. Αντιθέτως όλα συνεχίζονται, δίχως συμβιβασμούς, στο κυριότερο πεδίο μάχης. Τη Ζωή. Σίγουρα υπάρχουν και θα υπάρξουν ιστότοποι που θα συνεχίσουμε να αξιοποιούμε για την διάδοση των απόψεων και του Αγώνα μας.

Ζήτω Η Νϊκη!

Αύριο.

2009-04-22T07:25:00.000-07:00

Ο ψυχρός πόλεμος έχει τελειώσει. Προ πολλού έχει τελειώσει και ο δεύτερος παγκόσμιος. Δεν υπάρχει Κομμουνισμός παρά μόνο σε αντιλήψεις,συνειδήσεις, προσωπικότητες και στις ζωές μεμονωμένων ομάδων. Ομοίως και σε ομάδες ανθρώπων και σε προσωπικότητες μόνο υπάρχει σήμερα ο Εθνικοσοσιαλισμός και ο Φασισμός με όποια μορφή μπορεί να υπάρξει όταν δεν είναι πλήρες ξεκαθαρισμένο ποια είναι ακριβώς η θέση του ανά τόπο και χρόνο. Ο Καπιταλισμός αντιθέτως έχει επικρατήσει παντού. Έχουμε φτάσει στο σημείο το Κεφαλαίο να κινεί όλους τους μοχλούς της καθημερινότητας. Καθημερινά ο Καπιταλισμός, ο Φιλελευθερισμός, η Παγκοσμιοποίηση, ο θρησκευτικός Σκοταδισμός και πολλά ακόμα αλλοιώνουν και διεισδύουν καθημερινά όλο και βαθύτερα την ψυχή και την συνείδηση του εαυτού μας, του φίλου μας, του συνεργάτη μας, της οικογένειας μας. Γιατί καλό είναι όσα αναφέρουμε και προβληματιζόμαστε για αυτά να τα αντικρίζουμε πρώτα σε εμάς και τον κύκλο ανθρώπων που μας περιτριγυρίζει και μετά οπουδήποτε αλλού.
Αν λοιπόν εμείς, σήμερα, ζώντας σε μία καπιταλιστική κοινωνία και συγκεκριμένα σε μία τυραννία της παρακμής σε παγκοσμιοποιημένο επίπεδο και σε σε μία χούντα μιζέριας και ανθελληνισμού σε τοπικό επίπεδο δεν αντισταθούμε ουσιαστικά τότε τίποτα και ποτέ δε θα αλλάξει. Τίποτα δε θα αλλάξει ουσιαστικά σε εμάς, τίποτα δε θα αλλάξει ουσιαστικά στην κοινωνία. Αν εμείς οι ίδιοι δεν αλλάξουμε το χθές μας και τις αδυναμίες μας και δεν καταφέρουμε να ενσαρκώσουμε στους μικρόκοσμους μας τις αξίες και τα ιδανικά μας τότε ποιος; Θα συνεχίσουμε να νοσταλγούμε; Θα συνεχίσουμε να γκρινιάζουμε πως κάτι δεν έγινε κάποτε και πως η ευκαιρία δόθηκε αλλά χάθηκε ή ότι δεν γίνεται τίποτα από τους άλλους; Θα συνεχίσουμε να δημιουργούμε ψευδαισθήσεις βουτηγμένες στην αδράνεια; Θα συνεχίσουμε γενικά να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας με το να φαντασιωνόμαστε επιφανειακά στίγματα ως κοσμοϊστορικές επαναστατικές κινήσεις ; Η απάντηση θα δοθεί από το καθέναν στον ίδιο του τον εαυτό.
Κάθε μέρα λοιπόν, κάθε δική μας μέρα, μπορεί να μεταμορφωθεί σε ένα ολόκληρο πεδίο μάχης. Κάθε μέρα μπορούμε να τη μετατρέψουμε σε μία αναμέτρηση με τους εαυτούς μας και την κοινωνία ολόκληρη. Κάθε αδυναμία μας μπορεί να μετατραπεί σε πρόκληση. Το ίδιο και τα εμπόδια και οι δυσκολίες. Οφείλουμε να αλλάξουμε αυτό που ήμασταν χθες και οφείλουμε αυτή η αλλαγή να δίνει κάθε φορά λίγη δύναμη στην ροπή που γυρίζει τον τροχό αυτών των αξιών που η συνείδηση μας επιβάλλει στη ζωή μας.
Κίνηση, δράση, τριβή, προβληματισμός, αγωνία, αδιέξοδα, πληγές, προκλήσεις, μοναξιά, πόνος, φθορά. Αυτό είναι το αντίτιμο για κάθε μικρό σκαλί που θα ανεβούμε. Γιατί αυτό επιλέξαμε να πράξουμε. Επιλέξαμε να συγκρουστούμε με τον κόσμο των νικητών, όχι τόσο του πεδίου των μαχών, όσο του ιδεολογικού πολέμου των πολιτισμών. Με αυτόν τον νικητή επιλέξαμε να τα βάλουμε και αυτόν θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε πρώτα μέσα μας και παράλληλα όπου αλλού τον συναντάμε. Δεν υπάρχει λοιπόν χώρος για παράπονα και κλάψες. Υπάρχουμε μόνο εμείς και οι επιλογές μας.
Το σώμα μας, η σκέψη μας, οι πράξεις μας, η εργασία μας, η μόρφωση μας, οι επιλογές σε κάθε ζήτημα μας είναι όλα κομμάτια της ύπαρξης μας. Είναι όλα όπλα που είτε θα τα στρέψουμε απέναντι τους είτε απέναντι μας. Είναι όλα τους μικροί κόσμοι που καθημερινά πλάθονται από εμάς. Εμείς διαλέγουμε τη διατροφή μας, την εκγύμναση μας, την σύντροφο μας, τη καλλιέργεια του πνεύματος μας, τους ορίζοντες και τα βάθη της σκέψης μας, την επένδυση των χρημάτων μας, τον τρόπο που θα τα βγάλουμε και τόσα ακόμα πράγματα. Αν όλοι αυτοί οι κόσμοι πλαθούν σιγά σιγά με τα χρόνια με τέτοια υλικά που να μην διαβρώνονται από την τυραννία της παρακμής τότε θα μπορούμε να “γίνουμε” κάτι και όχι απλά να φαινόμαστε ή να δηλώνουμε. Η ζωή και ο χρόνος κυλάνε. Είτε γραμμικά είτε κυκλικά το θέμα είναι ότι κυλάνε δίχως να κοιτάνε τον δικό μας ρυθμό, δίχως να συγχωρούν όσα δεν προλάβαμε. Ο καθένας μας λοιπόν επιλέγει αν αύριο θα συνεχίσει είτε να αδρανεί είτε να παραμένει ότι τον έφτιαξε η κοινωνία είτε να γκρινιάζει είτε να ασχολείται με όλους τους άλλους πλην του εαυτού του είτε να κάνει πλαστελίνη τις ιδεολογίες και να φτιάχνει κατά καιρούς ότι τον βολεύει. Αυτή η επιλογή είναι προσωπική και αφορά τον βίο του καθενός. Δεν έχει να κάνει με το αν κάποιος συμμετέχει σε κάποιο χώρο και κάποιος άλλος κάπου αλλού. Έχει να κάνει με αυτό που είναι ο καθένας μας, σε οποιοδήποτε ιδεολογικό-πολιτικό χώρο, σε οποιοδήποτε επάγγελμα, σε οποιαδήποτε κοινωνία και σε οποιαδήποτε κατάσταση.

Αύριο, ο καθένας θα συνεχίσει τον δικό του δρόμο, τον δικό του Αγώνα, την δική του προσωπική ή συλλογική μάχη. Μεθαύριο ο καθένας μας ας μετρήσει τις μικρές δικές του νίκες και ήττες και ας κρίνει αυτές και μόνο αυτές για λίγες μόνο στιγμές μιας και μετά η μάχη ξαναρχίζει. Ίσως έτσι αλλάξουμε εμείς, αλλάξουν οι άλλοι, ζωντανέψουν ξανά οι Ιδέες μας....

Ελεύθεροι και Αιχμάλωτοι

2009-04-06T09:04:00.000-07:00

Το Κράτος και η Δημοκρατία έχουν εδώ και πολύ καιρό μεριμνήσει για να μπορούμε όλοι να χαιρόμαστε την Ελευθερία μας. Παράλληλα η Κουλτούρα και ο Πολιτισμός της κοινωνίας του 2009 φροντίζει η Ελευθερία μας να επεκτείνεται και στο Ψυχικό και Πνευματικό πεδίο.
Εφοδιασμένοι λοιπόν με τις κονσέρβες που μας πρόσφεραν στα σχολεία, τις κάθε λογής οθόνες που τώρα πια έγιναν και επίπεδες, τα ακουστικά, την αξία της κομματικής απόχρωσης, το ιδανικό του βολέματος και πολλά άλλα είμαστε πλέον έτοιμοι για να ζήσουμε το “greek dream” και να απολαύσουμε την ελευθερία μας.
Όταν λοιπόν η παιδικότητα μας ξεχυθεί ανέμελη στους κόσμους που τα μικροτσίπ μας πλάθουν και καθηλωθούμε μπροστά στην οθόνη με τα δάχτυλα μηχανικά να βασανίζουν τα πλήκτρα, το βλέμμα ζωηρό να χαίρεται σε κάθε νίκη και το μυαλό αφοσιωμένο στον υπέρτατο σκοπό του τερματισμού, όταν η γειτονιά, οι δρόμοι, τα αγνά παραμύθια, η περιέργεια της ανακάλυψης, η δίψα για ζωή αντικατασταθεί από γκρίζα ντουβάρια, κούφιες λέξεις, ασχήμια, φόβο και αδιέξοδα τότε θα έχει γίνει το πρώτο βήμα. Το επόμενο βήμα θα γίνει όταν αρχίσουμε να ανοίγουμε τις κονσέρβες και να μαθαίνουμε τι πρέπει να γνωρίζει, πως πρέπει να ζει και τι σκοπό θα πρέπει να έχει ένας σύγχρονος άνθρωπος. Τους καλούς και τους κακούς της ιστορίας, τις θετικές επιστήμες, τον τρόπο να μιλάμε και να γράφουμε και τον κοινωνικό και πολιτικό καθωσπρεπισμό. Σε συνδυασμό με τις κονσέρβες θα πατήσουμε και το πλήκτρο για να μάθουμε και πολλά άλλα όπως τι είναι η αγάπη, τι είναι ο έρωτας, τι είναι το σεξ. Οι αμερικάνικες σειρές μάλιστα θα μας βοηθήσουν πολύ σε αυτές τις παιδικές και εφηβικές αναζητήσεις σε συνδυασμό φυσικά και με τις ελληνικές αριστουργηματικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές ενώ οι τελευταίες μας απορίες θα λυθούν φυσικά στο διαδίκτυο. Αφού λοιπόν μας τα μάθουν και αυτά και αρχίσει το σώμα μας και κυρίως η ψυχολογία μας να ακολουθούν αυτά που μας έμαθαν γιατί έτσι πρέπει να είμαστε συνεχίζεται η διάπλαση του χαρακτήρα μας. Οι καθημερινοί ήχοι των πόλεων αν και τους έχουμε συνηθίσει πάντα θα αποτελούν ρύπανση. Κινητήρες, φωνές, κρότοι κ.λ.π. Μπορούμε φυσικά να φοράμε 24 ώρες το 24 ωρο τα ακουστικά μας, τα hands free μας και φυσικά να απαλλαχθούμε από αυτούς. Μπορούμε επίσης να τρώμε φθηνό πλαστικό φαγητό γιατί εκεί τρώνε τα παιδιά της ηλικίας μας, να πιούμε τον Starbucks καφέ μας γιατί μεγαλώσαμε με σειρές που η δυναμική γυναίκα ή ο άντρας ο πολύ σκληρός έπινε τέτοιο, να απολαύσουμε την Coca Cola μας μιας και έχουμε πια εθιστεί, να φορέσουμε το ρούχο που αρμόζει στις πολιτικές, οικονομικές, γεωγραφικές ( Βόρεια, δυτικά, ανατολικά, νότια προάστια) τοποθετήσεις μας, να βγούμε στο μαγαζί που μας αρμόζει σύμφωνα με τα στάνταρ του και φυσικά να διαλέξουμε ένα επάγγελμα σύμφωνα με τον άτυπο ρατσισμό των εργασιακών αναζητήσεων που μας έχει επιβληθεί. Συν τις άλλοις σε μία κοινωνία που τις τελευταίες δεκαετίες όλοι βουτάνε, βολεύουν και βολεύονται, βισματώνουν και αράζουν δεν είναι λογικό να κάνεις τη μαλακία και να κοιτάξεις πραγματικά να δουλέψεις.
Η φαρέτρα μας όμως μπορεί να εφοδιασθεί με ακόμα περισσότερα βέλη τα οποία θα μας εκτοξεύσουν στην Ελευθερία. Λίγο ο κινηματογράφος, λίγο τα περιοδικά, λίγο οι εφημερίδες και αρχίζει το πεδίο να φαίνεται καθαρά καθώς διαλύεται η ομίχλη του συντηρητισμού. Ο νέος άνθρωπος αναδύεται μέσα από τα λίκνα του πολυπολιτισμού και είναι πραγματικά αυτό που θέλει. Ελεύθερος. Ο νέος σύγχρονος άνθρωπος έχει την ηθική του πολυπολιτισμού. Την ηθική δηλαδή που μπορεί να υπάρξει μέσα σε ένα μπουρδέλο. Ο νέος σύγχρονος άνθρωπος έχει τις γνώσεις που του παρέχει ο πολυπολιτισμός. Τις γνώσεις δηλαδή που θα τον κάνουν να τον δεχτεί και ποτέ να μην τον αμφισβητίσει. Ο νέος σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να διαλέξει ανάμεσα στα 5 με 6 κόμματα που του πλασάρουν για να ψηφίσει ποιος θα του διαμορφώσει το μέλλον του. Ο νέος σύγχρονος άνθρωπος δε χρειάζεται πρότυπα. Του έμαθαν πως όσο άχρηστος, νοσηρός, προβληματικός, κομπλεξικός ή αντίστοιχα αδίστακτος ή σκληρός και να είναι αποτελεί ο ίδιος πρότυπο. Δεν έχει ανάγκη να γίνει λοιπόν κάτι. Έχει ανάγκη μόνο από τη μάσα, τη σάρκα, τη μόστρα και τις μάσκες που θα φορέσει. Θα σπουδάσει για να βγάλει λεφτά. Θα δουλέψει επίσης για να βγάλει λεφτά για να πάρει όσα θα τον κάνουν κάτι στα μάτια των υπολοίπων. Θα ονειρευτεί να γίνει αυτό που κάποτε είδε στην οθόνη ότι είναι σημαντικό. Δεν τον νοιάζει πως, αρκεί να γίνει κάτι. Αλλά και να μη γίνει πάλι θα βρεί μία ομάδα που θα θεοποιεί τη μιζέρια της και ψυχολογικά θα νιώσει πάλι ισορροπημένος.
Η αισθητική επίσης ενός πραγματικά ελεύθερου ανθρώπου διαμορφώνεται από το περιβάλλον που αναπτύσσεται. Τι πιο ωραίο από τις μεγαλουπόλεις μας, με τα χαμογελαστά πρόσωπα, την αλληλεγγύη, την ειλικρίνεια, τις γειτονιές μας, την ειρηνική συνύπαρξη τόσων υπέροχων ανθρώπων σε ένα τόσο όμορφο περιβάλλον. Ας αναλογιστούμε λίγο και την τέχνη που απορρέει από όλη αυτή την αισθητική. Αν τα αναλογιστούμε λίγο δε θα προβληματιστούμε για τον μηδενισμό τόσων και τόσων ανθρώπων και κυρίως νέων. Γιατί αυτοί , οι νιχιλιστές του κόσμου που τους πλάσαραν θα γεννήσουν ακόμα πιο Ελεύθερες κοινότητες. Είναι μάλιστα και οι πρώτοι υπερασπιστές της Ελευθερίας που ήδη υπάρχει. Είναι πεπεισμένοι πως καθώς κάνουν γύρους πάνω στο κουλουράκι που τους πέταξε το Κράτος αυτοί φιλοσοφούν πως διακτινίζονται στο μηδέν για να φέρουν τον άσσο. Λίγο τα λεφτά, πολύ η βλακεία μάλλον θα τα καταφέρουν.
Τελειώνοντας αυτές τις σκέψεις οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε πως εμείς δεν νιώθουμε Ελεύθεροι ούτε φαντάζει Ελευθερία στα μάτια μας αυτό που βλέπουμε γύρω μας. Αιχμάλωτοι είμαστε σε ένα κλουβί που με τα χέρια μας πιάνουμε όσα μπορούμε ανάμεσα από τα κάγκελα. Δεν θελήσαμε να Ελευθερωθούμε ακόμα και αν είχαμε και έχουμε τις ίδιες προσφορές. Δε θέλουμε να γίνουμε ούτε να δεχτούμε τίποτα επειδή ανήκει στα “πρέπει” της σημερινής κοινωνίας. Δε θέλουμε να γίνουμε τίποτα μόνο και μόνο για τα μάτια του κόσμου. Δε θέλουμε να κάνουμε τίποτα για να γινόμαστε αρεστοί ή μισητοί. Προτιμούμε σε αυτό το ασφυκτικά μικρό κελί που είμαστε να γίνουμε και να κάνουμε όσα στα δικά μας και μόνο στα δικά μας μάτια θα φαντάζουν αληθινά και τα οποία ίσως μπορέσουν να μας δώσουν τη δύναμη να σπάσουμε όσα μας φυλακίζουν και να πετάξουμε σε όλα αυτά που ονειρευόμαστε και αγωνιζόμαστε. Και δεν είναι ούτε πολλά ούτε μακρυά αυτά τα αληθινά πράγματα που θα μας δώσουν τη δύναμη...

Μακρυά.

2009-02-26T13:06:00.000-08:00

Η ξεφτίλα είναι αυτή που οδηγεί στην σκλαβιά ή η σκλαβιά αυτή που οδηγεί στην ξεφτίλα άραγε. Ένα ερώτημα το οποίο το θέτουμε σε όλους αυτούς που αρέσκονται στις μόδες των καιρών πλέκοντας παράλληλα και ένα πέπλο “αντιδραστικότητας” και “επαναστατικότητας” γύρω από αυτό. Πασχίζουν λένε για ελευθερία, ενώ ταυτόχρονα είναι σκλαβωμένοι στο ίδιο το ψέμα που φτιάξαν για να δώσουν ένα νόημα στην ανούσια ζωή. Πείτε μας πραγματικά, δίχως τα ρούχα, δίχως τις συγκεκριμένες μάρκες, δίχως τις εκατοντάδες φωτογραφίες στο myspace, facebook, hi5, δίχως τη μόστρα στην πλατεία και στα πάρτυ, δίχως την ποζεριά στις συναυλίες και δίχως τις ζωγραφιές στα σώματα τι είναι όλοι αυτοί που στέκονται απέναντι μας σε αυτόν τον μικρόκοσμο; Μήπως είναι αυτοί που αλλάζουν τις πολιτικές τους θέσεις ανάλογα με την παρέα που βρίσκονται; Μήπως είναι αυτοί που σε “φασίστες” που “μετράνε” λένε ότι δεν έχουν πρόβλημα ενώ όπου θεωρούν όπου τους παίρνει κάνουν επιθέσεις; Μήπως είναι αυτοί που όταν ένας “εχθρός” τους τσακίσει αυτοί στοχοποιούν ή “ξεσπάνε” σε άλλους δίνοντας τον ορισμό της δειλίας; Μήπως είναι αυτοί που περιστασιακά απασχολούνται ενώ δηλώνουν “σταυρωμένοι” εργάτες” Μήπως είναι αυτοί που η κόκα και το χασίσι πηγαινοέρχεται στους γύρω τους και κάνουν τα στραβά μάτια; Μήπως είναι αυτοί που παίζουν “mainstream” δήθεν rock n roll σε αναρχικά στέκια; Μήπως είναι τα παιδιά του πανεπιστημιακού ασύλου και των καταλήψεων; Μήπως είναι αυτοί που τα έχουν καλά με όποιον επικρατεί κατά περιόδους στο δρόμο;
Όλα αυτά τα μήπως δεν είναι ρητορικά. Είναι γεγονότα. Τα ξέρουμε και τα ξέρουνε. Γνωρίζουν πολύ καλά πως ο κόσμος μας με τον κόσμο τους δεν έχει κανένα κοινό στοιχείο. Κανένα. Και κανένας από τη πλευρά μας δεν έχει θέση ανάμεσα τους. Και όποιος βρίσκεται κατά καιρούς πολύ απλά δεν προέρχεται ή δεν βρίσκεται πια στη δική μας πλευρά. Όσο για εκείνους δεν περιμένουμε κάποιο ίχνος αξιοπρέπειας. Κατά καιρούς γλύφουν αυτούς που έχουν τσακίσει τους ίδιους τους φίλους. Συμμετέχουν σε εκδηλώσεις που την άλλη μέρα θα κατηγορούν. Λογικά επακόλουθα της ξεφτίλας ή καλύτερα της σκλαβιάς που πολλοί είναι εγκλωβισμένοι. Όταν το punk και το oi! κοστολογείται από τους μαγαζάτορες, όταν οριοθετείται από τους νταβατζίδες, όταν προσκυνά την αναρχία, όταν μετατρέπεται σε κέρδος από ένα κομμάτι των δημιουργών του οι οποίοι μετά από δεκαετίες θυμήθηκαν τι έπαιζαν μικροί για να βγάλουν το χαρτζιλίκι, όταν πνίγεται στην μπύρα που αγοράζεται από γεμάτες με χαρτζιλίκι τσέπες και όταν αποτελεί άλλοθι για κάθε πικραμένο τότε είναι πια νεκρό. Και εκεί που πεθαίνει μία έκφανση της νεανικής αντιδραστικότητας εμείς δεν έχουμε καμία θέση.
Για όποιον όμως θέλει να σταθεί από αυτή τη πλευρά που η μουσική αποτελεί μία απλή σταγόνα στο ποτάμι μιας ολάκερα διαφορετικής ζωής, το βλέμμα του θα πρέπει να βλέπει πίσω από την επιφάνεια. Πίσω από τα κούφια λόγια, τις ανούσιες θεωρίες, τη μόστρα και την αυτοϊκανοποίηση του καθενός. Να κοιτάξει τις πράξεις, τις θυσίες, το μόχθο και τις επιλογές. Οι επιλογές στη ζωή είναι ο καθρεφτισμός της συνείδησης. Το μαγαζί που θα πας και θα δώσεις τα χρήματα σου, οι παρέες σου, οι συγκρούσεις σου, το τι θα αγοράσεις, τι θα ακούσεις, πως θα βγάλεις χρήματα, πως θα χαράξεις τον προσωπικό σου δρόμο. Αυτή η ζωή, που ξετυλίγεται καθημερινά, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, κάθε μέρα είναι το πεδίο που το βλέμμα μας άλλοτε αγωνιά να αναζητήσει την προσπάθεια, την πρόκληση, τον έρωτα, τη φιλία, το αύριο...
Για αυτό δε μας ενδιαφέρει αν οι μόδες σήμερα σπέρνουν αυτό που στα μάτια μας φαντάζει σαν σκλαβιά. Η δική μας, προσωπική αξιοπρέπεια είναι αρκετά πολύτιμη για να την ξεπουλήσουμε τόσο φτηνά και αρκετά δυνατή για να μας ωθεί ακόμα πιο μακρυά. Μακρυά από την ξεφτίλα, μακρυά από τη δειλία, μακρυά από τη σκλαβιά.

Στον άγνωστο εργάτη.

2009-02-05T02:15:00.000-08:00

Ήταν περίπου πριν δύο χρόνια, όταν κατά τις εφτά και μισή το πρωί είχαμε φτάσει στην οικοδομή. Ήμασταν ένα τριμελές αυτή τη μέρα συνεργείο. Ο πρωινός καφές, που η αγορά του, η πρώτη του δοκιμή και στη συνέχεια η συνοδεία του αποτελούν αναπόσπαστες στιγμές στη νέα μέρα που έρχεται, είχε σχεδόν τελειώσει. Καλημερίσαμε όσους βρίσκονταν εκεί και ξεκινήσαμε. Η δουλειά ξεκίνησε μέσα στο σύνηθες περιβάλλον, που δεν αποτελεί αντικείμενο αυτής της αφήγησης και όλα έδειχναν πως θα κυλούσαν όπως την προηγούμενη και όλες τις υπόλοιπες μέρες. Κάποια στιγμή πριν το μεσημέρι, πεταχτήκαμε σε μία άλλη κοντινή δουλειά και μετά θα επιστρέφαμε.
Λίγο πριν τις δύο λοιπόν, επιστρέφοντας, βλέπουμε στον απέναντι δρόμο ένα ασθενοφόρο. Βρισκόταν μπροστά από μία άλλη γωνιακή οικοδομή. Στο δρόμο ένα σεντόνι σκέπαζε αυτό που στο μυαλό μας σχηματιζόταν ως πόνος. Ήταν ένας εργάτης, ένας σοβατζής ο οποίος είχε γλιστρήσει από τη σκαλωσιά. Πλησιάσαμε τότε και παγωμένοι κοιτάξαμε αυτό το άσπρο σεντόνι. Σκοτώθηκε είπε μία φωνή ενός γερασμένου άντρα που στεκόταν εκεί. Στο μυαλό μου τότε πέρασε η σκέψη που σίγουρα θα διέσχισε και το μυαλό των άλλων δύο παιδιών που ήταν μαζί...
Συχνά ακούγαμε για ατυχήματα και δυστυχήματα στις παρέες και σε εκείνες τις ολιγόλεπτες συζητήσεις με συναδέλφους ή γνωστούς που έχεις να δείς καιρό και τους συναντάς σε κάποια σκάλα, σε κάποια είσοδο, σε κάποιο τέλος πάντως τετραγωνάκι της σκακιέρας που κινείσαι εργασιακά για να επιβιώσεις. Ποτέ όμως η αφήγηση δεν μπορεί να ενσαρκώσει όσα το βλέμμα σιγοψιθυρίζει στη σκέψη.
Πολλές φορές από τότε, άκουσα για κάποιους που μάχονται για τις συνθήκες εργασίας. Ποτέ όμως δεν συνάντησα κανέναν από αυτούς στην εργασία. Ίσως μάχονται τελικά μόνο για τις συνθήκες και όχι την εργασία. Γιατί η εργασία έχει ξεπουληθεί. Η εργασία πρώτα θα ξευτιλιστεί, πρώτα θα υποτιμηθεί και στο τέλος θα ξεπουληθεί. Πρώτα το κοινωνικό lifestyle θα ωθεί τους “έλληνες” γονείς να αποτρέπουν τα παιδιά τους από το να γίνουν εργάτες, πρώτα το σχολείο θα σου περάσει τη νοοτροπία και το σύνδρομο του δημοσίου υπαλλήλου, πρώτα θα εισαχθούν οι ορδές πράγματι πεινασμένων για να πέσουν τα μεροκάματα, πρώτα θα έρθουν οι εκβιασμοί και ο κοινωνικός αποκλεισμός και μετά θα έρθει και το ξεπούλημα. Πολλοί “μάχονται” για όλα αυτά. Ναι, όντως έχουμε πάνω από 3000 συνδικάτα σε αυτή τη χώρα και δε ξέρω πόσους εισοδηματίες συνδικαλιστές. Έχουμε πάρα πολλούς εργοπατέρες οι οποίοι κινούνται μεταξύ πράσινων, μπλε και κόκκινων γραβατών. Άραγε όλοι αυτοί έχουν δουλέψει ποτέ με αλβανούς, με πακιστανούς, με ρώσους, με ρουμάνους και με τόσους άλλους να δούν τι υπέροχο πράγμα είναι να είσαι εσύ ο ξένος και αυτοί τα αφεντικά. Να αποκλείουν τους έλληνες από τα συνεργεία τους. Να πληρώνεις εσύ ένα κράτος που σε έχει χεσμένο, που ξεπούλησε την ασφάλεια σου, που σε ρίχνει σε έναν άνισο ανταγωνισμό, που εδώ και τόσα χρόνια οι γονείς σου, οι παππούδες σου μάχονταν να κερδίσουν ένα ψωμί το οποίο τόσο εύκολα στο άρπαξαν, το κομμάτιασαν σε ψίχουλα για να το πετάξουν σε όλες τις φυλές του κόσμου που κατέκλυσαν τη γειτονιά σου, την πόλη σου, την Πατρίδα σου για να μπορέσουν οι πολιτικοί να φέρουν στα ίσια τα νούμερα των ισολογισμών, των ψηφοφόρων...
Τα μάτια όμως τα δικά μας βλέπουν καθημερινά όσα αυτοί από το γραφείο τους δήθεν προασπίζονται. Κάθε φορά που μαθαίνουμε πλέον για έναν ακόμη νεκρό εργάτη μας έρχονται στο μυαλό αυτές οι λέξεις. Ξεχασμένος - Προδομένος- Άγνωστος.
Έτσι έζησε, έτσι έφυγε και έτσι θα φύγουν όσοι συνεχίσουν αυτό το δρόμο. Κάποιοι ίσως είναι “αμόρφωτοι”, άλλοι ίσως είναι παράξενοι. Οι περισσότεροι όμως είναι άνθρωποι με τις πιο απλές ανάγκες,τα πιο ανθρώπινα ελαττώματα και την πιο ειλικρινή ματιά.
Σε αυτή τη κοινωνία θέλουν να μαθαίνουμε πότε έκλασε ο υπουργός, με ποιους πηδήχτηκε η κάθε πουτάνα, να βλέπουμε τα βόδια στη βουλή να προσπαθούν να κουμπώσουν το σακκάκι τους, να ακούμε τους τεμπέληδες να μιλάνε για εργασία,να διαβάζουμε στις κωλοφυλλάδες τους τις οικονομικές και κοινωνικές αναλύσεις και γενικά να μας πλασάρουν όσα εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους.
Σε αυτό λοιπόν το κοσμοπολίτικο θέαμα, σε αυτή την καλοστημένη σκηνή του παραλόγου και της υποκρισίας προτιμούμε και εμείς να ζήσουμε σαν άγνωστοι. Άγνωστοι για τα μάτια τους. Στα μάτια όμως τα δικά μας, οι πρωινές αχτίνες του ηλίου φαντάζουν σαν το τραγούδι που στέλνουν οι ψυχές όλων αυτών των τελευταίων Ελλήνων εργατών, της παράξενης αυτής προς εξαφάνιση ράτσας, που έφυγαν προδομένοι και ξεχασμένοι. Καλό ταξίδι λοιπόν και σε εκείνον τον άνθρωπο που έφυγε χτες.

Είμαστε προκατειλημμένοι...

2009-01-28T12:12:00.000-08:00

Από μικρά παιδιά είχαμε πάρα πολλά ελαττώματα. Στα αυτιά μας όλα αυτά που αραδιάζαν οι κήρυκες του πολυπολιτισμού και της παγκοσμιοποίησης ακούγονταν σαν ατελείωτες παπαρολογίες από βολεμένα ανθρωπάκια που πέρα από τη σαπίλα της αριστεράς και την σκουριά του βολέματος δεν διακρίναμε τίποτα αξιόλογο στη μίζερη ζωή τους. Λες και κάποιος τους πλήρωνε για να ξεριζώσουν από το μυαλά μας την Ελλάδα και να βάλουν στη θέση τους κάποιο πολύχρωμο μπουρδέλο, μηδενιστικό και ανούσιο σαν τις φάτσες τους. Με πάθος προσπαθούσαν να εγκαθιδρύσουν τον Τσε Γκεβάρα, το Πολυτεχνείο, τα αγανακτισμένα παιδιά με τις κουκούλες, το “Ολοκάυτωμα” και πολλά άλλα τέτοια. Αλλά εμείς είχαμε ελαττώματα. Δεν είχαμε ανάγκη κανέναν Τσε όταν διαβάσαμε για τον Πάυλο Μελά. Δεν είχαμε ανάγκη κανένα Πολυτεχνείο όταν μάθαμε για το Μεσολόγγι. Δεν δείχναμε καμία συμπάθεια για τα βολεμένα κωλόπαιδα όταν αντικρύσαμε τον αγώνα των δικών μας ανθρώπων στην “εξέγερση” της συνεχής πάλης ενάντια σε όλους και σε όλα για μία περήφανη ζωή. Δεν γουστάραμε να μαθαίνουμε για κανένα άλλο “Ολοκαύτωμα” προτού μάθουμε και αγωνιστούμε για τις δεκάδες γενοκτονίες εις βάρος των Ελλήνων.

Πέρα από αυτά όμως, από τότε είχαμε άλλο ένα σημαντικό ελάττωμα. Ακολουθούσαμε το ένστικτο μας και αφήναμε τις αισθήσεις μας ελεύθερες να διακρίνουν αυτές τι είναι ομορφιά και τι όχι. Τι είναι ασχήμια, τι μας προκαλεί αηδία και τι μας ελκύει. Ο καθωσπρεπισμός της σημερινής κοινωνίας δε μας συγκινεί καθόλου. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι μας αρέσουν και όσα λαμβάνουν χώρα. Απλά θέτουμε εμείς τα όρια της ανεκτικότητας μας αλλά και αυτά των προκαταλήψεων. Γιατί όπως και να το κάνουμε, για να είμαστε ειλικρινείς έχουμε προκαταλήψεις. Και δεν ντρεπόμαστε για αυτό καθόλου. Αυτοί είμαστε. Αυτά νιώθουμε. Δε θα καταπιέσουμε εμείς τον εαυτό μας για να δεχτεί όλα όσα μας πλασάρουν κάθε μέρα από την τηλεόραση, τα περιοδικά και όλα τα υπόλοιπα μέσα. Ελευθερία για εμάς είναι να είμαστε οι εαυτοί μας, να ακολουθούμε το ένστικτο μας και να πειθαρχούμε συνειδητά σε ότι απορρέει από τη δική μας συνείδηση και όχι σε ότι τα χρονικά και κυρίως οικονομικά δεδομένα μας επιβάλλουν.

Στην δική μας αισθητική λοιπόν όλη αυτή η ιστοριούλα των διαφυλετικών σχέσεων και της “απελευθέρωσης” φαντάζει σαν άλλο ένα ακόμη σαπισμένο κομμάτι στη μουχλιασμένη σούπα των σύγχρονων κοινωνιών. Μας θέλουν να νιώθουμε “τύψεις” για την καταπίεση των μαύρων από τους λευκούς. Να “αγκαλιάσουμε” τους βασανισμένους και καημένους, να “ανοίξουμε” τα μυαλά μας και να αποβάλλουμε τα λανθασμένα ρατσιστικά στοιχεία μας. Επειδή όμως εμείς όλα αυτά τα έχουμε γραμμένα στους πάτους κάποιων παλιών αρβυλών δεν πρόκειται να παίξουμε το παιχνίδι τους. Δεν τους θέλουμε στη γειτονιά μας, δεν τους θέλουμε στις παρέες μας, δεν τους θέλουμε στη δουλειά μας, δεν τους θέλουμε γενικά στη καθημερινότητα μας. Υπάρχουν πολλοί προς το παρόν και ακόμα περισσότεροι στο μέλλον όπως φαίνεται οι οποίοι έχουν ανοιχτές τις “αγκάλες” για κάθε φυλής μετανάστη, κάθε συκιάς ομοφυλόφιλο και κάθε καρυδιάς μαλάκα. Εκεί λοιπόν, όλοι μαζί στη βαβυλωνία σας, με κάποιον Μπους, Ομπάμα, Σόρος να σας ελέγχει, με κάποιο αφεντικό να σας πετάει κάνα ψίχουλο να φάτε, με κάποιο κράτος να σας δίνει άσυλα να υπάρχεται, με κάποια σιχαμένη να πηδάτε και καμιά μόδα να δίνει νόημα στην ανυπαρξία σας. Οι σιχαμένες ψυχές και τα κομπλεξικά μυαλά είτε τα ντύνετε με σακάκια είτε με κουρελούδες πάντα θα σέρνονται πίσω από τη σκλαβιά μιας ψευδοελευθερίας και μιας μιασμένης ηθικής.

Και επειδή γνωρίζουμε πως αν εμείς υποστηρίξουμε κάτι αυτοί που είναι απέναντι μας θα τρέξουν να κάνουν το αντίθετο και καλά για να μας εκνευρίσουν ας τους ενημερώσουμε πως όλα αυτά τα σκουπιδάκια που γουστάρουν μαυρούλιδες και όλοι αυτοί οι τυπάδες με τα φαρδιά και τα rap-arap-hardcore και λοιπές μαλακίες μας προκαλούν ένα αίσθημα λύπησης αλλά ποτέ δε θα μας προκαλέσουν αίσθημα οίκτου.

Η Αρχή

2009-01-26T05:15:00.000-08:00

Ηγέτης...

2009-01-18T14:53:00.000-08:00

Αυτός που εμπνέει σεβασμό και δέος, καθώς η ηθική του ξεπερνά ηγετικά απωθημένα και εξουσιαστικά συμπλέγματα.. Αυτός στον οποίο όλο το Έθνος δίνει πρόθυμα όρκο υπακοής και πίστης.. Αυτός που η ζωή,η προσωπικότητα και η δράση του αποτελούν παράδειγμα.. Αυτός που φτάνει στο ανώτατο σημείο της φωτεινής πυραμίδας όλων εκείνων των λαμπρών ανθρώπων που αγωνίστηκαν για τη Φυλή,την Πατρίδα και την Τιμή.. Αυτός που εξυψώνει τις παραδόσεις, τις τέχνες και τον πολιτισμό και γαλουχεί τις νέες γενιές μ' αυτά.. Αυτός που ως καθήκον και όραμα έχει την ευημερία του Έθνους του..

Όχι αυτός που ξεπουλιέται για τα χρήματα, τις βίλες, τις γυναίκες (στην καλύτερη περίπτωση) και την εξουσία... Όχι αυτός αυτός που εμπορεύεται τα ιδανικά και την ηθική του (αν διέθετε ποτέ κάτι από αυτά) για την απόκτηση παραπάνω δύναμης... Όχι αυτός που στο όνομα μιας (δήθεν) δημοκρατίας επιβάλλει στο Λαό καθετί αρρωστημένο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των κλειστών κύκλων που ανήκει... Όχι αυτός που απεμπολεί τις παραδόσεις και εξαλείφει με κάθε τρόπο τη διαφορετικότητα του Έθνους του, παρασύροντας το Λαό σε μια ανηλεή δίνη αναμεμειγμένων πολιτισμών,όπου ο καθένας χάνει την ταυτότητά του.. Και προπαντός ΟΧΙ ΑΥΤΟΣ που ξεχνά το αλύτρωτο Έθνος και αγνοεί την κραυγή της βασανισμένης Φυλής..

Τίσις

Για να μην ξεχνιόμαστε....

2009-01-17T13:56:00.001-08:00

Εεεειιιιι μάγκα έμαθες τα νέα...

Σχεδιάστε - Διαδώστε -Υποστηρίξτε!

2009-01-17T11:12:00.000-08:00

http://novartists.webs.com/

Εσύ δε θα μας πάρεις τα μυαλά....

2009-01-15T13:39:00.000-08:00

Έγινε η φρίκη συνήθεια μας...

2009-01-11T08:53:00.001-08:00

Θυμάμαι ένα παλιό ελληνικό ροκ κομμάτι που αναφερόταν στον πόλεμο στο Σαράγιεβο. Σε κάποιο σημείο του έλεγε “στις ειδήσεις τα βλέπεις και τρώς”...
Και πράγματι εδώ και δεκαετίες παρακολουθούμε να πραγματοποιείται μια συστηματική Γενοκτονία, ένα πραγματικό Ολοκαύτωμα ενός λαού που αγαπάει την Πατρίδα του περισσότερο από την ίδια του τη ζωή. Εδώ και δεκαετίες παρακολουθούμε μικρά παιδιά να ξεψυχούν, σάρκες ξεσκισμένες, χαλάσματα, ερείπια, πόνο, φρίκη και αίμα. Ποτάμια από αίμα. Βλέπουμε μικρά παιδιά με μία σφεντόνα να στέκονται απέναντι σε τεθωρακισμένα. Δεκάδες ντοκιμαντέρ που μένουν στην άκρη αποδεικνύουν τη φρίκη. Αποδεικνύουν πως οι ερπύστριες δεν πατάνε μόνο εκείνο τον απροσκύνητο λαό αλλά και όποιον σταθεί να τους βοηθήσει. Δεκάδες πόλεμοι έχουν κατακερματίσει τα έθνη εκείνα που αντιστέκονται από τους ίδιους και τους ίδιους... Μα κανείς δεν μπορεί να πεί κάτι για αυτούς...Είναι κακό, είναι άδικο, είναι απαγορευμένο...
Και από την οθόνη λοιπόν καθώς μασουλάει κάνα “χάμπουργκερ” ή πίνει καμία μπύρα ο “δυτικός” πολιτισμένος άνθρωπος βλέπει καθημερινά τόσες σφαγές που του φαντάζουν πλέον ρουτίνα. Ίσως να βγάλει και κάνα ανέκδοτο. Ίσως να στάξει και ένα δάκρυ όταν δεί άλλο ένα νεκρό παιδί. Για κάποια περίοδο κ όλας θα γίνει φανατικός πολέμιος του Ισραήλ αλλά μόλις αλλάξει κανάλι θα του περάσει. Κάποιοι βέβαια δε χάνουν την ευκαιρία να πουλήσουν και ιδεολογία. Έτσι λοιπόν οι χίπιδες θα πάρουν την ντουντούκα, ο κλασσικός αριστερός τεμπέλης συνδικαλιστής δημόσιος υπάλληλος θα φορέσει την μαντίλα και θα πουλήσει μεντοριλίκι στην πορεία σε διψασμένους για “γνώση” επαναστάτες και κάποιες άλλες καθηγήτριες θα πούν πέντε με έξι διεθνιστικές παπαρολογίες στους μαθητές τους πρωτού πάνε να αράξουν σε μία κουλτουριάρικη καφετέρια το απόγευμα να ψαρέψουν κάνα μπάρμπα. Αυτά λοιπόν, τα ολίγα αλλά συνεχώς επαναλαμβανόμενα πράγματα συμβαίνουν σε αυτό τον τόπο όσο σε κάποιον άλλο το Ολοκαύτωμα συνεχίζει και θα συνεχίζει να θερίζει. Να μη ξεχάσουμε και τις δηλώσεις που τόσο συγκινημένοι θα κάνουν οι πολιτικοί...
Αυτά γίνονται και θα γίνονται όσο οι χίπιδες και διεθνιστές καπηλεύονται τον Απελευθερωτικό Αγώνα ενός Περήφανου για τη Φυλή και τη Γη του Έθνους. Οι Παλαιστίνιοι δεν πολεμάνε για την ειρήνη και τη μαριχουάνα, ούτε για την παγκοσμιοποίηση και την Coca Cola. Επίσης δεν χρηματοδοτούνται από κανένα Ίδρυμα, από κανένα Παρατηρητήριο και δεν πουλάνε ψευδοκουλτούρα. Οι Παλαιστίνιοι πολεμάνε για την Πατρίδα και το Έθνος τους. Οι Παλαιστίνιοι δεν καίνε την σημαία τους όσο και αν κάποιοι την έχουν ξεφτιλίσει. Οι Παλαιστίνιοι δεν βλέπουν το βράδυ τους εαυτούς τους στο home cinema και δεν σερφάρουν στο myspace. Οι Παλαιστίνιοι δεν φοράνε nike όταν καίνε την αμερικάνικη σημαία και δεν έχουν κανένα άσυλο να τους προστατεύσει Οι Παλαιστίνιοι έχουν μονάχα Πατρίδα, Φυλή και Πίστη. Για αυτό όποιος “συγκινείται” από αυτόν τον Αγώνα θα πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσει Γιατί γίνεται και ποιος είναι αυτός που το 2008 διαπράττει Γενοκτονίες.

Η δική μας καθημερινή “Kωμωδία”.

2009-01-10T13:26:00.000-08:00

Το ποίημα του Δάντη Αλιγκέρι Κωμωδία ή καθιερωμένο ως Θεία Κωμωδία όπως ονομάστηκε από τον Βοκάκιο μας ταξιδεύει σε μία περιπλάνηση του ποιητή στην Κόλαση, στο Καθαρτήριο και τέλος στον Παράδεισο. Η πορεία αυτή για κάποιους είναι ένα ωραίο ανάγνωσμα, για κάποιους άλλους ένα μοναδικό έργο τέχνης ενώ για μερικούς αποτελεί ένα συμβολισμό μιας καθημερινής πορείας, μιας πορείας που δεν έχει μία αρχή και ένα τέλος αλλά επαναλαμβάνεται συνεχώς και συνεχώς...
Κάθε άνθρωπος που αγωνιά για την ελευθερία της σκέψης του, της κρίσης του, των πράξεων του και εν τέλει της ζωής του ξεκινά ένα δύσκολο δρόμο όπου ο μόνος σίγουρος πρώτος και τελευταίος σύντροφος του είναι η γοητεία και η ειλικρίνεια της δικής του Πίστης και του δικού του μοναδικού ανάμεσα σε άπειρους προσωπικού μύθου. Η μάζα και οι πράξεις της ή οι πράξεις που μπορούν να εμφανιστούν στη μάζα αποτελούν για πολλούς τη δικαιολόγηση της αδράνειας, της νοσηρότητας και της παρακμής που μπορεί να τους διακρίνει. Σε ένα τσιμεντένιο τεχνητό περιβάλλον, όπου η γή βάφτηκε με το μονότονο μαύρο της πίσσας και οι ορίζοντες με σάπιο γκρι υπάρχει η γενικευμένη εντύπωση ενός κόσμου που όλα είναι επιτρεπτά και όλα είναι ανεκτά εκτός από εκείνα που δεν θα επιτρέψουν την ύπαρξη αυτής της αταξίας. Αλλοτριωμένη η σκέψη περιπλανιέται στη διασκέδαση, βουτάει στους ωκεανούς της απραξίας και παραδίδεται σε οτιδήποτε θα της πετάξει στα μούτρα όποια οθόνη βρεθεί μπροστά της. Η εξάρτηση της ευτυχίας από το “lifestyle” και η αδιάκοπη ταύτιση της δύναμης με την εξουσία οδηγούν ολοένα σε ένα και μοναδικό πράγμα. Κλωνοποιημένους μαζάνθρωπους που τριγυρνούν στις υπεραγορές των ελπίδων διαλέγοντας μία κονσερβοποιημένη μερίδα νοήματος σε μία ζωή που περισσότερο φαντάζει σαν βάρος παρά σαν δώρο.
Πολλές φορές όμως, σε κάποια μάτια αυτός ο γνωστός τοκογλύφος που αρέσκεται στο να σέρνει στα καταστήματα του τις ψυχές των ανθρώπων φαντάζει αηδιαστικός. Φαντάζει εχθρός. Είναι πεπεισμένοι για αυτό και καμία τεχνητή ενοχή δεν γίνεται να αλλάξει αυτήν την εντύπωση. Τότε λοιπόν, μακρυά από όλα όσα αναφέρθηκαν ξεκινά ο θάνατος και η ζωή, η αυγή και η δύση, οι δαίμονες και οι άγγελοι,η αμαρτία και η τιμωρία, ο παράδεισος και η κόλαση να στήνουν έναν ασταμάτητο χορό στις νότες κάθε προσωπικής αλήθειας. Είναι η συνείδηση, αγνή και καθάρια, εκείνη που θα χαράζει σιγά σιγά την πορεία της πράξης. Της πράξης που η ίδια θα κριθεί στην αναδραστική της πορεία από τη γενεσιουργό της δύναμη. Είναι η σκέψη εκείνη που αν αφεθεί ελεύθερη θα ξεκινήσει ένα ατέλειωτο ανεξέλεγκτο ταξίδι που σίγουρα όλοι οι σταθμοί του δεν θα είναι εξίσου φωτεινοί. Είναι ο άνθρωπος εκείνος που θα αγαπήσει με την ορμή ενός χειμάρρου και θα μισήσει με τα πιο πρωτόγονα ένστικτα του. Είναι μία από τις επόμενες μέρες εκείνη που ο ελεύθερος άνθρωπος θα κυλιστεί στη δική του Κόλαση, θα συρθεί στο δικό του Καθαρτήριο και θα φτάσει στον δικό του Παράδεισο. Είναι η πορεία της καθημερινότητας του. Είναι η απομάκρυνση του από τη δουλοπρέπεια, είναι η κατεύθυνση του προς την ασαφή μα γοητευτική έννοια της ολοκλήρωσης του. Αυτός είναι ο ελεύθερος άνθρωπος. Αυτός που βιώνει τη Κωμωδία του “Θείου” στοιχείου που κρύβει μέσα του...

Ευχές για ένα δυναμικό και μαχητικό νέο έτος.

2009-01-06T01:39:00.001-08:00

Στα μονοπάτια που χαράζουμε δεν υπάρχει η κατάκτηση της “κορυφής” γιατί σε κάθε βήμα που διαλέγουμε όταν κοιτάξουμε ψηλά διακρίνουμε ακόμα περισσότερες. Υπάρχει μόνο η ικανοποίηση της συνέχισης του δρόμου μας.

Εμείς και Αυτοί...

2008-12-17T05:32:00.000-08:00

Σιχαθήκαμε...

Τις Κυβερνήσεις που μετέτρεψαν την Πατρίδα που αγαπήσαμε σε μία εκδιδόμενη πόρνη και την γυροφέρνουν πότε στη Δύση, πότε στην Ανατολή, πότε στην Εκκλησία, πότε στα κόμματα και πότε στους πλουτοκράτες. Όλοι τους ικανοποιούν τις ορέξεις τους αφήνοντας τη ταρίφα στη κάθε εξουσία. Αγαπήσαμε την Ελευθερία που έγινε ύμνος, τους θανάτους που έγιναν τραγούδια, τους Άνδρες και τις Γυναίκες που φύγαν νωρίς. Όλα φαντάζουν γραφικά σε ένα κόσμο της υποταγής. Ο θάνατος απογυμνώθηκε από κάθε ηρωισμό και η ζωή έγινε ένας ωκεανός κατανάλωσης, ικανοποίησης παθών και καλοπέρασης. Βαφτιστήκαμε σε Αίμα και όχι σε νερό. Το Αίμα των Προγόνων.Το Αίμα των Αθώων. Το Αίμα της Ελευθερίας. Το Αίμα της Δικαιοσύνης. Σε αυτό το Αίμα βαφτιστήκαμε και για αυτό αντικρύζουμε τον Κόσμο πίσω από ένα κόκκινο πέπλο. Το πέπλο της Οργής. Η κάθαρση μας θα αργήσει. Το νερό της Λύτρωσης θα είναι η Θάλασσα της Ζωής που θα θελήσουμε να κολυμπήσουμε τα 20, 30, 40 ή όσα χρόνια ζήσουμε. Φτύνουμε το μελάνι της ντροπής με το οποίο υπογράφουν τις προδοσίες τους. Υπογράφουμε και θα υπογράφουμε μόνο με τον ιδρώτα της εργασίας, το αίμα των πληγών και τα δάκρυα των δυσκολιών.

Σιχαθήκαμε...

Το ψέμα και την υποκρισία. Πίσω από τις μάσκες κάποιου δήθεν κοινωνικού καθωσπρεπισμού κρύβονται οι παιδεραστές, οι σωματέμποροι, οι έμποροι ναρκωτικών και όλη η υπόλοιπη νεοφιλελεύθερη φάρα. Τοκογλύφοι σκλαβώσαν τόσες ζωές με αντάλλαγμα την ανάγκη για μία δουλειά ή για κάποια διασκέδαση. Τοκογλύφοι με σακάκια και γραβάτες. Νόμιμοι καθ όλα. Το πως ξεκίνησαν οι “μπάνκες” φανέρωνε ποιος ήταν και ο πραγματικός σκοπός τους. Αλλά αυτούς δεν τους πειράζει κανείς. Είναι προτιμότερο να πλατσουρίζεις στις λιμνούλες των ασύλων και της κρατικής ανοχής παρά να σταθείς κόντρα στο χείμαρρο της πηγής.

Σιχαθήκαμε...

Την “κονόμα” των μη κυβερνητικών οργανώσεων, των δήθεν οικολόγων και του κάθε λογής μικροαστού που ψάχνει ένα εύκολο τρόπο να αρπάξει και αυτός κάτι για να μη κουραστεί και πολύ στη ζωή του. Τις δεκάδες παρατάξεις με τη μιζέρια και τα ανθελληνικά κόμπλεξ τους. Το λίκνο με τα παχύδερμα, τις κυράτσες και τα λαμόγια που ονομάζεται βουλή. Κάποτε το 300 συμβόλιζε Άνδρες που κρατήσαν Θερμοπύλες. Σήμερα συμβολίζει 300 που σκάβουν συνεχώς όλο και περισσότερο τις “πύλες” για να μπορέσουν να περάσουν και να αρπάξουν ακόμα περισσότερα ότι έχει απομείνει. Στο άνδρο της ξεφτίλας πουλιούνται κάθε μέρα τα όνειρα και το μέλλον μας.

Σιχαθήκαμε...

Τους “δήθεν” και τους “κάπως”. Τους “μάγκες” και τους “σκληρούς”. Τους “πατριώτες” και όλους αυτούς που κατά καιρούς μας πρήζουν είτε ως “φίλοι” είτε ως εχθροί . Τον πατριώτη θα τον συναντήσουμε στο δρόμο. Για τη Μακεδονία, τη Β. Ήπειρο, την Κύπρο, τη Θράκη, τον Πόντο, τις γενοκτονίες και όλα όσα αφορούν την Ελλάδα μας. Τον εργάτη θα τον συναντήσουμε στη δουλειά και στον πόλεμο ενάντια στα χρωματιστά συνδικάτα και τους εργατοπατέρες. Όλοι οι άλλοι που καπηλεύονται αυτούς τους όρους ας συνεχίσουν να κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους και τους ομοίους τους.

Σιχαθήκαμε...

Τον αντιρατσισμό που μας επέβαλαν. Όταν οι δρόμοι που τρέχαμε μικρά παιδιά κατάντησαν τζαμιά, φωλιές ναρκωτικών και σαρκών, απρόσωπα γκρίζα γκέτο που στο ένα υπόγειο σφάζουν κόκορες και κάνουν βουντού και στο άλλο κάποιος κακομοίρης γέρος που δεν είχε λεφτά να πάει στα βόρεια προάστια κρύβεται φοβισμένος ,τότε η θλίψη γίνεται μίσος. Μίσος για τον παγκόσμιο δουλέμπορο που σπέρνει φτώχεια και πολέμους και δεκάδες έθνη περιφέρονται όπου οι “μαλάκες” ντόπιοι κατάφεραν να οικοδομήσουν με αίμα και επαναστάσεις μία καλύτερη κοινωνία. Περιφέρονται αυτοί ,για να μπορέσει το κεφάλαιο να ξεζουμίζει τις δικές τους πατρίδες. Επαναστατική πράξη δεν είναι να βάλεις χιλιάδες αφρικανούς στη γειτονιά σου χάνοντας εσύ όσα είχες καταφέρει, αλλά να πολεμήσεις το Κεφάλαιο που τους φέρνει στη γειτονιά σου για να λυμαίνεται τις χώρες τους. Μίσος που είναι αδύνατο να σβηστεί θα δημιουργείτε και όταν όλοι όσοι έρχονται προσπαθούν να επιβάλλουν τη δική τους εξουσία εκεί που μέχρι χθες ζούσες διαφορετικά. Ο ρατσισμός θα υπάρχει όσο προσπαθούν να κομποστοποιήσουν τους πολιτισμούς. Και αυτός ο ρατσισμός είναι πρώτα οικονομικός, πρώτα ταξικός και τελευταία φυλετικός. Τα γαλλικά προάστια εξεγέρθηκαν καίγοντας όμως τα γαλλικά προάστια. Κανένας πλούσιος δεν έχασε τη βίλα του κανένας εφοπλιστής το κότερο του. Σε αυτή τη κομπόστα του πολυπολιτισμού εξέγερση σημαίνει να τρως τις ίδιες σου τις σάρκες. Είμαστε Λευκοί και Έλληνες. Φυλετικά και πολιτισμικά. Η διατήρηση αυτής της διαφορετικότητας μας είναι το πρώτο θεμέλιο που καρφώνουμε βαθιά στην ύπαρξη μας χτίζοντας τα τείχη απέναντι στον κυριότερο εχθρό μας. Την Παγκοσμιοποίηση – Ισοπέδωση των πολιτισμών, του πνεύματος, των προτύπων και των ονείρων μας για χάρη του εκλεκτού κεφαλαίου.

Σιχαθήκαμε...

Τα πρόσωπα τους, τα λόγια τους, τα χαμόγελα τους και τις υποσχέσεις τους. Όταν στον ηλίθιο μιλήσεις για Αξιοπρέπεια και Τιμή θα γελάσει. Και από εκεί καταλαβαίνουμε ποιος είναι ηλίθιος. Θα γελάσει γιατί του φαίνονται αστεία. Όντος για έναν ξεφτίλα, η αξιοπρέπεια είναι αστείο πράγμα όπως και για έναν κομπλεξικό η Τιμή.

Σιχαθήκαμε...

Τον κόσμο τους

Μα χτίζουμε τον δικό μας. Γυμνοί από κάθε τίτλο, κάθε ζωγραφιά, κάθε μάρκα και κάθε κοινωνική ή πολιτική ορθότητα ορθώνουμε πρώτα και πάνω από όλα τη Ζωή μας. Και μέσα από τα τείχη αυτής της Ζωής ακολουθούν όλα τα υπόλοιπα. Ορθώνουμε τα στήθια μας και χαμογελάμε στη μοναξιά γιατί ο χρόνος μας δίδαξε πως δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα από τους πολλούς. Χαμογελάμε σαν εκείνη τη νεκρή κεφαλή. Χαμογελάμε από τη χαρά που διαποτίζει τις καρδιές μας καθώς χαράζουμε τη διαχωριστική γραμμή με την ξεφτίλα, την υποταγή και την υποκρισία σε όλα όσα αγαπάμε. Στην εργασία μας, στην αναζήτηση μας, στον Αγώνα μας, στην μουσική μας, στην υποκουλτούρα μας. Αυτή η διαχωριστική γραμμή χαράσσεται απαλά και γαλήνια δίχως καμία θλίψη ή νοσταλγία από την αξιοπρέπεια μας. Χαιρόμαστε κάθε φορά που οι εχθροί επιβεβαιώνουν την ύπαρξη αυτής της γραμμής. Όταν σε βρίζουν, πολεμούν, χτυπούν, δυσφημούν, κατηγορούν και ψευδολογούν είναι σαν να δείχνουν με το δάχτυλο τους την ύπαρξη της. Δείχνουν σε ποιο κόσμο ανήκουμε εμείς και σε ποιον αυτοί...

Όταν η Υποκρισία σέρνει την Εξέγερση.

2008-12-13T05:34:00.000-08:00

Μία τράπεζα την χτυπάς όταν όταν δεν παίρνεις τα δάνεια της, τις κάρτες της και τα επιτόκια της.

Μία ακριβή φίρμα την χτυπάς όταν δεν τη φοράς.

Μία πολυεθνική την χτυπάς όταν δεν αγοράζεις από αυτή.

Τη μαζική τροφή των πολυεθνικών την χτυπάς όταν δεν τη τρως.

Την εκκλησία την χτυπάς όταν δε την χρηματοδοτείς.

Τους πολιτικούς τους χτυπάς όταν δεν τους ψηφίζεις και όταν δεν τους έχεις ανάγκη.

Το κράτος το χτυπάς όταν δε συμμετέχεις στα γρανάζια του.

Το κόσμο τον αλλάζεις όταν αλλάξεις εσύ και όχι όταν ντύνεσαι ένα ψέμα.

Αν όμως κάποιος έχει ανάγκη από όλα αυτά τότε το να βγει μία βδομάδα και να φωνάζει και να καίει δεν είναι εξέγερση. Είναι ξέσπασμα, αντίδραση, ένα πυροτέχνημα που θα το σβήσει ο χρόνος και όλοι μετά θα επιστρέψουν στους ρυθμούς τους και αυτός/η θα φυτοζωεί ξανά στο ψέμα που έφτιαξε για να φωλιάσει την όποια ζωή. Δεν χτύπησαν ποτέ το πραγματικό κεφάλαιο οι “εξεγερμένοι”. Αυτούς στους οποίους ανήκουν τα πάντα. Γιατί πολύ απλά πίσω από αυτούς είναι οι ρίζες τους. Μπάτσοι χωρίς στολή είναι και αυτοί που χτυπάνε παιδιά επειδή φοράνε ελληνικές σημαίες. Μπάτσοι χωρίς στολή είναι και οι εργατοπατέρες, τα τσιράκια των κομμάτων και οι νταβατζήδες πλατειών και στεκιών. Και εσείς οι “εξεγερμένοι” οι πιστές πόρνες τους. Μπάτσοι χωρίς στολή είναι όσοι νιώθουν να έχουν την εξουσία σε ένα δεδομένο χώρο και χρόνο και να κάνουν ότι νομίζουν επιβάλλοντας το με τη βία στους υπολοίπους. Για αυτό το “αντιεξουσιαστές” ας το αφήσουν στην άκρη. Κάποιοι ψάχνανε για αντιπολίτευση, άλλοι για μία αφορμή. Όλοι όμως από βουλευτές μέχρι και τσιγγάνους βρήκαν κάτι να καπηλευτούν από τον άδικο χαμό ενός νέου παιδιού. Γιατί όλη αυτή η υποκρισία στήνεται σε ένα θέατρο όπου όμως ο πρωταγωνιστής δεν βρίσκεται πια εδώ. Βρίσκεται μακρυά.
Η εκδίκηση για την εκτέλεση ενός παιδιού δεν είναι ξέσπασμα. Είναι μία χρονοβόρα μάχη με όλους τους μηχανισμούς του συστήματος. Είναι η μάχη ενάντια στην “ανωτερότητα” των μπάτσων, των πολιτικών, των δημοσιογράφων και όλων των υπολοίπων”εκλεκτών” ανθρώπων. Επίσης κάθε εκδίκηση δε βγαίνει στο δρόμο,στη τηλεόραση και δεν περιφέρεται στην πόλη. Σιωπηλή, μοναχική, σαν το αστέρι που πέφτει προλαβαίνουν μόνο λίγοι να τη δουν Και αυτοί τυχαία.

Η σύντροφος

2008-12-07T12:23:00.000-08:00

Υπάρχει ένα έργο του Richard Strauss το οποίο λέγεται Η Ζωή ενός Ήρωα και το οποίο αποτελείτε από έξι μέρη. Πρώτο μέρος, Ο Ήρωας και ακολουθούν Οι Αντίπαλοι του Ήρωα, Η Σύντροφος του Ήρωα, Ο Ήρωας στο πεδίο της Μάχης, Τα έργα Ειρήνης του Ήρωα και τέλος η Απόδραση από τον Κόσμο και η Ολοκλήρωση του Ήρωα. Το ενδιαφέρον σε αυτό το μουσικό έργο είναι πως το μεγαλύτερο σε διάρκεια μέρος είναι αυτό που αναφέρεται στη σύντροφο του ήρωα ενώ το μικρότερο αυτό που αναφέρεται στους αντίπαλους του...
Πράγματι στο δρόμο της ζωής αυτοί που αξίζουν το μικρότερο κομμάτι αναφοράς είναι οι αντίπαλοι. Οι αντίπαλοι ανήκουν πάντα στον υλικό κόσμο και το μόνο που έχεις να μοιραστείς μαζί τους είναι η σύγκρουση. Από εκεί και πέρα κάθε ενασχόληση μαζί τους είναι περιττή και ανώφελη. Παραπάνω όμως από τον προσωπικό μύθο κάθε ανθρώπου, παραπέρα από τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες του, τις νίκες ή τις ήττες, ακόμα μακρύτερα και από την απόδραση του βρίσκεται η Σύντροφος του. Είναι η συνέχεια και η ολοκλήρωση. Είναι η ισότιμη σχέση αλληλοσεβασμού και αλληλοεκπλήρωσης ονείρων και στόχων. Είναι η γυναίκα που ανηφορίζει στη σύντροφο ενώ ταυτόχρονα και εσύ ανηφορίζεις το δρόμο του συντρόφου. Παλεύεις να κυριέψεις το πιο απόμακρο φρούριο, αυτό μιας ελεύθερης και γενναίας καρδιάς και μετά να σταθείς αντάξιος συνταξιδιώτης στα μονοπάτια της Ζωής. Η σύντροφος σου είναι εκείνη που μοιράζεται και μοιράζεσαι και εσύ μαζί της την τριβή της καθημερινότητας και την αγωνία της αναζήτησης της σκέψης και του πνεύματος. Είναι εκείνα τα χέρια που θα αγγίξουν πρώτα τις πληγές και εκείνα τα μάτια που στη θλίψη θα σου δείξουν την ελπίδα. Στην χαρά χαίρεται όσο εσύ. Στον πόνο και τις δυσκολίες όμως ξαφνιάζεσαι από τη δύναμη της που κάποιες φορές μπορεί να ξεπερνάει και τη δική σου. Κατανοεί την αγνότητα αυτού που θεωρείται νοσηρού και την ανάγκη της λύτρωσης από τη σκλαβιά του προσκυνήματος. Μπορεί ο συναγωνιστής να μοιράζεται μαζί σου το ίδιο σφυρί στην εργασία, τον ίδιο εχθρό στο δρόμο, τις ίδιες χειροπέδες της τυραννίας αλλά η σύντροφος πέρα από συνοδοιπόρος φαντάζει και σαν την βαλκυρία κάθε καθημερινής μάχης. Σε αρπάζει και σε ταξιδεύει στην Βαλχάλα του δικού σας μικρόκοσμου και μετά ξαναεπιστρέφεις στον κύκλο της επιβίωσης και του Αγώνα, μέχρι ο τροχός να σπάσει από τη φθορά του χρόνου ή τις κρούσεις των δυσχερειών. Και τότε ηχούν οι νότες της απόδρασης αλλά ακόμα και αυτές δεν θα αντέξουν όσο άντεξαν εκείνες...

Για ποιο έθνος...

2008-11-17T12:43:00.000-08:00

Καθώς το βλέμμα σου ορθώνεται γύρω σου όταν πας να βγεις από το σπίτι σου αντικρίζεις μία γειτονιά άγνωστη, έναν κόσμο διαιρεμένο σε εκατοντάδες μικρόκοσμους και τεμαχισμένο έντεχνα σε αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα. Τείχη που κλείνουν κάθε λογής δραστηριότητα. Μάτια να ερωτοτροπούν με τον καταναλωτισμό και την αλαζονεία ενώ ταυτόχρονα η ανέχεια γλεντάει αμέριμνη δίπλα της. Ο ατομισμός γυροφέρνει παρασέρνοντας μαζί του τους πάντες. Κανείς για κανέναν και όλοι για την πάρτη τους. Η ελαστικότητα του συνολικού συστήματος είναι τέτοια που επιτρέπει βέβαια σε όλους να είναι ευχαριστημένοι Υπάρχει ένα ψέμα για όλους πίσω από το οποίο θα βρούνε επιτέλους μία φορεσιά, ευκολοφόρετη και άνετη, να ντύνουν την ανυπαρξία, τη δειλία και το φόβο τους. Η πολιτική και η κοινωνική άποψη σχηματίζεται με βάση τα συμφέροντα και όχι με βάση τα καθήκοντα που η συνείδηση επιβάλλει στη σκέψη. Τόσες παρατάξεις, τόσα κόμματα, τόσες “συγκρούσεις”, τόση υποκρισία..
Μα στο μυαλό σου πλανιέται μία λέξη. Το Έθνος. Την πρωτογνώρισες μέσα από τα λόγια κάποιου προγόνου και στις λέξεις κάποιων σελίδων. Σε γοήτεψε. Ήταν εκείνος ο κρίκος ανάμεσα στην Πατρίδα και το Αιμάτινο Ποτάμι μιας αλυσίδας που με θάρρος θέλησες να διακρίνεις να σε συνδέει με το παρελθόν σου. Ήταν οι άνθρωποι με τα χαμόγελα σε κάποια σκονισμένα κάδρα που φύγαν νωρίς για να έχεις όσα βλέπεις γύρω σου και όσα δεν διακρίνονται. Είναι αυτοί οι γνωστοί και οι άγνωστοι που η ζωή και ο θάνατος τους χάραξαν τη πορεία ενός λαού και ενός πολιτισμού. Φαντάζουν όμως ξένοι στον κόσμο που ζεις σήμερα. Ασήμαντα, γραφικά και έκφυλα υποχείρια πολιτικών και κοινωνικών σκοπιμοτήτων. Έτσι σου έμαθε να τους βλέπεις το σχολείο, έτσι σου μαθαίνει να τους αντιμετωπίζεις η κοινωνία. Το έθνος, μία προσοδοφόρα για κοροϊδία και παντός είδους χρήση λέξη με μπόλικο συντηρητισμό και αρκετή ουτοπία. Όντως κατάφεραν οι δεξιοί και οι ακροδεξιοί να καταντήσουν το Έθνος κάτι το απωθητικό για κάθε ριζοσπαστική σκέψη. Κατάφεραν να εξευτελίσουν όσες αξίες και κοινά δεσμά χρησιμοποίησαν στο βωμό της συμφεροντολογίας και της βρομερής πολιτικής τους και ανάμεσα σε αυτές είναι δυστυχώς και το έθνος. Δεν είναι όμως η φιλολογική σκοπιά εκείνη που κυρίως το κατακερμάτισε αλλά η καθημερινότητα που μας προσέφεραν. Οδήγησαν τον άνθρωπο στην απογοήτευση για τα κοινά ζητήματα παρουσιάζοντας και διαμορφώνοντας την πολιτική σαν ένα πεδίο ψευδολογίας και κοροϊδίας όπου η συσσώρευση συμφερόντων οδηγεί στην καταξίωση. Λογικό επακόλουθο μιας τέτοιας νοοτροπίας είναι ο καθένας να κοιτάξει τι θα αρπάξει, πως θα επιβιώσει, τι θα κλέψει και τι τέχνασμα θα βρει να κερδίσει περισσότερα ξοδεύοντας λιγότερα. Φτηνά εργατικά χέρια, παραθυράκια στους νόμους, επιδοτήσεις κ.λ.π. ήταν το βούτυρο στο ψωμί της νέας αυτής πραγματικότητας. Κάθε σκέψη και δράση λοιπόν όλο και περισσότερο επικεντρώνεται στα “εγώ” και στα “εμείς” συμφερόντων ατόμων ή ομάδων. Αυτή λοιπόν είναι η πορεία στην οποία το “Έθνος” ουσιαστικά δεν έχει καμία θέση. Επιπλέον η νέα πολυπολιτισμική πραγματικότητα οδηγεί ακόμα περισσότερο στην γκετοποίηση και την ευρύτερη διαστρωμάτωση των οποίων στρωμάτων συγκρούσεις εξασφαλίζουν το κέρδος στα γνωστά – άγνωστα (απαγορευμένα προς προσβολή) κεφάλαια. Άραγε όμως υπάρχει μόνο το χρήμα, μόνο τα συμφέροντα, μόνο η καλοπέραση ή η φτώχεια; Δεν υπάρχει κάτι άλλο που να μπορεί να μας συνδέει εμάς με κάποιους και φυσικά όλους με κάποιους άλλους.
Επιστρέφοντας στην αρχή του κειμένου σκόπιμα παραλείψαμε κάποια, λιγοστά γνώριμα μάτια τα οποία συναντάμε τόσο καθώς βγαίνουμε αλλά και καθώς μπαίνουμε στο σπίτι μας. Είναι κάποιοι άνθρωποι που στις καρδιές τους το Έθνος δεν έχει μολυνθεί από τη πολιτική αλλά ανθίζει ως ο κοινός εκείνος δεσμός με όσους πέρασαν, όσους είναι και όσους θα φέρουμε. Δεν είναι δεσμός που διαχωρίζει για να βελτιστοποιηθεί το κέρδος, ούτε για την επιβολή σε κάποιους αδυνάτους. Είναι ο δεσμός διατήρησης μίας διαφορετικότητας που αγωνιά να μείνει ζωντανή απέναντι στην ισοπέδωση, τον υλισμό και τα καρκινώματα του καπιταλισμού, του φιλελευθερισμού και όποιας άλλης αντιανθρώπινης συλλογικής πολιτικής εμφανιστεί. Είναι η διαφορετικότητα που βασίζεται στην ανιδιοτέλεια, την αλληλεγγύη, την δημιουργικότητα, την σύνθεση και την εξέλιξη. Είναι το μέσο αυτοπραγμάτωσης και ικανοποίησης των πνευματικών αναζητήσεων κάθε ανθρώπου. Είναι δικαίωμα μας και περηφάνια μας να ομαδοποιούμαστε με βάση τα πολιτισμικά μας χαρακτηριστικά και τα κοινά όνειρα ζωής και όχι το κέρδος, την άνεση και τα προσχήματα με τα οποία θα ήμασταν αποδεκτοί σε παρέες ή στην κοινωνία που γεννηθήκαμε. Το δικό μας λοιπόν Έθνος υφίσταται και είτε σαν φωτιά είτε σαν νερό είτε σαν αγέρας θα μορφοποιείται και θα κυλάει στις λίγες ή πολλές εκείνες καρδιές για αυτούς που περάσαν, που είναι και που θα έρθουν...

Αύριο συντονιζόμαστε για έναν λόγο παραπάνω...

2008-11-14T07:26:00.000-08:00

http://www.radiobandieranera.org

Τα δικά μας ραδιόφωνα, οι δικές μας εκπομπές, η δική μας ενημέρωση είναι ακόμα ένα βήμα εναντίωσης, απεξάρτησης και ταυτόχρονης δημιουργίας του δικού μας "πλανήτη" στο "σύμπαν" της σαπίλας τους. Συντονιστείτε και υποστηρίξτε.

Οδηγίες :Κάνεις κλικ, ξεπερνάς τις όποιες ειδοποιήσεις προκύψουν και προσέχεις στο πάνω μέρος της σελίδας που εμφανίζεται, 4 εικονίδια (κατά σειράν όπως εμφανίζονται: winamp, flash, real player, windows media player). Πατάς πάνω σε ένα από αυτά, -ανάλογα με το ποιο πρόγραμμα έχει ο υπολογιστής σου- και στην συνέχεια play (> που είναι σαν κι αυτό το σύμβολο).

Distroi! Records

2008-10-27T12:58:00.000-07:00

Mία νέα προσπάθεια ξεκινά στην διάδοση της μουσικής που αγαπάμε, απαλλαγμένη από την κερδοφορία και την εμπορευματοποίηση. Για την ενίσχυση και την ενδυνάμωση της μουσικής αντίστασης και την εξάπλωσης της υποκουλτούρας μας.

http://distroiskins.blogspot.com/

Περηφάνια

2008-10-27T05:40:00.000-07:00

Είμαστε περήφανοι για αυτά που ζούμε δίχως να δίνουμε λόγο σε κανέναν, δίχως να απολογούμαστε σε κράτος ή παρακράτος, δίχως να συμπορευόμαστε με όσους βαφτίσαν μόδα την αντίσταση, δίχως να παζαρεύουμε τις αξίες μας. Προχωρούμε με τους συντρόφους της ζωής και τους συναγωνιστές της μάχης. Δε μας νοιάζει πόσοι θα είναι ούτε το πως τους θεωρεί η κοινωνία. Μας νοιάζει όμως να είναι αληθινοί, με αληθινά ελαττώματα και προταιρήματα. Η υποκρισία, η υποταγή, η απάθεια και η πολιτική και κοινωνική ορθότητα όμως μας εξοργίζει. Όπως μας εξοργίζει ολόκληρη η σύγχρονη κοινωνία. Δεν είμαστε στο περιθώριο της κοινωνίας τους, εκείνοι βρίσκονται στο περιθώριο του κόσμου που χτίζουμε εμείς. Και σε αυτόν τον κόσμο η περηφάνια μας είναι η Ζωή μας, είναι τα κατορθώματα που γεννά η θέληση μας...

Ex Nihilo Nihil

2008-10-25T04:57:00.000-07:00

‘Όπως ο μεγαλύτερος εχθρός της οποιαδήποτε κινητικής κατάστασης είναι η αδράνεια έτσι και ο μεγαλύτερος εχθρός οποιασδήποτε αλλαγής είναι εκείνη η κατάσταση που διατηρεί τη στασιμότητα. Στασιμότητα στη σκέψη, στα «θέλω» του σήμερα, στους στόχους του αύριο, στα «πρέπει» του καθήκοντος και σε κάθε έκφανση απόδειξης ζωής στο χρόνο που κυλάει. Ως νεοέλληνες μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι παρόλο που κληρονομήσαμε τα αιώνια ελαττώματα της ράτσας μας όσον αφορά την διχόνοια έχουμε ξεριζώσει από μέσα μας πολλά άλλα όπως αυτά της εφευρετικότητας, της αναζήτησης, του προβληματισμού και της δημιουργίας. Δυστυχώς ο νεοέλληνας αρέσκεται να θεωρεί τον εαυτό του κάτι το διαφορετικό, κάτι το ιδιαίτερο εξαιτίας της κληρονομιάς που κάποιοι, κάποτε του άφησαν. Πάνω λοιπόν σε αυτές τις σαθρές νοοτροπίες βρίσκει πρόσκαιρο έδαφος κάθε είδους ανθελληνικό στοιχείο να κάνει την προπαγάνδα του. Και το δικαίωμα στο να εξαπλώνεται αυτή η προπαγάνδα το δίνουν όσοι αυτοαποκαλούνται προστάτες του Ελληνισμού ενώ ουδεμία σχέση δεν έχουν με την ουσία του. Η Ελληνικότητα το 2008 ίσως είναι αντικείμενο επαναπροσδιορισμού που σίγουρα δεν θα μπορεί να ταυτιστεί ούτε με δόγματα που πλουτίζουν στο όνομα του Θεού, ούτε από «κυνοβούλια», ούτε από τη σαπίλα της δημοκρατίας, ούτε από τους 300 θώκους του λίκνου κάθε προδοσίας και ξεφτίλας και φυσικά ούτε από κάθε αδρανή πνευματικά και σωματικά αστό που ψάχνει έναν τίτλο για να νιώσει ότι είναι κάτι. Παράλληλα με τον επαναπροσδιορισμό της Ελληνικότητας μας θα πρέπει σαφώς να επαναπροσδιοριστούν και όλες αυτές οι σχηματισμένες από δέκα, είκοσι γράμματα λέξεις που πολύ εύκολα αποκαλούμε και ταυτιζόμαστε κ όλας πολλές φορές μαζί τους. Κάθε λέξη που εκπροσωπεί μία ιδεολογία, μία κοσμοθεωρία, μία βιοθεωρία ή έστω μία επαναστατικότητα δεν είναι κάτι το οποίο θα μας δώσει νόημα από μόνο του. Εμείς είμαστε αυτοί που θα πρέπει μέσω των πράξεων, μέσω της συνολικής «κινησης» μας από τις συνιστώσες του πνεύματος, της σκέψης, της δράσης και της προσπάθειας να καταλήξουμε σε αυτόν τον «κόσμο» που κρύβεται πίσω από όλα αυτά. Κάποιοι κάποτε έδωσαν αιώνιο νόημα σε δύο λέξεις όχι επειδή το Μολών Λαβέ έκρυβε μία γοητεία ή αντικατρόπτιζε κάτι από το παρελθόν αλλά επειδή εκείνοι γέννησαν το αιώνιο παράδειγμα με αυτό το οποίο έπραξαν. Ομοίως θα πρέπει το εκάστοτε παράδειγμα, παρουσιαζόμενο στον τόπο και τον χρόνο που καλείτε, να δίνει το νόημα και την ουσία, την ομορφιά ή την ασχήμια. Μπορεί να καθόμαστε επί δεκαετίες να ανεμίζουμε σημαίες κάποιου ένδοξου παρελθόντος, να μνημονεύουμε πολεμιστές, εργάτες ή ήρωες, να στολίζουμε τους τοίχους μας με τα σύμβολα τους ή να γράφουμε τραγούδια για αυτούς. Αν όμως δεν καταφέρουμε με την δράση μας να υπερνικήσουμε την αδράνεια του παρελθόντος και να κινηθούμε προς το σήμερα και προς το μέλλον τότε ποτέ δεν θα μπορέσουμε να γίνουμε όχι τραγούδι μα ούτε στίχος στο ατελείωτο ποίημα της ράτσας μας.

Όλα αυτά τα συμπεράσματα προκύπτουν από απλές παρατηρήσεις της καθημερινότητας που ξετυλίγεται γύρω μας. Μίας καθημερινότητας που προσπαθεί μανιωδώς να ξεριζώσει από τις υπάρξεις μας τα αισθήματα και το πάθος του διαφορετικού και επικίνδυνου για τα θεμέλια της Αγώνα μας. Ο φετιχισμός, η λανθάνουσα αντίληψη πολλών πραγμάτων, η ανάγκη δημιουργίας ενός «ήρωα» στον καθρέφτη, , η αναζήτηση επιβεβαίωσης στο κενό που δημιουργούν τα κόμπλεξ, η ανάγκη να το «παίξεις» κάτι στους γύρω σου, η ψεύτικη εικόνα που πλασάρουν πρώτα στους εαυτούς τους για να αυτοεπιβεβαιωθούν και έπειτα στους υπόλοιπους οδηγεί στον ευτελισμό των ιδανικών που ονομαστικά επιπλέουν στην επιφάνεια.

Δεν γίνεται να χτιστεί κανένα γερό οικοδόμημα σε αμμώδη θεμέλια ούτε να παραχθεί σωστή σπορά από μολυσμένο έδαφος. Όσο τραγικό είναι να προσπαθείς να κάνεις τρύπες στο νερό τόσο τραγικό είναι να βαφτίζεις τη λάμπα «ηλιακό» σύμβολο.

Από το μηδέν θα προκύψει μηδέν λέει ο τίτλος του κειμένου. Και πράγματι από τη μηδενική κίνηση δεν πρόκειται ποτέ να προκύψει τίποτα. Δεν πρόκειται να αναγεννηθεί σε καμία συνείδηση και σε καμία καρδιά η Ελλάδα δίχως να γίνει ορατός ο σκοπός ύπαρξης της. Δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ φυλετική συνείδηση αν αυτή δεν αποκοπεί από τον οικονομικό, κοινωνικό και επιφανειακό ρατσισμό που υπηρετεί τα γρανάζια του καπιταλισμού και εάν δεν παρουσιασθεί με την πραγματική μεταφυσική, θρησκειολογική και ανθρωπιστική μορφή της. Δεν μπορεί να υπάρξει Πατρίδα όταν η Γή μεταφράζεται σε οικόπεδα, αγροτεμάχια και χρήμα. Όλα αυτά θα πρέπει τουλάχιστον στις ζωές εκείνον που αποφάσισαν να διαβούν τον διαφορετικό δρόμο να αποκτήσουν την γνήσια, πρωτόγονη μα και αιώνια ομορφιά και την αρχέγονη ουσία τους. Αυτός ο δρόμος, επαναπροσδιορισμού των αξιών πρώτα στις προσωπικές μας ζωές, ο Μεγάλος Ιερός Πόλεμος κατά τον Ι. Έβολα είναι και ο πιο δύσκολος. Αλλά είναι και αυτός που θα φέρει εν συνεχεία την «κίνηση» ξεφεύγοντας από τις πρόσκαιρες και δήθεν «αγωνιστικότητες» και «προσπάθειες» οι οποίες βουτούν και αναδύονται στην κολυμπήθρα του Μηδέν.

Για αυτό λοιπόν αυτό το οποίο ονομάζουμε Αγώνα η θα καταφέρουμε να αποκτήσει την μορφή που εμείς θα του δώσουμε η οποία θα είναι αντάξια αλλά όχι ταυτόσημη με εκείνη του παρελθόντος ή θα γίνουμε εκείνοι που στην ουσία θα τον έχουμε καταστρέψει. Γιατί η εκ των έσω εκφύλιση και «όπως τον καθένα βολέυει» αντίληψη πολλών πραγμάτων είναι και αυτή που δημιουργεί τα μεγαλύτερα ρήγματα και όχι οι επιθέσεις των «εχθρών».

Πολιτικοποίηση και Αντιδραστικότητα.

2008-10-12T01:25:00.000-07:00

Υπάρχουν εκατομμύρια κομμάτια και συγκροτήματα τα οποία προβάλλουν μία αντιδραστικότητα ενάντια στην ορθότητα των καιρών. Ελάχιστα όμως μπορούν και να προβάλλουν κάτι πίσω από όλα αυτά. Εκεί λοιπόν βρίσκεται η πολιτικοποίηση. Εκεί που η αντιδραστικότητα επεκτείνεται, περνάει τα όρια της απάθειας και σχηματίζει τα μέτωπα που θα την φέρουν αντιμέτωπη με όσα θεωρητικά πολεμά. Κορυφαία punk και oi! Συγκροτήματα αναζητούν ένα κοινό να τους χειροκροτήσει, λίγο αλκοόλ παραπάνω και ένα χαρτζιλίκι για να τη περάσουν. Άραγε αυτός είναι ο νέος κόσμος, το κορύφωμα της αντίδρασης τους και η πορεία της υποκουλτούρας τους; Αυτά κατόρθωσαν τόσα χρόνια αντίδρασης; Να στέκονται ψωροπερήφανοι σε μία τεράστια σκηνή με χιλιάδες προβολείς, απαλλαγμένοι από πολιτικά στίγματα τα οποία θα τους έβγαζαν από το προσκήνιο; Στα 20 τραγουδούσες για μάχες και αγώνες στους δρόμους καις τα 50 για μπύρες και καλή ζωή; Και ας μην κοιτάμε μακριά, στην ίδια μας τη χώρα, ποια ήταν τα αποτελέσματα της γενιάς του punk; Οι ενταγμένοι στον συνασπισμό σήμερα, οι αυτόνομοι – παρτάκηδες που κάποτε όπως λένε έκαναν την επανάσταση τους αλλά ο άνθρωπος εξελίσσεται ή είναι κάποιοι που γυρνάνε τσόντες. Ναρκωτικά, Ολλανδίες, Συνασπισμός, Τραπεζικές θέσεις, πρώτο τραπέζι καφετέρια, νταβατζιλίκι συναυλιών και καναπές. Αυτή είναι η τρομακτική για την κοινωνία εξέλιξη του punk. Βέβαια υπάρχουν και οι εξαιρέσεις οι οποίες επιβεβαιώνουν φυσικά τον κανόνα. Αυτή η πορεία συνεχίζεται ακόμα και σήμερα πολύ πιο δυναμική και πολύ πιο έντονη μιας και οι νέες τεχνολογίες φέρνουν ακόμα περισσότερους πιστούς στα «χαρακώματα». Θα ήταν γελοίο να γράψουμε για τη σημερινή κατάσταση όπου πολλά μπούτια έχουν μπερδευτεί για χάριν της μόστρας και της καλής ζωής.

Η στάση η δική μας σε αυτή την πραγματικότητα είναι πως σκοπός είναι η αντιδραστικότητα μας να γίνει δρόμος προς έναν τρόπο ζωής, συνειδητά πολιτικοποιημένο, ο οποίος θα προσφέρει σε έναν ευρύτερο αγώνα. Δεν μας αρκεί μόνο ο κόσμος που οριοθετούμε σήμερα, θέλουμε να καταφέρουμε να κατακτήσουμε ακόμα περισσότερα και εμείς οι ίδιοι ως άνθρωποι να πορευτούμε στα μονοπάτια της προσωπικής μας μάχης. Αδιαφορούμε για το πόσο μεγάλες είναι οι μουσικές σκηνές και πόσο καθαρή η κιθάρα. Αν αυτά μάλιστα χάσουν το νόημα τους τότε ας συντριφθούν. Άλλωστε το ομορφότερο τραγούδι είναι αυτό που ψιθυρίζει η μοναξιά σου τις ώρες που υπερβαίνεις, κατορθώνεις και δημιουργείς. Σκοπός μας είναι με τα χρόνια να γίνουμε όλο και πιο δυνατοί στην εργασία μας, στην επιβίωση μας, στις καθημερινές προκλήσεις και στην παθιασμένη μάχη ενάντια στην βίαιη ισοπέδωση των αξιών μας. Σε όλα αυτά θα υπάρχει φυσικά και η διασκέδαση. Αλλά ποτέ δεν πρέπει η διασκέδαση να βαφτιστεί αγώνας. Απαραίτητη και αναγκαία αλλά πάντα με την αγνή μορφή της και όχι με κάποια άλλη. Πολιτικοποίηση λοιπόν είναι σε αυτόν τον μικρόκοσμο οι πράξεις. Οι πράξεις πέρα από τις μάρκες, τους τίτλους και τα σχέδια. Δεν είναι τα κόμματα και οι παρατάξεις ούτε και μια μίζερη, συντηρητική ενασχόληση όπως την παρουσιάζουν. Είναι ο τρόπος που θα συμπεριφερθείς, οι επιλογές που θα κάνεις, οι θυσίες, η ανιδιοτέλεια και ο δρόμος που χαράζεις. Αντιδραστικότητα είναι η αιώνια γκρίνια, η αιώνια τεμπελιά, η μόστρα ότι διαφέρεις από τη μάζα ενώ στην ουσία δεν αναζητάς τίποτα περισσότερη από αυτή και τα συνεχή κατηγορώ. Από τέτοια έχουμε ακούσει πάρα πολλά και έχουμε χορτάσει από ακόμα περισσότερα. Το θέμα είναι ποιος είναι πρόθυμος να πάρει την ανηφόρα. Αλλά εκεί το κόστος είναι μεγάλο και δεν τον σηκώνουν όλες οι καρδιές…

Το μέλλον είναι η Δημιουργία

2008-09-25T11:16:00.000-07:00

Όταν σου υποδεικνύουν πώς να σκεφτείς και να πράξεις κλείσε τα’ αυτιά σου. ΑΥΤΟΙ δεν ξέρουν να ζουν. Δανείστηκαν τη ζωή τους από άλλους και τώρα την πουλάνε όσο όσο, γιατί δεν έμαθαν να προσπαθούν παρά μόνο να βρίσκουν πόρτες ανοιχτές και να διαβαίνουν.Η αναίμακτη επιτυχία τους τους είναι πλέον ανυπόφορη.. Καθόλου ανοχή, θα σου την φορτώσουν.ΕΣΥ ν’ ακούς τον χτύπο της καρδιάς σου, τη «λογική» των αξιών σου.Οι δικές σου πόρτες είναι κλειστές.. Μη βολευτείς πίσω από αυτές και αρκεστείς στο να κοιτάς απ’ την κλειδαρότρυπα. Μη δειλιάσεις να τις σπάσεις, μόνο έτσι θα μπορέσεις να τα βάλεις μαζί τους.Σε περιμένουν, η μόνη χαρά τους να σε συντρίψουν, να σε υποτάξουν.Να κάνεις αργά και σταθερά βήματα, κοιτώντας πάντα μπροστά.Να εμπνέεσαι, να εξελίσσεσαι, να δημιουργείς. Η στασιμότητα δεν ταιριάζει στο είδος μας και προπάντων στην φυλή μας. Η προσπάθεια και ο μόχθος σε ανυψώνουν, σε ολοκληρώνουν σαν προσωπικότητα και σου δίνουν τα εφόδια όχι μόνο για να πετύχεις σε προσωπικό επίπεδο αλλά και για να μοιραστείς και να προσφέρεις. Το έτοιμο, το γνώριμο μην το αναζητάς, περιφρόνησέ το.Να επιδιώκεις την αρχή του ταξιδιού. Να δημιουργείς, έτσι θα τους νικήσεις..

Τίσις

Rest In Pride Ian.

2008-09-24T02:43:00.000-07:00

Skinheads.H αίγλη αυτού του τίτλου, η απειλή που ξεπροβάλλει από πίσω του, η αντιδραστικότητα του, η μαγευτική γοητεία του περιθωριοποιημένου κόσμου του οφείλεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό στον δρόμο που χάραξε εκείνος ο άνθρωπος που έφυγε σαν σήμερα. Και ακόμα και τώρα , αυτοί οι οποίοι είναι οι αντιδραστικοί, αυτοί οι οποίοι «ενοχλούν» τους προσκυνημένους, αυτοί οι οποίοι δημιουργούν «προβλήματα», αυτοί οι οποίοι ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες μόδες συγκρουόμενες μάλιστα μαζί τους, δεν είναι αυτοί που υιοθέτησαν ένα ντύσιμο, μία μουσική και πήραν μία μπύρα στο χέρι τους αλλά εκείνοι που περπατούν στα χνάρια ενός δρόμου διαφορετικού, μοναχικού και ηρωικού.

Μία γενιά που δεν γεννήθηκε σε σαλόνια, μία γενιά γεννημένη στη μήτρα του πολυπολιτισμού, μία γενιά που βίωνε την ματαιότητα και την κενότητα της ορθότητας όσων πρόβαλλε η κοινωνία βγαίνει πάντα στο δρόμο. Στο δρόμο βγαίνει για να ξεφύγει , να αντιδράσει και να διασκεδάσει. Όμως στους skinheads αυτός ο δρόμος τράβηξε για αλλού. Τράβηξε στο μονοπάτι που στο τέλος του βρισκόταν κόσμοι βγαλμένοι από τη μυθολογία, στη Valhalla, στα Ηλύσια Πεδία, εκεί που θα ταξίδευαν όσοι πολέμησαν ηρωικά όταν θα τέλειωνε ο δρόμος της ζωής. Δεν γούσταραν την κοινωνία, δεν γούσταραν την νέα πραγματικότητα. Σε αυτό το σημείο ή συμβιβάζεσαι ή πολεμάς. Δίχως μόρφωση, δίχως βιβλία, δίχως ινστιτούτα ή χρηματοδότηση η γενιά που δημιούργησε ο Ian Stuart βίωσε το νόημα των συμβόλων που ο νέος κόσμος είχε βάλει στην άκρη. Ρούνες , αρχέγονα σύμβολα, εμβλήματα του έθνους, σβάστικες, κέλτικοι βγαλμένα όλα από ένα κολασμένο παρελθόν υψωμένα πλέον από εκείνους που τα μυαλά τους δεν ξεπλύθηκαν από τους νικητές του Β ΠΠ. Και δεν ξεπλύθηκαν γιατί πολύ απλά έκαναν το λάθος να αφήσουν αυτή τη γενιά να μάθει την αλήθεια στον δρόμο. Η σβάστικα ήταν εκείνο το σύμβολο, εκείνος ο αρχαιοελληνικός ηλιακός τροχός ο οποίος συμβόλιζε την ενότητα του Λευκού Ανθρώπου. Ενός ανθρώπου που παρήκμαζε και συνεχίζει να παρακμάζει. Οι ρούνες της πατρώας γής, του λύκου, του πολεμιστή, της ζωής και του θανάτου κοσμούσαν κορμιά και σημαίες. Και πίσω από τη βία, πίσω από το ένστικτο του οργισμένου ξεσπάσματος, θεότητες και αρχέτυπα που ο χρόνος είχε σβήσει και το χρήμα είχε ξεγράψει. Γεννιόταν ένας νέος κόσμος. Εμφανίστηκαν οι έννοιες της οικογένειας, της συντροφικότητας, του μόχθου, της αντίδρασης, της μάχης εκεί που ποτέ κανείς δε θα το περίμενε. Αυτά που η σύγχρονη κοινωνία είχε εκφυλλίσει γεννιόντουσαν αγνά στις καρδιές των Skinheads. Τα εξώφυλλα των δίσκων, οι στίχοι των κομματιών, τα σύμβολα, οι οργανώσεις έδιναν όλα μία νέα πνοή. Καλή η διασκέδαση, καλά τα ποτά, καλές οι γυναίκες αλλά ο άνθρωπος είτε είναι μορφωμένος είτε είναι αμόρφωτος θέλει το κάτι παραπάνω. Αλλά αυτό το κάτι παραπάνω θέλει δύναμη, κυρίως ψυχική, και δεν είναι όλοι φτιαγμένοι από το καλούπι της υπέρβασης. Γιατί το να πάρεις μία βάρκα να πλεύσεις κόντρα σε ένα χείμαρρο, είναι υπέρβαση. Το να διαχωριστής από τη μάζα, την καλοπέραση που σε επιβραβεύει ο συμβιβασμός και τα αγαθά που σου χαρίζει το προσκύνημα είναι υπέρβαση.Αυτό ήθελε και θέλει η υποκουλτούρα αυτή, την υπέρβαση. Θέλει μία άλλη ζωή ακόμα και μέσα στα τσιμεντένια κλουβιά των μεγαλουπόλεων, ακόμα και μέσα στο βόθρο που έχει βουλιάξει γύρω τους ο κόσμος. Θέλει διαφορετικά όνειρα, διαφορετικές σχέσεις, διαφορετική πορεία. Ό Ιan Stuart έφτυσε κατάμουτρα τη μουσική βιομηχανία, έφτυσε κατάμουτρα όλους αυτούς που υποσχόντουσαν καριέρες αν άφηνε στην άκρη τις ιδέες του, τις εφημερίδες και τους δικαστές, τους πολιτικούς και ολόκληρη τη κοινωνία. Είχε ιδέες, συντρόφους και έναν αγώνα. Αυτά ήταν πιο σημαντικά από όλα τα άλλα.

Αυτό το παράδειγμα είναι η πιο σημαντική κληρονομιά που άφησε πίσω του. Γιατί τα απλά μνημόσυνα δεν είναι κάτι που ταιριάζει σε κανέναν μας. Και αυτό το παράδειγμα οφείλουμε να ακολουθήσουμε και εμείς στην πόλη μας και τη γειτονιά μας. Καμία μόστρα, κανένα ποζεριλίκι, κανένα μικρόφωνο, καμία σκηνή, καμία μουσική βιομηχανία, κανένα κοινό και κανένας δεν είναι πιο σημαντικός από τον αγώνα μας. Θα ήταν ντροπή να είμαστε αρεστοί στο κατεστημένο, θα ήταν ντροπή να μην μας πολεμά ολόκληρη αυτή η κοινωνία. Γουστάρουμε να διασκεδάζουμε γύρω από τη φωτιά του καθημερινού μόχθου, γουστάρουμε να πίνουμε με τους συντρόφους που γευτήκαμε τη βία, κοιμηθήκαμε σε κρατητήρια και το άλλο πρωί θα συναντήσουμε στη μάχη της ζωής και στον έμπρακτο αγώνα για ένα καλύτερο αύριο. Οι στίχοι που ακολουθούν μιλούν από μόνοι τους.

Win or Die!

Αs we look 'round at our nations, depression starts to settle in
Our once proud Western cities, as the rot starts to begin
Riots on the streets are often, mugging happens every day
Rapists stalk the darkened streets, looking for defenceless prey

Fight for your country, fight for your race
Fight for your nation, for fighting made our people great

As the few up against it, the muggers knife goes in
To oppose our nation's murder, is counted as a sin
We're proud of being White men, and we want to show the world
Against Reds and reaction, we stand with flags unfurled

Fight for your country, fight for your race
Fight for your nation, for fighting made our people great

As we stand and face the future, our eyes raised to the sky
We pledge ourselves to struggle, we'll either win or die
We won't lose ground and be knocked down, we've got a history
Our ancestors look down on us, and pray for victory

Fight for your country, fight for your race
Fight for your nation, for fighting made our people great

Η αλήθεια του σχολείου και εκείνη του δρόμου.

2008-09-19T09:37:00.000-07:00

Στο σχολείο…

…Μας δίδασκαν ότι παιδεία είναι να αποστηθίζουμε κονσερβοποιημένη γνώση και να ακολουθούμε την ορθότητα των κανόνων που μας επιβάλλουν. Έπρεπε να επευφημούμε τους αγώνες για δημοκρατία, ελευθερία και δικαιοσύνη. Και το κρυφό μυστικό της επιβίωσης είναι «άκου-βλέπε-μη μιλάς». Οι αντιρατσιστικές καμπάνιες ήταν συχνές. Μία ανοικτή κοινωνία με όλα τα χρώματα, όλες τις θρησκείες όλους τους πολιτισμούς. Όλοι αγαπημένοι, όλοι ίσοι, όλοι μία αγκαλιά. Επίσης μας μάθαιναν πως για κάθε στραβό δρόμο που παίρνει κάποιος φταίει η φτώχια και η έλλειψη σωστής παιδείας. Οι καθηγητές έδιναν το σωστό παράδειγμα. Μας μάθαιναν με επιμονή ποιοι ήταν οι «καλοί» και ποιοι οι «κακοί» στην ιστορία. Με φανατισμό που ίσως εναντιωνόταν στις αντίστοιχες θέσεις τους περί άλλων ζητημάτων. Πρωτόγνωρο φανατισμό, ειδικά όταν επρόκειτο για συγκεκριμένες περιόδους της ιστορίας.

Στο δρόμο…

Στο δρόμο όμως η αλήθεια που μας μάθαιναν στο σχολείο ήταν κάπως διαφορετική. Ο πολυπολιτισμός μετέτρεψε τις γειτονιές μας σε πολύχρωμα μπουρδέλα όπου σάρκες πουλιούνται και αγοράζονται. Ναρκωτικά, κλοπές, εγκληματικότητα. Ο κομμουνισμός που τόσοι εδώ επιθυμούν είχε ως αποτέλεσμα δεκάδες έθνη να λιμοκτονούν και να ζητούν μία διέξοδο. Κάποια σύνορα να διασχίσουν για να ξεφύγουν από τη κόλαση του. Εκατομμύρια κοπέλες πουλήθηκαν ως πόρνες για ένα κομμάτι ψωμί. Εκατομμύρια παιδιά ήθελαν ένα καλύτερο αύριο. Βούτυρο στο ψωμί της πλουτοκρατίας που πάντα αναζητά φτηνά μεροκάματα και ξεφτιλισμένες συνθήκες εργασίας. Οι διαφορετικές θρησκείες συγκρούονται και πάντα θα συγκρούονται. Τζαμιά σκοταδισμού και μαντίλες στις πόλεις που γεννήθηκε ο πολιτισμός. Οι μορφωμένοι, αυτοί που διέπρεψαν , οι πολιτικοί είναι πιο βρώμικη από τον μεγαλύτερο βαρυποινίτη. Πουλούν, ξεπουλούν, προδίδουν και όλα γίνονται νόμιμα. Επίσης η δημοκρατία έχει ένα χαρακτηριστικό. Κανείς δεν είναι υπεύθυνος. Για αυτό αποτελεί και το πρόσχημα των βρώμικων. Οι καθηγητές μας. Οι περισσότεροι από τη γενιά του πολυτεχνείου. Φώναζαν για ψωμί-παιδεία –ελευθερία και σήμερα σαβουρώνουν στο ψωμί-μπριζόλα-κόκα κόλα. Πουλημένα κατακάθια που έγλυφαν κατουρημένες ποδιές στα κόμματα για μία μονιμότητα. Κόμπλεξ και «ανωτερότητα». Τα τίποτα της ζωής που μολύνουν τις συνειδήσεις της νεολαίας με τις σιχαμερές υπάρξεις τους. Ελευθερία ονόμαζαν το υπέρτατο αγαθό. Αλλά δε μας είπαν ότι αν αμφισβητήσουμε κάποια ιστορικά σημεία θα διωχθούμε. Δε μας είπαν πως αν φωνάξουμε για ζητήματα που δε συμφέρουν την ορθότητα τους θα φιμωθούμε. Δεν μας είπαν πως ελευθερία σημαίνει να κάνεις οποιαδήποτε νοσηρότητα δίχως όμως να ενοχλείς τους άλλους. Έδωσαν μία πλατεία στους « αντιδραστικούς» να εκτονώνονται και στο Κολωνάκι τους περνάνε καλά. Όλα αυτά, τετραγωνάκια στη σκακιέρα τους. Μπορεί να μη σ αρέσει αυτή η αλήθεια ή μπορεί να σε βολεύει. Αν δε σου αρέσει υπάρχουν τετραγωνάκια που σε περιμένουν. Αν ρατσισμός δεν είναι να κοιτάς από ψηλά την πόλη και να βλέπεις τις περιοχές των πλουσίων, ποιο εκεί τα γκέτο των μεταναστών και παραπέρα τους μικροαστούς τότε τι είναι; Είναι η φωνή που ύψωσες ενάντια στον βιασμό της πατρίδας σου; Ενάντια στη κατάντια των συνομήλικων σου; Είναι η οργή που νιώθεις για την αδικία; Στο δρόμο η αλήθεια είναι διαφορετική. Στο δρόμο ο αντιρατσισμός αποδεικνύει τι ακριβώς είναι. Το άλλοθι του καπιταλισμού για την εκμετάλλευση. Τους συμφέρει να γίνουμε και εμείς Ολλανδία και φυσικά το πρότυπο πολυπολιτισμού, Αμερική. Αυτές είναι αλήθειες, λίγες για αρχή, που τις μάθαμε στο δρόμο. Και σε αυτό το δρόμο κάποιοι ακολουθούν πιστά το τρίπτυχο. Εμείς όμως το αλλάξαμε. Και στη θέση της Σιωπής ενθρονίσαμε τη Κραυγή.

Ο δρόμος για την Ελευθερία.

2008-09-11T13:50:00.000-07:00

Πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς, καὶ τοὺς μὲν θεοὺς ἔδειξε τοὺς δὲ ἀνθρώπους, τοὺς μὲν δούλους ἐποίησε τοὺς δὲ ἐλευθέρους.
Ηράκλειτος

Η σημαία μας.

2008-09-04T13:53:00.000-07:00

Αυτή η σημαία στα μάτια τα δικά μας συμβολίζει τους Αγώνες όσων πολέμησαν, εργάστηκαν, θυσιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν και έζησαν με πρώτιστες αξίες εκείνες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και της Πατρίδας. Αυτούς που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην αιώνιο πανύψηλο φρούριο του Ελληνικού Πολιτισμού. Δεν είναι ικανή καμία βουλή, κανένα κράτος και κανένας πολιτικός ή κεφάλαιο να την ξεφτιλίζει και να την ξεπουλάει καθημερινά. Οι δειλοί τη βλέπουν με φόβο. Οι προδότες σαν πανί. Οι αστοί σαν ύφασμα. Οι άνανδροι να συνεχίσουν το δρόμο του Αληθινού Αγώνα , την καίνε. Μα εμείς τη βλέπουμε σαν τη Μάνα που καρτερεί να μας δεί να εκπληρώνουμε τα όνειρα μας. Τα δικά μας, τα δικά της, του Γένους.

Για αυτούς που πατάνε τη σκανδάλη...

2008-09-04T07:29:00.001-07:00

Κοιτάζοντας γύρω μας τις τάσεις, τις μόδες, τη νοοτροπία που επικρατεί θα βρούμε ένα κοινό παρονομαστή. Την απάθεια, τον ατομισμό και τη μιζέρια. Μιζέρια που δεν είναι εμφανής τόσο από την οικονομική κατάσταση ή τα αγαθά αλλά στη νοοτροπία, τα όνειρα και τη καθημερινότητα. Νέοι άνθρωποι, έφηβοι και μεγαλύτεροι έχουν μπροστά τους μία οθόνη, ένα σπίτι να φάνε και να κοιμηθούν, ένα χαρτζιλίκι και ένα κόσμο που ο παραλογισμός τρέχει ανεξέλεγκτα στην κατηφόρα. Είναι γεμάτοι από αυτά που έχουν, δεν ενδιαφέρονται όχι να αποκτήσουν κάτι παραπάνω αλλά έστω και να δημιουργήσουν κάτι πέρα από αυτά που τους έχουν δοθεί. Η εργασία αποτελεί μία πολύ κουραστική ενασχόληση του πνεύματος και του σώματος τους ώστε με τη πρώτη ευκαιρία να προσπαθούν να απαλλαχθούν από αυτήν. Αν αυτή η γενιά είχε την επιλογή με την ενηλικίωση της να συνταξιοδοτείται τότε σίγουρα θα πούλαγαν και τη ψυχή τους στο σύστημα που θα τους έδινε αυτήν την επιλογή. Μέχρι στιγμής προτιμούν να την πουλάνε αλλού όσοι έχουν την ευκαιρία. Όλα γύρω τους είναι μία χαρά. Υπάρχει εγκληματικότητα, υπάρχει φτώχεια, υπάρχει σαπίλα, υπάρχουν όλοι αυτοί που στήνουν τις σκακιέρες πολέμων και ανισοτήτων στις πλάτες μας, υπάρχει παγκοσμιοποίηση αλλά όλα θα αλλάξουν. Πως θα αλλάξουν. Πίνεις ένα τσιγάρο, βάζεις στο cd-player ένα αντιδραστικό κομμάτι που βρίζει, ακολουθείς ένα life style διαφορετικό, αποστασιοποιείσαι δήθεν με χίλιους τέτοιους τρόπους και δηλώνεις ότι πολεμάς. Βέβαια όσο έχεις ένα πιάτο φαΐ, ένα καφέ, internet και λεφτά να φορέσεις αυτά που θα σε κάνουν να φαίνεσαι κάτι τότε μένεις στα λόγια. Δυστυχώς τις επαναστάσεις της γεννάει η δυστυχία και όχι η συνείδηση. Η οθόνη έχει γίνει ένα κομμάτι του είναι τους. Νιώθουν τη θλίψη, τη χαρά, το γέλιο, τη φαντασία, τη δυστυχία, τον «αγώνα», τον πόνο, την πείνα, το θάνατο, την αγάπη όπως αυτά έχουν σκηνοθετηθεί σε κάποια στούντιο. Μέχρι που μια μέρα γίνεται μόδα να πουλάς πλέον τη δική σου χαρά η λύπη με αντάλλαγμα τη κοινωνικότητα. Εκεί που ένιωθες ανία τώρα φτιάχνεις ένα λογαριασμό, ανεβάζεις φωτογραφίες σου και γράφεις για τη ζωή σου. Τι και αν περνάνε από πάνω οι διαφημίσεις τι κ αν η ύπαρξη σου καθηλώθηκε σε μία διαφορετική οθόνη. Διψούν για τα σχόλια που θα γράψουν, για τις γνωριμίες που θα κάνουν. Αυτοεπιβεβαιώνονται από αυτό που πλασάρουν. Η χαρά σου, το χαμόγελο σου, οι στιγμές με τους δικούς σου ανθρώπους, η μάσκα και η στολή που φόρεσαν στο κουκλοθέατρο τους έγιναν πια εμπόρευμα. Ο έρωτας, οι σχέσεις, η αναζήτηση κάθε ανθρώπου παρελαύνει μπροστά από τα εκατομμύρια μάτια που κρέμονται από έναν αδρανή σε μία καρέκλα ανθρωπάκο που μετά θα βγεί στο δρόμο με το καμάρι χιλίων καρδιναλίων. Οι σχέσεις πάνε και έρχονται δίχως καμία να τους ικανοποιεί. Δεν βρίσκουν κάτι να τους ενώνει πέρα από μία πρόσκαιρη απόλαυση. Γιατί για να σε ενώσει κάτι με κάποιον άλλον άνθρωπο θα πρέπει πρώτα εσύ να ξέρεις τι είσαι. Το μέλλον είναι ανυπόφορο. Το μόνο που επιθυμούν είναι να μην υπάρξουν ευθύνες. Όσοι αναζητούν έναν διαφορετικό κόσμο αναζητούν τους ήρωες και τις ιδεολογίες με τα ξενικά ονόματα. Γιατί αυτοί οι οποίοι πότισαν με αίμα κάθε σπιθαμή αυτής της γης, αυτοί που εργάστηκαν να χτίσουν πάνω στα ερείπια, αυτοί που θριάμβευσαν στις πολιτιστικές ζυμώσεις είναι γραφικά πρότυπα. Τα ονόματα τους δεν έχουν τη γοητεία των ξενικών. Ούτε οι έννοιες που έπλασαν. Η οικογένεια αποτελεί τα δεσμά και το βάρος της ζωής τους. Ίσως κάποια μέρα αναζητήσουν ανανέωση ή νέες εμπειρίες. Τότε ίσως κάνουν κάποιο παιδί το οποίο θα πάσχει από τις αρρώστιες του δυτικού κόσμου. Παχυσαρκία, κατάθλιψη, κρίση ταυτότητας, καρκίνο από αυτά που θα τρώει και θα αναπνέει και άγχος. Πόσο ωραία φαντάζουν τα χαμόγελα τους όταν αγοράζουν ένα ρούχο ή ένα νέο πρόγραμμα για τον υπολογιστή. Πόσο άντρες και πόσο γυναίκες νιώθουν μέσα στα ακριβά αμάξια τους. Πόσο αφεντικά και έξυπνοι νιώθουν όταν εκμεταλλεύονται αδύνατους και φτωχούς στις δουλειές τους. Κοιτάζοντας τα μάτια αυτών των ανθρώπων βλέπεις το λόγο που σε κάνει να συνεχίζεις σε ένα διαφορετικό δρόμο. Γιατί η ζωή σου είναι πολύτιμη. Αλλά η ελευθερία της ψυχής σου είναι ανεκτίμητη. Και αν είναι δύσκολο να αντικρύσεις ή να διακρίνεις ξεκάθαρα ποιος είναι αυτός που τραβάει τη σκανδάλη και σκοτώνει ότι αληθινό μπορείς να ζήσεις, να ονειρευτείς και να αγωνιστής για αυτό τότε συνέχισε να σέρνεσαι ματώνοντας στα συρματοπλέγματα που θα σε βγάλουν έξω από το πεδίο βολής του.

Απαγορεύσεις, συλλήψεις, κατασχέσεις, μα...

2008-09-04T02:22:00.000-07:00

Αυτή η μουσική δεν πρόκειται τελικά ποτέ να νικηθεί.

Ενάντια στους προσκυνημένους.Ενάντια σε όσους ξεφτιλίζουν τις υποκουλτούρες της αντίστασης.

Οι «παραδοσιακοί»…

2008-08-30T02:16:00.000-07:00

Πως θα τους αναγνωρίσετε… Πως θα γίνεται και εσείς ένας από αυτούς…

Περνάς μεσημέρι από γνωστές πλατείες και βλέπεις skins...
Είναι η εργατική τάξη που αναπαύεται. Αν είναι στο δεύτερο καφέ σημαίνει ότι έχουν ανοίξει και τα μάτια τους. Το μεσημέρι το φαγητό θα το έχει έτοιμο η μαμά, όπως και το νέο σιδερωμένο fred perry.
Περνάς από τα βόρεια προάστια και βλέπεις ξαφνικά τύπους με μπλουζάκια 4skins…
E μόλις κατέφθασε η νέα παραγγελία που έκαναν. Φοβερό συγκρότημα, κατέβασαν όλα τα κομμάτια του σε mp3 και στο σαλόνι με το home cinema βάζουν τέρμα το Evil.
Καλώδια.
Τα χέρια των ηρώων τις εργατικής τάξης είναι συνηθισμένα σε καλώδια. Όχι βέβαια σε αυτά των κομπρεσέρ, μπαλαντέζας, τρυπανιών αλλά σε αυτά του μικροφώνου, των ηχείων. Αλλά και τα δύο ρεύμα χρειάζονται.
Βία.

Όπου τους παίρνει είναι αντί. Όπου δε τους παίρνει είναι πατριώτες ή κάτι άλλο.

Λεφτά.

Να είναι καλά οι άνθρωποι που τους συντηρούν.

Rockabilly-Psycobilly.

Aπαραιτήτως. Έχει γίνει must. Νekromantix, Meteors, Mad Sin, Demented και άγιος ο Θεός.

Ska

Σημάδι του πόσο μπροστά είσαι. Έχεις αφήσει να τρώνε τη σκόνη σου οι συντηριτικοί, οι γραφικοί, οι ρατσιστές και όλα αυτά τα ξεπερασμένα πράγματα. Είσαι ο one step beyond άλλωστε, μη το ξεχνάς.

Παραλίες- Campings - Διακοπές.

Ο σκληρός χειμώνας πέρασε. 3 μήνες διακοπές.

Μπάτσοι.
Τα κρατητήρια της Ελλάδος έχουν να πούν πάρα πολλά αν μιλούσαν. Δεκάδες προσαγωγές παραδοσιακών skins. Οι τοίχοι μέσα είναι χαραγμένοι με τα ψευδώνυμα τους. Το Α.C.A.B.σε όλο του το μεγαλείο. Εξαιρέσεις είναι κάποιες υποθέσεις ναρκωτικών μιας και είναι παιδιά του δρόμου.
Αλκοόλ.
Η παρηγοριά της σκληρής ζωής. Οι ντουζίνες μπουκαλιών σε ορόφους εργοταξίων είναι δικές τους.
Διασκέδαση.
Πάρτυ και συναυλίες κρατάνε δυνατά τη παράδοση της υποκουλτούρας ζωντανή.
Πολιτική.
Κουραστικά και γραφικά πράγματα. Μόνο με antifa, αριστερούς, χίππιδες, θαμώνες κρατικών ασύλων και σία.

Πως θα γίνεις ένας από αυτούς.
Πρώτον τους γνωρίζεις στα βόρεια προάστια ή στη πλατεία μετά τη δουλειά. Μετά πας για ψώνια στο μοναστηράκι ή ανάλογα σε κάθε πόλη στα μαγαζιά. Παίρνεις στρατιωτικά, αρβύλες, μπουφάν, άσπρα κορδόνια. Μετά γεμίζεις τη τσάντα σου με cdr που σου έγραψαν. Μετά κάνεις λογαριασμό στο myspace και βγάζεις φωτογραφίες. Έπειτα ξεκινούν τα δύσκολα. Ταξίδια, τουρισμός, κάνα μεροκάματο που και πού, extra χαρτζιλίκι, συναυλίες, πάρτυ,tattoo, κραιπάλες κ.λ.π. Και πλέον είσαι και εσύ ο απόλυτος skinhead.

Kαι μη ξεχνάμε. Είσαι πατριώτης αλλά κάνεις συναυλίες με αυτούς που καίνε Ελληνικές σημαίες γιατί είναι φίλοι. Ναρκωτικά επιτρέπονται τις δύσκολες ώρες. Οι πίστες παίρνουν φωτιά από τις αρβύλες. Οι skingirls βγάζουν και αυτές φώτο για τα διεθνή βιβλία. Κρατάνε και αυτές τη παράδοση ζωντανή. Οι μοικάνες πλέον πέρασαν. Καράφλα για πάντα. Ενάντια σε κάθε είδους ρατσισμό μιας και οι τελευταίοι που έβριζες (χίππις) είναι πια φίλοι σου. Πάντα το οκ από τους νταβατζίδες. Η πολιτική είναι σκλαβιά. Γάμα, φάε, πίνε και πόζαρε είναι η μόνη λύση. Διαφέρεις από τις μάζες και τις μόδες. Oι ρίζες σου είναι σε ένα τροπικό νησί. Είσαι ο cool, η μούρη, ο "έτσι", ο "κακός", το "αλάνι" και όλοι σε κοιτούν. Κρατάς στα χέρια σου τη παράδοση.

H τελευταία ζαριά.

2008-08-17T08:42:00.001-07:00

Σε κάποιες γνώριμες νότες θα στηθεί ένας χορός πνιγμένος από τα γέλια μιας γενιάς που τη χαρακτήριζε η κυνικότητα, η αλαζονεία και η περιφρόνηση για τον κόσμο που τις προσέφεραν. Ευχήθηκαν τη τέφρα από την υποταγή. Ευχήθηκαν τη λύτρωση από την αιώνια ντροπή. Ρομαντικό τέλος, γονατισμένος μηδενισμός, χάος που πια δεν έρπεται . Ποιητές μιας Τάξης ενός διαφορετικού ανθρώπου. Ασυμβίβαστου, ελεύθερου και τρελού. Τα ζάρια θα είναι πια στα χέρια τους. Το χαμόγελο τους θα γεννάει μία ακατονόμαστη φρίκη και το βλέμμα τους, αθώο όσο το παρελθόν αυτού που θα είναι απέναντι τους, θα στοιχειώνει με τρόμο τις επόμενες στιγμές. Τα νήματα έχουν κοπεί αλλά αυτές οι απελευθερωμένες πλέον μαριονέτες θα κινούνται ακόμα μακριά από το θέατρο που τις είχαν στήσει. Εκεί που χτίζουν προσωρινά το χορό τους και ξαναεξαφανίζονται. Ελεύθερες μα διψασμένες…

Είμαστε ότι ψελλίσει ο χρόνος...

2008-08-16T09:55:00.001-07:00

Σε αυτό το μικρόκοσμο δεν έχουμε πρόσωπο, δεν αναζητούμε φήμη, δημοσιότητα, κοινωνικοποίηση. Είμαστε μία γροθιά, μία φλόγα, μία υποκουλτούρα ενάντια σε όλα αυτά που θρέφουν τα γόνιμα εδάφη της οργής μας. Υπάρχει ένας τίτλος που μας χαρακτηρίζει. Πολλοί τον ξεφτίλισαν γιατί θέλησαν να επωφεληθούν από την αίγλη του και να δώσουν ζωντάνια στα κατ άλλα νεκρή ύπαρξη τους. Αυτοί θα αυτοπροβληθούν, θα αναζητήσουν επιβεβαίωση από τους τυφλούς που θεοποίησαν κάποιους μονόφθαλμους. Προτιμούμε τη μοναξιά από τον συμβιβασμό, την σύγκρουση από την υποκρισία, την αγέλη μας από τη μάζα. Δίχως θεάματα. Δίχως τυμπανοκρουσίες. Θα γίνει τραγούδι κάτι που έχουμε ζήσει χίλιες φορές και δε θα τραγουδάμε χίλιες φορές κάτι που ποτέ δε θα έχουμε ζήσει. Βαδίζουμε στιγματισμένοι από ένα κόσμο που μισούμε. Βαδίζουμε χαμογελαστοί στους δρόμους που ανδρωθήκαμε. Τα τσιμέντα της πόλης είναι ποτισμένα από τον ιδρώτα κάποιας εργασίας μας. Οι αστικές χαράδρες αντιλαλούν τα συνθήματα της Πίστης μας. Τα στενά και οι πλατείες είναι οι μάρτυρες της Πράξης. Η οσμή της πόλης μας θυμίζει νεκροταφείο ονείρων. Μα η πνοή του συντρόφου που στέκεται δίπλα μας, ο χτύπος της καρδιάς μας, τα μάτια που αντικρίσαμε καθώς σκύψαμε πάνω από τη λίμνη της αυτοκριτικής μας δείχνουν το δρόμο της Ζωής. Θέλουμε η κραυγή μας να ενσαρκωθεί στα κατορθώματα μας. Για αυτό ακολουθούμε το μονοπάτι που οδηγεί στη συνείδηση και το ένστικτο. Οι Νόμοι μας δε βρίσκονται πουθενά γραμμένοι παρά μόνο στην αυθόρμητη, αγνή, αμόλυντη έκφραση μας. Δίχως να λαμβάνουμε υπόψιν τα «πρέπει» και τα «ορθά». Ας μας δώσουν ότι τίτλο θέλουν. Γνωρίζουμε τι κρύβεται πίσω από τις μάσκες τους και γνωρίζουν τι θα αποκαλυφθεί αν πέσουν τα γυάλινα τοίχοι της κοινωνίας τους. Οι σκιές μας όμως θα πλανιούνται και όταν το βλέμμα μας τους αντικρίσει θα καταλάβουν ότι είμαστε εμείς. Άγνωστοι αγωνιστές και άγνωστοι εργάτες με γνώριμη όμως υφή σκέψης, αντίστασης και δράσης. Η ύπαρξη μας είναι τα πάντα, τα πάντα όμως στην ύπαρξη μας είναι γεννημένα από τα σπλάχνα μιας διαφορετικής θρησκείας. Δεν θέλουμε να έχουμε κάποιο όνομα. Δεν θα αυτοπροσδιοριστούμε. Θα αφήσουμε τον χρόνο να ψελλίσει κάτι για εμάς...

AEK Nationalists!

2008-08-10T23:11:00.000-07:00

Nέο blogspot από εθνικιστές οπαδούς της AEK.

http://aekfans88.blogspot.com/

Όχι στο δικό μας κόσμο.

2008-08-10T01:08:00.000-07:00

Πέθανε ένας άνθρωπος από εκείνους που λάμπουν από τις ακτίνες του "lifestyle" που η σημερινή κοινωνία έχει φτιάξει. Δημοσιότητα, φήμη, δόξα, χρήμα, ναρκωτικά, παρτούζες με αλλοδαπούς και πολλά άλλα...Ο κόσμος συνταράχτηκε. Πoιoς τον δολοφόνησε; Γιατι; Δεν πήγε καλά η συναλλαγή; Ο αγοραίος έρωτας; Τι πήγε λάθος; Έφυγε ο "ήρωας", το καλό παιδί, εκείνος που είχε πάρει ένα δρόμο λίγο στραβό. Βγήκαν παλιοί ερωμένοι του και μίλησαν για εκείνον. Έγιναν αφιερώματα. Στη κηδεία του λαοθάλασσα κόσμου τον αποχαιρέτησαν. Θα μείνει αξέχαστος, αθάνατος στους κόλπους της τέχνης...

Στο Πέραμα πέθαναν εργάτες. Ο ένας από αυτούς είχε πέντε παιδιά. Η γυναίκα του είχε φύγει πριν ένα μήνα για το μεγάλο ταξίδι. Αυτός ο άνθρωπος έβγαζε το μεροκάματο του στα ναυπηγεία για να θρέψει την οικογένεια του. Σκοτώθηκε στη ζώνη. Η κηδεία του έγινε με δανεικά από συνεργάτες και φίλους. Πέντε παιδιά θα συνεχίσουν τη ζωή μόνα τους. Γύρω του δεν υπήρχε λαοθάλασσα κόσμου αλλά άνθρωποι βασανισμένοι. Προδομένοι από υποσχέσεις αλλά με όνειρα. Για αυτό κάνουν οικογένειες και εργάζονται. Έχουν όνειρα...Δεν έχουν τα χρήματα , ούτε τη πολυτέλεια να προβληματιστούν και να βρεθούν σε "αδιέξοδα". Τους πνίγουν τα χρέη, η επιβίωση. Δεν βγήκαν στο γυαλί. "Αυτοί δε πουλάνε". Δεν είδαμε καμία κηδεία εργατών που παρακαλούσαν για υπερωρίες οι οποίες μπορεί να τους οδηγήσουν στο θάνατο. Αυτός ο εργάτης, ο άγνωστος εργάτης έφυγε. Θα μείνει ξεχασμένος, νεκρός για πάντα στα αμπάρια ενός πλοίου, στα χαρτιά ενός εφοπλιστή.

Αυτή είναι η αξιοκρατία της κοινωνίας τους. Αυτά είναι τα πρότυπα τους. Αυτοί βαφτίζουν ήρωες και "αναλώσιμους". Αυτοί καθορίζουν ποιος θα ξεχαστεί και ποιος όχι. Στο δικό τους κόσμο όμως, στους δικούς τους δούλους. Όχι στο δικό μας..

Για τη Πίστη μας...

2008-07-27T08:51:00.001-07:00

Όταν πέφτει η νύχτα και το σκοτάδι αγκαλιάζει τα πάντα γύρω μας τότε και μόνο τότε μπορούμε να αντικρίσουμε τα άστρα που είναι διασκορπισμένα στον ουρανό. Αφήνοντας τη σκέψη να ταξιδέψει μπορούμε να αναλογιστούμε τον ουρανό ως τον εαυτό μας και τα άστρα ως τα αληθινά χαρακτηριστικά μας. Τότε λοιπόν, έχοντας σβήσει το φως των παντός είδους προβολέων, έχοντας απομακρυνθεί από νότες και ήχους, από λέξεις και τίτλους, από σύμβολα και εικόνες και κοιτάζοντας τη ζωή, τη καθημερινότητα και την ουσία απαλλαγμένη από όλα τα πέπλα της μας δίνεται η δυνατότητα να κάνουμε ένα απλό βήμα προσέγγισης στον άγνωστο δρόμο της δικής μας προσωπικής αλήθειας. Γιατί η αλήθεια είναι και αυτή βγαλμένη από κάποια νερά βαφτίσματος. Εκείνες τις στιγμές ερχόμαστε αντιμέτωποι με την γοητεία της ύπαρξης μας και με εκείνο το δρόμο που διαβαίνουμε. Τα άστρα είναι οι αξίες μας. Δεν έχουν μορφή. Δεν είναι πια σύμβολα, ούτε τραγούδια, ούτε ύμνοι, ούτε λέξεις που χορεύουν με την σκέψη. Είναι ενσαρκωμένες στον αγέρα που αναπνέουμε, στη γη που περιμένει να μας αγκαλιάσει, στο αίμα που κυλάει στις φλέβες μας, στον ιδρώτα που κυλάει από το μόχθο, στα σημάδια πάνω στο σώμα μας, στο βλέμμα που αντικρίζουμε τη ζωή και στον ουρανό που πετούν σαν χελιδόνια οι ελεύθερες καρδιές μας. Δίχως όνομα, δίχως μορφή, μόνο μια ατελείωτη ομορφιά. Η Πίστη μας απορρέει από μία βουλητική ανάγκη της ψυχής μας. Αν ήταν δόγμα τα σύννεφα θα έκρυβαν τα πάντα. Αν ήταν ένα ψέμα για να δώσουμε νόημα σε μία δουλική κατ άλλα ζωή τότε ποτέ δε θα τολμούσαμε να φύγουμε από την υπέροχη φωτεινή «μέρα». Για αυτό δε μας ενδιαφέρει αυτό που θα δείξουμε, αυτό που θα πουν για μας, αυτό που θα πούμε εμείς για εμάς. Μας ενδιαφέρει να είμαστε αληθινοί απέναντι στη δική μας προσωπική αλήθεια.

Τούρκοι "skinheads" ;

2008-06-20T06:28:00.000-07:00

Ταξιδάκια στη "μαγευτική" Τουρκία; Τουρκάλες και τούρκοι που δε νοιάζονται για τη πολιτική, είναι ενάντια στο ρατσισμό και στις διακρίσεις αλλά η σημαία τους κυματίζει πάντα περήφανα; Όλα καλά και όλα ωραία και να πίνουμε τις μπυρίτσες με τους "γείτονες"; Ακόμα και τούρκοι που την είδαν λευκοί φυλετιστές; Ε λοιπόν, με όλη αυτή τη ξεφτίλα δε γουστάρουμε να έχουμε καμία σχέση. Γιατί; Γιατί είμαστε Έλληνες πρώτα και μετά ό,τι άλλο.

Μη τους κάνεις τη χάρη!

2008-06-17T13:08:00.001-07:00

Γυρνάς σπίτι, το κεφάλι σου είναι γεμάτο σκέψεις σχετικά με την επιβίωση σου, τη δουλειά σου, το μέλλον σου. Άγχος, τρέξιμο, κούραση, η μέρα φαίνεται μικρή και ο ελεύθερος χρόνος σου δε φτάνει ούτε για να ξεκουράσεις το σώμα σου, πόσο μάλλον τη σκέψη σου. Πολλές φορές οι τοίχοι του σπιτιού σε πνίγουν. Οι λέξεις των βιβλίων φαίνονται πολύ βαριές για να μπορέσουν να σε ταξιδέψουν. Νιώθεις κουρασμένος ενώ ξέρεις πως είσαι ακόμα στην αρχή. Τα πράγματα που κάποτε μπορούσαν να σε χαλαρώσουν τώρα φαντάζουν μικρά μπροστά στο βάρος όσον κουβαλάς.

Τότε βγαίνεις να πάρεις μία ανάσα έξω. Ξέρεις ότι θα ανασάνεις το μολυσμένο αέρα μιας βρώμικης πόλης που τα κτίρια γύρω σου φαντάζουν σαν σάπιοι σοφάδες ενός τοίχου που καταρρέει. Αλλά αυτή είναι η πόλη σου. Κάποτε έτρεχες αμέριμνος δίχως να σκέπτεσαι το αύριο. Τα χρώματα δεν ήταν όλα γκρι και οι ματιές δεν ήταν όλες άγνωστες. Τότε που ο χρόνος πέρναγε αργά και η ζωή των μεγάλων που κοίταζες γύρω σου ήταν κάτι που για σένα θα αργούσε πολύ να ξεκινήσει.

Μα τώρα να, είσαι εσύ κάτω από τα ρούχα που λερώνονται από τη δουλειά, κάτω από τον ιδρώτα του μόχθου, πίσω από τις πελώριες σκέψεις που σε κάνουν ασυναίσθητα να σκύβεις το κεφάλι. Κάποια στιγμή θα νιώσεις στη πλάτη σου ένα χέρι. Θα είναι κάποιος που ο χρόνος δε πρόλαβε να διώξει από τη ζωή σου ακόμα. Κάποιος από τα παλιά που ξέμεινε στα γράμματα που σχηματίζουν τη λέξη «γνωστός». Γιατί τη φιλία την απέρριψες. Τη ξέρασε το παρελθόν.

….Γιατί κάθεσαι και βασανίζεσαι; Γιατί περιθωριοποιείσαι; Κοίταξε πόσα φώτα υπάρχουν γύρω σου; Πόσα μαγαζιά είναι ανοικτά; Πόσος κόσμος διασκεδάζει; Είσαι άγνωστος μεταξύ αγνώστων, μπορείς να κάνεις ότι θέλεις. Αν θες βγάλε λεφτά και φύγε σε ένα προάστιο να ηρεμήσεις και να αράζεις στα μαγαζιά που δε θα βλέπεις ότι σε ενοχλεί. Αν θες πάλι να μείνεις, διασκέδασε στους χορούς αυτής της μητρόπολης. Πάρε το απόφαση, η πόλη που ήξερες άλλαξε. Έγινε μητρόπολη. Δε χρειάζεται να αγωνιστής για τίποτα. Όλα είναι μάταια. Όλα έχουν πάρει το δρόμο τους. Πέρνα καλά εσύ και άστα λοιπόν. Κάνε τη δουλειά σου και μετά διασκέδαζε. Και έτσι θα περάσουν ωραία τα χρόνια σου. Θα περνάς ΚΑΛΑ και τι άλλο θες. Και τα προβλήματα θα περάσουν….Αρκεί εσύ να αλλάξεις μυαλά…Και στο μικρόκοσμο της υποκουλτούρας σου κάνε το ίδιο. Διασκέδαζε, πέρνα καλά και μη σκοτίζεσαι τώρα για πολλά πράγματα. Μόνο να περνάς καλά έχει νόημα. Αυτές είναι οι κλασσικές συμβουλές ενός γνωστού…

Το μόνο που χεις να κάνεις ακούγοντας για άλλη μία φορά αυτά τα πράγματα είναι να σηκωθείς και να φύγεις. Ακόμα και οι λέξεις είναι περιττές. Γιατί; Γιατί ξέρεις πως δε θέλεις να τους κάνεις τη χάρη και να αλλάξεις. Δε θέλεις να γίνεις κάποιος που απλά θα περνάει καλά και θα περνάνε όλα μπροστά από τα απαθή μάτια του. Θέλεις να αλλάξεις κάτι. Όχι τον κόσμο αλλά τη δική σου θέση σε αυτό τον κόσμο. Όχι τη κοινωνία γύρω σου αλλά τη δική σου θέση σε αυτή τη κοινωνία. Γιατί αυτό είναι το πρώτο και δυσκολότερο πράγμα που μπορείς να κάνεις. Δε θες να γίνεις άλλη μία σάρκα που θα εκτονώνεται στα πολυπολιτισμικά μπουρδέλα τους ούτε άλλο ένα ανθρωπάκι που θα αναζητά ένα πέπλο να ρίξει πάνω του για να καλύψει το τίποτα του. Θες να κοιτάξεις ψηλά και να μείνει ζωντανή η πίστη που φωλιάζει μέσα στη καρδιά σου. Ξέρεις ότι είναι δύσκολα. Βιώνεις το αδιέξοδο, τη μοναξιά, τη κατάθλιψη, την αδυναμία και το πόνο. Αλλά ξέρεις πως το ιερότερο σύμβολο σου κάνει μία τροχιά κυκλική. Και ο Ήλιος του προσωπικού σου αγώνα όταν δύει σε βυθίζει σε βαθύ σκοτάδι το οποίο γίνεται όλο και πιο βαθύ μέχρι όμως να ξανατυφλωθείς από τις ακτίνες της αυγής. Αυτόν τον Ήλιο τον οδηγείς εσύ. Είναι ο τροχός που γυρνάς καθημερινά. Και τα φώτα αυτής της αυγής που εσύ μόνος φέρνεις στη ζωή σου δε μπορούν να συγκριθούν με τα χλωμά «φώτα» χιλίων μητροπόλεων. Το ξέρεις καλά αυτό. Το ομολόγησε ένα όνειρο που φώλιασε στη σκέψη σου μετά από ένα γαλήνιο ύπνο. Για αυτό λοιπόν, για τον δικό σου Ήλιο που θα φανερώσει ο αγώνας σου, μη τους κάνεις τη χάρη…

Για την Τέχνη κάθε "Πολέμου".

2008-06-16T04:27:00.000-07:00

Όταν περικυκλώνεις έναν εχθρό, άφησε του μία διέξοδο ανοικτή. Αυτό δεν σημαίνει ότι επιτρέπεις στον εχθρό να διαφύγει. Ο λόγος είναι ότι πρέπει να τον κάνεις να πιστέψει ότι υπάρχει για αυτόν ένας ασφαλής δρόμος διαφυγής, ώστε όταν τον πολεμήσεις να μην αντισταθεί με όσο θάρρος μπορεί να του δώσει η απελπισία...

Σουν Τζου

Δίχως συμβιβασμούς, δίχως μόδες..

2008-06-14T13:07:00.000-07:00

Ανάθεμα τις μόδες σας

Τόσα χρόνια η ίδια ιστορία

Να μη μας πούνε ρατσιστές…

Από το κομμάτι "Αίμα και Τιμή" των Σύμφωνο Μολότοφ.

Μία μόδα για να διαδοθεί πρέπει να κάνει συμβιβασμούς. Πρέπει να κάνει ελιγμούς ώστε να διεισδύσει όλο και πιο πολύ στη κοινωνία. Πρέπει να αρνηθεί πράγματα ή να δεχτεί κάποια άλλα. Αντιθέτως μία υποκουλτούρα η οποία δεν αποσκοπεί στους στόχους που θέτει μία μόδα περιθωριοποιείτε περιχαρακώνοντας έτσι τις βασικές αρχές ύπαρξης της από τα «πρέπει» της κοινωνίας.

Αν λοιπόν θεωρήσουμε πως οι skinheads είναι μόδα τότε για να έχει μέλλον αυτή η μόδα θα πρέπει να βρει τρόπους να εξαπλωθεί. Πρώτο και βασικό βήμα όσον προσεγγίζουν αυτή τη φάση ως μόδα είναι να μη τους πουν ρατσιστές. Να μην τους πουν φασίστες, να μην τους πουν νεοναζί. Δεν προβληματίζονται για το τι σημαίνουν αυτά αλλά να μη τους χαρακτηρίσει κανείς έτσι γιατί αυτά θα σταθούν εμπόδια στη φάση. Όλοι οι άλλοι τίτλοι βέβαια είναι ευπρόσδεκτοι. Για να μπορέσουν λοιπόν να υπάρχουν αρχίζουν κατ αρχάς να προσαρμόζουν δικαιολογίες στα μέτρα τους ώστε να μπορέσουν να βρουν μία φόρμουλα για να αποδείξουν πως δεν είναι τίποτα από αυτά που αναφέρθηκαν. Έπειτα σειρά έχουν οι ρατσιστικές νοοτροπίες. Μακριά λοιπόν από τους skinheads αυτούς οι κακοχαρακτηρισμοί των μεταναστών, των πούστηδων, των ναρκομανών κ.λ.π. Βέβαια διατηρούν το «μένος» για τους χίπις άσχετα με το αν αυτοί αποτελούν μεγάλο κομμάτι του κοινού τους. Η ιστορία λοιπόν εξελίσσετε κάπως έτσι και αντικρίζεις δήθεν πατριώτες στο ίδιο μικρόφωνο με αναρχικούς, κάποιους που κατ άλλα δεν ασχολούνται με πολιτική σε πολιτικοποιημένες antifa συναυλίες, χίπικα γκομενάκια να χειροκροτούν και ραστάδες να κάνουν pogo…

Επειδή βασικό χαρακτηριστικό της δικιάς μας γενιάς είναι η αξιοπρέπεια οφείλουμε αυτό που αγαπάμε να το διατηρούμε αληθινό και καθαρό. Αυτή η υποκουλτούρα λοιπόν δεν έχει σκοπό να γίνει μαζική διασκέδαση. Αν υπάρχει κάτι μαζικό που επιθυμούμε αυτό είναι η αντίδραση. Όχι οι μπυροποσίες, οι διακοπές και τα γκομενιλίκια. Σκοπός μας είναι η ύπαρξη αυτών των παρεών, αυτών των ομάδων, αυτών των ατόμων που δε τους νοιάζει αν θα τους πούνε ρατσιστές ή φασίστες. Τους νοιάζει να χαράζουν τον δρόμο τους αυτοί. Δίχως να προσαρμοστούν σε κανέναν κοινωνικό καθωσπρεπισμό. Αν δεν γουστάρουν να γίνεται η γειτονιά τους γκέτο θα το πουν ωμά και ξεκάθαρα. Αν δε γουστάρουν τα πουστράκια ομοίως. Αν σιχαίνονται τους βολεμένους αστούς και τα κόμματα θα το δηλώσουν. Δεν έχουν ανάγκη να κρύψουν τίποτα ώστε να γίνουν αποδεκτοί γιατί δε θέλουν να είναι πουθενά αλλού αποδεκτοί πέρα από το δικό τους κύκλο.

Η ανάγκη λοιπόν της δικής μας υποκουλτούρας είναι η εξάπλωση σε συνειδήσεις και όχι σε συνήθειες. Αγαπάμε τη φυλή μας, θέλουμε να μείνουμε διαφορετικοί, αγαπάμε τη Πατρίδα μας και πιστεύουμε στη κοινωνική δικαιοσύνη και την αξιοκρατία. Όπως και να μας ονοματίσουν λοιπόν δεν έχουμε να δώσουμε καμία εξήγηση. Όποιος πραγματικά θέλησε να δει ποιοι πραγματικά είμαστε το έκανε και διάλεξε στη συνέχεια τη πλευρά του. Χρειαζόμαστε ανάμεσα μας προσωπικότητες. Κάθε ένας skinhead ανάμεσα μας σέρνεται στα μέτωπα δεκάδων καθημερινών πολέμων. Αν δεν είναι ικανός ή δε θέλει να πολεμήσει ας μείνει μακριά μας. Είναι δύσβατος και παράξενος ο δικός μας δρόμος. Αλλά ξέρουμε πολύ καλά πως είναι τουλάχιστον αληθινός. Είναι ο δικός μας δρόμος, που διάνοιξαν οι δικές μας προσπάθειες και η δική μας θέληση. Και αν υπάρχει κάτι για το οποίο θα είμαστε πάντα περήφανοι είναι πως συνεχίζουμε να πορευόμαστε σε αυτή τη ρομαντική τροχιά ….

Oi! η μουσική των Skinheads!

2008-06-09T13:37:00.000-07:00

Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μας ένα βιβλίο σχετικά με μία προσέγγιση στην υποκουλτούρα των Skinheads. Οι εκδόσεις οι οποίες το εξέδωσαν είναι "αριστερού προφίλ" με βάση τους προσδιορισμούς της κοινωνίας ενώ ο συγγραφέας έχει ασχοληθεί και με άλλα παρόμοια θέματα. Φυσικά δεν ανήκει ούτε έχει πρόσβαση στα δεδομένα της δικής μας ευρύτερης κοινότητας αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να βρεί κάποια στοιχεία μέσω διαφόρων ιστοσελίδων.Το θετικό σε αυτό το βιβλίο είναι η προσέγγιση την οποία κάνει ο συγγραφέας η οποία μπορεί να χαρακτηριστική ως ικανοποιητική μιας και δε περιμένουμε πολλά πράγματα από πολιτικά και κοινωνικά ορθούς συγγραφείς. Αν λοιπόν βάλουμε στην άκρη για λίγο το μανδύα του "αντιφασισμού" τότε μπορούμε να διακρίνουμε όσα και εμείς πιστέυουμε για αυτή την υποκουλτούρα. Βέβαια δε λείπουν οι σημαντικές ανακρίβειες κάτι το οποίο από όσο φαίνεται οφείλεται σε άγνοια, ίσως και κάποιες σκοπιμότητες. Συνίσταται να το δανειστείτε από κάποιον που το έχει για διάβασμα και προσεκτική μελέτη.

Ο εθνικισμός στο λιμάνι...

2008-06-04T09:52:00.000-07:00

Άλλη μία είδηση η οποία αφορά τον Πειραιά! Νέο blogspot από τους εθνικιστές και skins του Ολυμπιακού!

http://www.rednationalist.blogspot.com/

Nέα Κυκλοφορία!

2008-06-04T09:38:00.001-07:00

Νέα κυκλοφορία από τους βεταράνους Skins από τον Πειραιά οι οποίοι επέστρεψαν δυναμικά με 8 νέα κομμάτια. Όλα τα κομμάτια είναι με Ελληνικό στίχο κάτι αρκετά ευχάριστο για τη σκηνή μας.

Για όλους εκείνους...

2008-05-27T13:15:00.000-07:00

Για πάνω από δέκα ώρες το 24ωρο, για πάνω από 6 μέρες τη βδομάδα εργάζεσαι. Αγωνίζεσαι να κερδίσεις την αξιοπρέπεια σου, να γίνεις κάτι στα μάτια τα δικά σου και των δικών σου ανθρώπων. Δε ζητιάνεψες τίποτα, δεν έγλυψες κανέναν, δε πούλησες τη ψυχή σου και δεν έσκυψες το κεφάλι. Θέλησες να τραβήξεις το δρόμο που στο βάθος του αντικρίζεις έναν δικό σου ήλιο. Είτε με λίγα είτε με πολλά τραβάς το δρόμο της τιμής. Πολλοί σε άφησαν, πολλοί σε πρόδωσαν, πολλοί σε έβρισαν. Μα εσύ γοητευμένος από τον ρομαντισμό του μονοπατιού σου συνεχίζεις. Έρχεται μία μέρα που δε μπορείς να συγκρατήσεις την οργή που σου γεννάει η αδικία. Δε μπορείς να οπισθοχωρήσεις. Είσαι κυκλωμένος από τη συνείδηση, την αγάπη και το μίσος. Όλα χορεύουν γύρω σου στις νότες ενός τραγουδιού που απότομα αλλάζει ρυθμό. Δεν είναι μόνο η βία. Είναι πολλές αυτές οι νότες που μπορούν να αλλάξουν αυτό το ρυθμό. Τότε, νιώθεις μία ζεστασιά. Είναι οι προβολείς μίας κοινωνίας που πέφτουν για κάποια λεπτά πάνω σου. Ναι, είσαι εσύ αυτά τα λεπτά ο πρωταγωνιστής που δεσπόζει πάνω στο σανίδι. Εκείνος που βρίσκεται στην αρένα για να διασκεδάζουν τα πλήθη. Ζήτησαν άρτο αλλά ζήτησαν και θέαμα. Και εσύ αυτή τη στιγμή είσαι ένα από τα θεάματα που τους δίνουν. Οι χειροπέδες κλείνουν γύρω από τα χέρια σου. Τα χέρια που τις έκλεισαν είναι αυτά που σε έχουν ξαναχτυπήσει, είναι αυτά που σε έχουν ξαναξεφτιλίσει. Είναι σαν αυτούς που σε οδηγούν στην αρένα. Εσύ είσαι αυτός που θα τους κάνει να νομίζουν ότι εκείνοι είναι κάτι. Δε μπορείς να τους αντιμιλήσεις, δε μπορείς να τους στραβοκοιτάξεις. Είναι ανώτεροι από σένα. Τα δικά σου χέρια είναι δεμένα το ένα με το άλλο. Τα δικά τους είναι ελεύθερα να διακινούν σάρκες, να διακινούν ουσίες, να κάνουν χειραψίες με νταβατζίδες, πολιτικούς, πλούσιους…Ανθρώπους δηλαδή που επιβάλλουν τα θέλω τους στη κοινωνία. Σε οδηγούν λοιπόν περήφανοι στην αρένα. Πληκτρολογούν το όνομα σου. Παίρνουν τα αποτυπώματα σου. Υπογράφεις. Πλέον είσαι σεσημασμένος. Εσύ είσαι σεσημασμένος. Δεν έχεις βουλευτική ασυλία, δεν έχεις λεφτά για τους μεγαλοδικηγόρους, δεν έχεις λεφτά να φύγεις «εξω» δεν έχεις εξουσία να την επιβάλλεις. Είσαι αυτός που θα ακούσει το κλειδί και τη πόρτα να κλείνει πίσω του. Εκεί στο κελί σου. Εκεί σε έκλεισαν οι καθαροί εσένα το βρώμικο. Μετά έρχεται η ώρα να κριθείς. Αυτός που είναι απέναντι σου είναι από εκείνους που τη προηγούμενη νύχτα βρίσκονταν σε μία βίλα ή σε ένα κοσμικό πάρτυ. Μπορεί και να ξενύχτησε σε ένα γραφείο που κοστίζει όσο ότι έχεις στη ζωή. Εκείνος που ίσως πουλαέι και αγοράζει ελεύθερα αγοράκια, κοριτσάκια, ναρκωτικά για τα πάρτυ του. Ο τίμιος, ο Κριτής, που ποτέ δε δίκασε κάποιον άνθρωπο της εξουσίας. Εκείνος σε κρίνει ένοχο ή αθώο. Το όνομα σου μπαίνει σε μία ζυγαριά και παίζοντας πετάνε τα βαρίδια. Εγκληματίας; Αθώος; Ένοχος; Δεν έχει και πολύ σημασία Άλλωστε εσένα ποτέ δε σε είχε δεί στα πάρτυ του, δεν ήσουν σημαντικός για τη κοινωνία άνθρωπος. Δεν είχες «κονέ», διασυνδέσεις, βίσματα, «μέσον» ή κάτι ανάλογο. Ήσουνα απλά περαστικός για την αρένα τους. Αναλώσιμος. Η απόφαση θα βγεί. Το κορμί σου μπορεί να το σέρνουν. Τα χέρια σου μπορούν να τα δέσουν. Τη φωνή σου μπορεί να τη φιμώσουν. Τη καρδιά σου όμως δε μπορούν να τη βουτήξουν στα σκατά που κολυμπάει ξεπουλημένη η ψυχή τους. Πάρε τα μάτια σου από πάνω τους, μη σπαταλάς άλλο το βλέμμα σου και ψάξε τους άλλους…Κάπου εκεί ανάμεσα στα πλήθη υπάρχουν μάτια που δακρύζουν. Άσε τα δάκρυα τους να ποτίσουν το έδαφος της Πίστης και της Οργής σου. Η Πίστη σου θα σε κρατήσει ζωντανό στο όνειρο σου και η Οργή θα γκρεμίσει και τις αρένες και τα θέατρα τους.

Για όλους εκείνους που τα ονόματα τους είναι «εχθροί» για αυτή την υπέροχη, δίκαιη και αξιοκρατική κοινωνία.

Athens Hools!

2008-05-26T13:54:00.001-07:00

Μία νέα σελίδα από hooligans και skins του Παναθηναικού.
http://pao-ultrass.blogspot.com/

Για τον πολεμιστή...

2008-05-25T14:23:00.000-07:00

....Ένας πολεμιστής του Φωτός είναι πάντα σε εγρήγορση.Δε ζητάει την άδεια των άλλων για να πιάσει το σπαθί του, απλώς το παίρνει στο χέρι του. Ούτε χάνει το χρόνο του εξηγώντας τις κινήσεις του - πιστός στις αποφάσεις του Θεού του είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Ρίχνει μία ματιά γύρω του και εντοπίζει τους φίλους. Κοιτάζει ερευνητικά πίσω του και αναγνωρίζει τους αντιπάλους. Είναι αμείλικτος με την προδοσία, αλλά δεν εκδικείται. Περιορίζεται στην απομάκρυνση των εχθρών από τη ζωή του, χωρίς να πολεμήσει εναντίον τους περισσότερο από όσο είναι απαραίτητο.Ένας πολεμιστής δεν προσπαθεί να μοιάσει. Είναι!

P. Coehlo

Εκεί ανήκουμε

2008-05-21T05:36:00.000-07:00

Μας είπαν να αλλάξουμε στάση ζωής και να προσαρμοσθούμε στα πρέπει και τους νόμους του κόσμου που μας προσφέρουν. Να σταματήσουμε να πιστεύουμε στη πατρίδα της φυλής και να επαναπατριστούμε σε αυτή του χρήματος. Να σταματήσουμε να αγαπάμε τη διαφορετικότητα μας και να ερωτευθούμε τις φωνές των νέων μητροπόλεων. Να πάψουμε να ονειρευόμαστε και να νιώθουμε για να κυλιστούμε στις απολαύσεις του νέου υπέροχου κόσμου. Αν δεν πειράζουμε κανέναν μας είπαν δε θα μας πειράξει και εμάς κανένας. Και αν έχουμε κάποια νοσηρότητα, κάποια κρυφή ζωή, κάποιο πάθος που ακόμα δεν είναι αναγνωρίσιμο στους συντηρητικούς μπορούμε είπαν να το έχουμε και αυτό αρκεί να μη προκαλούμε. Μας συμβούλευσαν να κάνουμε τη δουλειά μας ωραία και καλά και με τα να κλείνουμε τα μάτια. Επίσης μας είπαν ότι αν είμαστε καλά παιδιά μπορεί να προοδεύσουμε. Ναι μπορούμε και εμείς να προοδεύσουμε μας είπαν. Να πάμε μπροστά. Να τρώμε δίπλα σε πολύ σημαντικούς ανθρώπους. Προέδρους, αντιπροέδρους, επιχειρηματίες, κοινωνικούς αγωνιστές ακόμα και να κάνουμε κοσμικές διακοπές εκεί που κάνει η υψηλή κοινωνία. Τα έχουμε τα εφόδια λένε. Μορφωνόμαστε, δουλεύουμε, έχουμε θέληση και δύναμη...Κάποια μέρα μπορεί να πάμε πολύ μπροστά…Και αν μας έχουν μείνει κάποιες μνήμες μπορούμε ωραία και καλά να ακούμε αυτούς τους δίσκους που ακούγαμε μικροί με αυτά τα «κακά» τραγούδια στο σαλόνι μας παρέα με ουίσκι. Μπορούμε και να έχουμε ένα κρυφό δωμάτιο με χιλιάδες βιβλία μιας νιότης ατίθασης και ένα άλμπουμ με φωτογραφίες από τις αλητείες μας. Επίσης σε διακριτικές συναντήσεις με φίλους θα λέμε και για αυτό το δυναμικό παρελθόν …

Μας είπαν πολλά τέτοια ωραία πράγματα…Φίλοι, καθηγητές, αφεντικά, συνεργάτες. Αλλά κανείς τους δεν κοίταξε στο βλέμμα μας την αηδία που μας δημιουργούσαν αυτές οι λέξεις. Κανείς δε συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα, οι τίτλοι skinheads, πατρίδα, φυλή, βία, εργασία, αγάπη, μίσος, οργή, όνειρα ήταν η επιφάνεια ενός δέντρου που εξέχει κάποια μέτρα από τη καθημερινότητα ενώ οι ρίζες του απλώνονται χιλιάδες γιάρδες βαθειά μέσα στη καρδιά και τη ψυχή. Δεν βρεθήκαμε δίπλα τους για να ζητιανέψουμε συμβουλές ούτε μεσσίες. Ήμασταν περαστικοί πάνω στο δρόμο της επιβίωσης. Περαστικοί από τους δρόμους τους μέχρι να έρθει η ώρα που θα πάρουμε εκείνο το απόμακρο μονοπάτι που οδηγεί προς τους όμοιους μας. Την αγέλη μας. Την οικογένεια, τη σύντροφο, το συναγωνιστή. Εκεί ανήκουμε , από εκεί κατεβαίνουμε και εκεί καταλήγουμε.

Αυτοί Είμαστε!

2008-05-18T02:22:00.000-07:00

Είμαστε αυτοί που δυσφημίζουμε όποια mainstream μάρκα φοράμε!
Είμαστε αυτοί που δυσφημίζουμε όποιο μαγαζί αράζουμε!
Είμαστε αυτοί που κανείς δε θα πεί ότι μας έχει φίλους!
Είμαστε αυτοί που χαλάμε τις μόδες και τις φάσεις!
Είμαστε αυτοί που χαλάμε το πολιτικό σκηνικό!
Είμαστε αυτοί που τραγουδάμε "κακά" τραγούδια!
Είμαστε αυτοί που στη δουλειά μας είμαστε οι παράξενοι!

Είμαστε αυτοί που χαλάμε την ησυχία αυτής της κοινωνίας και δε θα σταματήσουμε να το κάνουμε μέχρι να χορέψουμε πάνω στα ερείπια της.

Στα Μονοπάτια των Ονείρων μας...

2008-05-12T10:27:00.001-07:00

Κοιτάζεις γύρω σου. Βλέπεις έναν κόσμο όπως σίγουρα δε θα ήθελες να είναι. Εκεί όπου οι κώδικες Τιμής έχουν πάψει να υπάρχουν και τα πάντα καταρρέουν, προσπαθείς συχνά να συνειδητοποιήσεις ποιος είσαι και ποια είναι η θέση σου στον κόσμο αυτό. Ίσως ανάμεσα στα άλλα να αναρωτήθηκες, μέσα γενικά και σε όλο αυτό το παράλογο που επικρατεί, αν εσύ εν τέλει είσαι ο Αληθινός, ή απλά γίνεσαι περιθωριακός μέρα με τη μέρα. Αυτό που σίγουρα συμβαίνει, είναι ότι δεν αποτελείς μέρος του σάπιου κομματιού του Συστήματος, το οποίο συνεχώς μεγαλώνει. Σκέφτεσαι όμως και με ποιο τρόπο θα μπορούσες να διαφοροποιηθείς από όλους αυτούς που σιχαίνεσαι να βλέπεις και που ευθύνονται για την παρακμή στην οποία έχουν οδηγηθεί όσα αγαπάς. Κάποιες φορές μένεις μόνος σου, πραγματικά μόνος, συντροφιά με τα Όνειρά σου. Συντροφιά με τις πιο κρυφές σου Ελπίδες, σε μια γόνιμη μελαγχολία, μια νοσταλγία για κάτι που ίσως ποτέ δεν έζησες, αλλά θα ήθελες να έχεις ζήσει. Ταξιδεύοντας στο χρόνο, δίνεις αξία σε πράγματα που σήμερα φαντάζουν ασήμαντα. Πράγματα που στην εποχή μας φαντάζουν απαγορευμένα και ως σκέψη ακόμα.

Είναι πολύ σημαντικό και μόνο να αισθάνεσαι ότι παρεκκλίνεις από το σύνολο, αλλά σίγουρα πρέπει να γνωρίζεις και το γιατί. Με άλλα λόγια να συνειδητοποιήσεις αυτήν ακριβώς τη διαφοροποίησή σου και να την εντάξεις σε ένα γενικότερο πλαίσιο Ιδεών και Κοσμοθεωρίας. Δεν αρκεί λοιπόν η άρνηση, αν δεν υπάρχει η θέση. Και η θέση πρέπει να έχει υπόβαθρο και να στοιχειοθετείται από ένα σύνολο Αρχών και Αξιών, που τόσο ανάγκη έχουν οι Νέοι ειδικά σήμερα. Και σε αυτό το σημείο προβάλλει επιτακτική η ανάγκη των σημείων αναφοράς, των Προτύπων. Από Ήρωες που θυσιάστηκαν για να ζεις Ελεύθερος και τους οποίους Τιμούμε μέχρι σήμερα, μέχρι κάθε ανώνυμο Έλληνα που αγωνίστηκε για να βγάλει εις πέρας μια ζωή γεμάτη εμπόδια, που ποτέ δεν παραιτήθηκε από τη μάχη της επιβίωσης, έκλαψε και πόνεσε μα ποτέ δε λύγισε μπροστά στα δύσκολα. Πρότυπό μας οι οικογένειές μας που μας έφεραν στη ζωή, οι δικοί μας άνθρωποι, στους οποίους οφείλουμε πολλά γιατί μας ενέπνευσαν να γίνουμε ενδεχομένως και κάτι καλύτερο από εκείνους.

Ας μάθουμε να κοιτάμε τον ουρανό πριν μας μάθουν ότι άστρα είναι τα φώτα μιας τσιμεντένιας πολιτείας. Ας μάθουμε να ερωτευόμαστε πριν μας δείξουν τον ατομισμό και τη διαστροφή. Ας μάθουμε ποια είναι η Πατρίδα μας, προτού μας την δείξουν τα σύνορά της. Ας μάθουμε εν τέλει ποιοι είμαστε πριν το καθορίσουν οι γύρω μας και είναι πλέον αργά...

Είμαστε εδώ για Αγώνα!

2008-05-10T05:01:00.000-07:00

Κάποια πράγματα ορισμένες φορές πρέπει να τα λέμε με το όνομά τους ώστε να γίνουν πλήρως κατανοητά από όλους. Οπότε μη περιμένετε καθωσπρεπισμό εκφράσεων στο κείμενο που ακολουθεί. Έχουμε ειλικρινά βαρεθεί να ακούμε συνέχεια για skinheads που είναι ναζί, άλλοι που είναι φασίστες, άλλοι που είναι αντί- ναζί και άλλοι που είναι πατριώτες αλλά όχι φασίστες. Πολλά τέτοια λοιπόν μας φτιάχνουν τη διάθεση κατά καιρούς αλλά και κάποιους άλλους καιρούς γίνονται πολύ εκνευριστικά. Να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν πως ανάμεσα μας θα βρίσκεται όποιος είναι σαν και εμάς και όχι όποιος δεν είναι κάτι άλλο. Προτιμούμε να μας μισούν και να μας διώκουν για αυτό που είμαστε παρά να μας αγαπάνε για κάτι που δεν είμαστε. Υπάρχουν χώροι που αν δεν ασχολείσαι με τη πολιτική, αν είσαι αντί-ναζί , αν κοιτάς να κάνεις το ποζεριλικι σου όπως όλοι, θα είναι όλα καλά και θα είσαι μέλος και εσύ μιας πολύ ευχάριστης παρέας. Θα γαμάς και θα γαμιέσαι, θα πίνεις τα ναρκωτικά σου, θα τραγουδάς, θα χτυπιέσαι στις συναυλίες, θα σε θαυμάζουν, θα βρίζεις από το μικρόφωνό τους μπάτσους και τους φασίστες και θα φοράς όλα αυτά τα μπλουζάκια με εκείνες τις μάρκες που θα σε κοιτάξουν όλοι όταν περάσεις από τη πλατεία ή το στέκι. Μετά θα κλαίγεσαι πως αυτή η κοινωνία σε πολεμάει και παραμένεις ένα παιδί του δρόμου, το οποίο αδικήθηκε και βρίσκει παρηγοριά στο αλκοόλ και λοιπές μαλακίες... Αυτές οι καταστάσεις λοιπόν δεν έχουν θέση σε εμάς. Αυτές οι καταστάσεις είναι μία μικρογραφία μιας κοινωνίας που θεωρούμε μπουρδέλο και την οποία θέλουμε να κάνουμε στάχτες.

Ανάμεσά μας δε θα βρίσκεται κανείς που δηλώνει. Θα βρίσκεται αυτός που βιώνει. Ο πατριωτισμός δεν είναι μάρκα μπύρας να τον επιλέγεις τη μία να τον βαριέσαι την άλλη. Πατριώτης σημαίνει πως έχω αγωνιστεί για τη Πατρίδα μου. Έχω φωνάξει, έχω βγει στο δρόμο για αυτή, έχω συγκρουστεί, έχω ματώσει, έχω διωχθεί και κυρίως έχω θυσιάσει πράγματα για αυτή την επιλογή μου. Όχι αράζω στη μπυραρία και εκεί που διαλέγω ποτό πετάω και ένα «εγώ είμαι πατριώτης…». Επίσης για να μπορεί κάποιος να μιλήσει για πολιτικοποιημένους skinheads θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα στοιχειώδους πολιτικής σκέψης. Σίγουρα όλοι μπορούν να σκεφτούν αλλά πολλοί έχουν διαγράψει αυτή τη δυνατότητα του εγκεφάλου τους. Αυτά τα λίγα λοιπόν για να ξεκαθαρίσουμε ακόμα περισσότερο ποιοι και τι είμαστε. Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε εδώ για Αγώνα και τίποτα λιγότερο.

Πριν την ύστατη πνοή...

2008-05-07T15:18:00.001-07:00

Γεννηθήκαμε Λευκοί, Έλληνες και Ελεύθεροι. Δεν έχουμε λοιπόν κανένα λόγο να ντρεπόμαστε, να αναιρούμε ή να σιωπούμε για αυτά τα χαρακτηριστικά μας. Δεν γεννηθήκαμε ανώτεροι από κανέναν αλλά διαφορετικοί από πολλούς άλλους. Εμείς όμως κληρονομήσαμε μία πολύ βαριά παρακαταθήκη. Να ξεπεράσουμε αυτούς που μας γέννησαν, αυτούς που υπήρξαν πριν από εμάς στο αιώνιο ποτάμι της φυλής μας. Δεν κλείσαμε τα μάτια μπροστά σε αυτή τη κληρονομιά. Μεθυσμένοι από το κρασί ενός παρελθόντος λαμπρού σαν τον ήλιο που ανατέλλει και αιματηρού όπως εκείνου του δειλινού δεχτήκαμε την αιρετική Πίστη ενός νέου Ανθρώπου. Δεν λυγίζουμε μπροστά στο βάρος αυτού του δρόμου. Ορθώνουμε τη γροθιά της θέλησης μας πρώτα στις αδυναμίες του εαυτού μας και μετά σε όσους στηθούν εμπόδιο στο μονοπάτι μας.Αντιστεκόμαστε στην αλλοτρίωση του πνεύματος και της ζωής που επιβάλει η σύγχρονη κοινωνία. Στο κόσμο της παγκοσμιοποίησης και της ισοπέδωσης θα κρατήσουμε ψηλά τη σημαία της διαφορετικότητας μας. Θα σεβαστούμε όποιον μας σεβαστεί. Θα παραδειγματιστούμε από ότι αξίζει και θα αρνηθούμε ότι κρύβει δεσμά.Δημιουργούμε ένα νέο αύριο, μία νέα γνώση πατώντας στα σκαλοπάτια του χθες. Δημιουργούμε μία νέα κοινωνία στο εσωτερικό ενός σκουριασμένου κόσμου. Ίσως καταφέρουμε μια μέρα να καταλάβουμε τον κόσμο όλο. Τότε θα μπορούμε να αντικρύσουμε τα μάτια των συντρόφων μας με χαρά. Ίσως η τελευταία μας πνοή αφεθεί πίσω από τα τείχη της κοινωνίας που χτίσαμε και ακόμα μάχεται. Τότε θα μπορούμε να αντικρύσουμε τον τελευταίο καθρέφτη με Περηφάνια.

Όταν η αγάπη για την Πατρίδα χαμογελά στο θάνατο….

2008-04-02T02:41:00.000-07:00

Παραμένουμε από εκείνους τους ρομαντικούς που η Πατρίδα στροβιλίζεται μέσα στις καρδιές τους σαν ένα φλογερό συναίσθημα που σπάει τις χορδές του χρόνου και ξετυλίγεται σε μία αιώνια συνέχεια και αλήθεια…Διαλέξαμε να δώσουμε πνοή σε αυτό το συναίσθημα όπως διαλέξαμε να βαφτιστούμε και στη θρησκεία του Αίματος Δε μας νοιάζει ποια Πατρίδα μας δείχνουν τα σύνορα και τα κράτη. Δε μας νοιάζει ποια σημαία στολίζει σήμερα κάποιο λόφο. Δε μας νοιάζουν τα ψέματα τους για το αίμα που κυλάει στις φλέβες μας… Εμείς ξέρουμε ποια παρακαταθήκη μας άφησαν αυτοί που έφυγαν όπως ξέρουμε να αφουγκραζόμαστε τον αγέρα στη ψηλότερη κορφή, τα κύματα της πιο σκοτεινής θάλασσας και τους ψιθύρους κάποιων ‘νεκρών’ θεών. Ξέρουμε στη φλόγα να αντικρίζουμε τις χιλιάδες ψυχές και στις στάχτες αυτά που θα γεννηθούν.Μη μας ρωτήσετε ποια είναι η Πατρίδα μας γιατί δεν έχουμε πετάξει ακόμα όσο μακριά είναι τα όρια της. Μη μας ρωτήσετε γιατί πιστεύουμε ακόμα σε αυτή γιατί είναι ήδη γραμμένο στα δικά μας ιερά βιβλία. Εκείνα που δε γραφτήκαν με μελάνι προσκυνητών ούτε με τη πένα των λόγιων. Είναι γραμμένα από Αίμα. Το Αίμα παιδιών, ηρώων, πολεμιστών, εργατών, γονέων…Και αυτά τα βιβλία δεν παραποιούνται, δεν καίγονται και δεν σβήνουν. Θα βρίσκονται πάντα εκεί που οδηγεί ο δρόμος της αρετής. «Θέλω να ξέρετε πως ο γιος και αδελφός σας πέθανε με το χαμόγελο στα χείλη, γιατί κράτησε μέχρι τέλους τον ιερό όρκο που έδωσε να θυσιαστεί χάριν της ελευθερίας της Κύπρου»Στέλιος Μαυρομμάτης –Αγωνιστής της ΕΟΚΑ. Απαγχονίστηκε στις 21/9/1956. Ήταν 24 χρονών.

Aγαπημένοι μου γονείς,

….αυτή είναι η τελευταία ημέρα μου…Η τύχη της πατρίδας μας κρίνεται από την αποφασιστική μάχη που άρχισε στη νότια θάλασσα, στα νερά της οποίας θα πέσουμε σαν τους ανθούς της κερασιάς…Σας ευχαριστώ για τα 23 χρόνια φροντίδας και στοργής που μου δείξατε…Να με σκέφτεστε και να ξέρετε ότι ο Ισάο σας πέθανε για την Πατρίδα.. Θα πετάξει μαζί και ο αρχηγός του σμήνους μας και άλλοι φίλοι…Στόχος μας είναι τα εχθρικά αεροπλανοφόρα …Ελπίζω ο θάνατος μας να είναι ξαφνικός και στιγμιαίος, σαν ένα κρύσταλλο που σπάει »Τελευταίο γράμμα του εικοσιτετράχρονου ιπτάμενου κελευστή του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού ναυτικού Μασούο Ισάο προς τους γονείς του.

Συναυλία στη Θεσσαλονίκη!

2008-03-30T10:55:00.001-07:00

Τρία Ελληνικά και ένα Ουγγρικό είναι τα συγκροτήματα τα οποία θα συμμετέχουν αυτή τη φορά σε μία ακόμα συναυλία που θα λάβει χώρα στη Θεσσαλονίκη.Πρόκειται για τους Pogrom και White Pride Rockers από θεσσαλονίκη και Βόρειο Ελλάδα και τους βετεράνους Verszerzodes.
Η Ελληνική σκηνή δείχνει να δυναμώνει συνεχώς και οι προσπάθειες των τελευταίων χρόνων ειδικά στη Θεσσαλονίκη φαίνεται να αποδίδουν καρπούς. Καθήκον όλων μας λοιπόν είναι να ενισχύσουμε και να δυναμώσουμε ακόμα περισσότερο τη φωνή αυτών που δε μασάνε τα λόγια τους, δε παζαρεύουν "τίτλους", που δε συμβιβάζονται με το καθωσπρεπισμό και την πολιτική ορθότητα των καιρών και κυρίως αυτών που η μουσική τους δεν είναι απλά μία εκτόνωση αλλά πολλά περισσότερα...

Ραντεβού όλοι στη Θεσσαλονίκη λοιπόν στις 12 Απριλίου!

Skinheads Hellas!

Στη μάχη των ιδεών…

2008-03-30T10:39:00.000-07:00

Η πίστη μας, αυτή η φλόγα που σιγοκαίει μέσα στη καρδιές μας είναι γέννημα ιδεών και αξιών που κληρονομήσαμε από τη φυλή μας και από τον αγώνα και τη προσπάθεια όσων πέρασαν ή ακόμα βαδίζουν στο μονοπάτι του Αγώνα. Το παρακάτω blog είναι από ένα νέο βιβλιοπωλείο, προπύργιο του ιδεολογικού πολέμου μας.

http://nsparta.wordpress.com/

NS Skins από Μεξικό!

2008-03-23T11:42:00.000-07:00

Εδώ και αρκετό καιρό έχει δημιουργηθεί μία επικοινωνία και αλληλουπόστηριξη με μία ομάδα Skinheads από το βόρειο Μεξικό. Συνεντεύξεις δικών μας συκγροτημάτων στο περιοδικό τους αλλά και δικιές τους σε Ελληνικά περιοδικά αποτελούν δείγμα της αλληλεγγύης και της κοινής αγωνιστικής δράσης ακόμα και με συντρόφους που βρίσκονατι στην άλλη άκρη της γής. Πρόσφατα τα παιδιά δημιούργησαν και τη πρώτη τους σελίδα στο διαδίκτυο!Επισκευτείτε τη και σύντομα θα δημοσιέυσουμε και τις συνεντέυξεις των Legion Hellas και Pogrom που έιχαν φιλοξενηθεί στο περιοδικό τους.

http://vanguardiablanca.blogspot.com/

Καλύτερα ως λύκοι!

2008-03-20T10:07:00.001-07:00

Τα χρόνια περνούν και οι αναμνήσεις αρχίζουν να γεμίζουν τη σκέψη μας. Κάποιες φορές ίσως προβληματιζόμαστε αν αυτά τα οποία έχουμε ζήσει και αυτά τα οποία έχουμε να ζήσουμε είναι γεγονότα, προσπάθειες, επιτυχίες, αποτυχίες οι οποίες αξίζουν το κόπο να κατέχουν σημαντικό κομμάτι του είναι μας. Δουλειές, σχολεία, σπουδές, πολιτική δράση, ιδεολογική αναζήτηση, εναλλακτική καθημερινότητα, διασκέδαση, ψυχαγωγία προσδιορισμένα από τη δική μας οπτική γωνία και περιτυλιγμένα από τη δικές μας αντιλήψεις. Ας προσεγγίσουμε αυτό το θέμα περιορισμένοι στα πλαίσια της υποκουλτούρας που πρεσβεύει ο παρών διαδικτυακός τόπος.

Σήμερα έπειτα από 3 δεκαετίες ύπαρξης αντιδραστικών skinheads στην πατρίδα μας έχουμε φτάσει στο σημείο να μπορούμε να φτύνουμε κατάμουτρα τόσο το σύστημα όσο και τις κάθε λογής μόδες. Καταφέραμε στην Ελλάδα του 2008 να έχουμε τους δικούς μας χώρους σύναξης και συναυλιών δίχως ποτέ να τα «συζητήσουμε», να τα «πούμε», να «δώσουμε εξηγήσεις» σε κανέναν καπιταλιστή μαγαζάτορα ή κανένα νταβατζή κάποιας πλατείας. Διοργανώνουμε μόνοι μας αυτό το οποίο εμείς θέλουμε να κάνουμε δίχως να έχουμε κανέναν πάνω από το κεφάλι μας. Επίσης φτάσαμε στο σημείο η μουσική μας να απεγκλωβιστεί από τα δεσμά των εταιρειών που πλουτίζουν κυκλοφορώντας τα τραγούδια της κάθε μπάντα με δικά της έξοδα και δικό της κόπο. Με αυτές τις κινήσεις δυναμώνουμε, ανεξαρτοποιούμαστε και επίσης συμβάλλουμε να εδραιωθούν ακόμα περισσότερο αυτά που μας ενώνουν μέσω της αλληλοϋποστήριξης και της αλληλεγγύης. Σε αυτό το δρόμο επίσης τυπώνονται περιοδικά, αυτοκόλλητα, μπλούζες, διανέμονται cd, γίνονται κινήσεις υποστήριξης συντρόφων που βρίσκονται σε δύσκολες καταστάσεις, όλα μέσω των δικών μας προσπαθειών. Μπορεί όλα αυτά να φαντάζουν κάποια απλά πράγματα όμως πίσω τους βρίσκονται πολύ μεγάλα συμπεράσματα.

Πρώτα από όλα μπορούμε να συμπεράνουμε ποιος πραγματικά αγαπάει αυτή την υποκουλτούρα και ποιος αγαπάει την αυτοπροβολή, το ψώνιο του και την καλοπέραση του. Ανάμεσα μας κάποιοι ξεχωρίζουν όπως άλλωστε είναι λογικό να γίνεται. Αυτοί που ξεχωρίζουν δεν είναι αυτοί που έχουν κάνει πολλές συναυλίες, έχουν πιει πολλές μπύρες ή έχουν πολλές ζωγραφιές. Αυτοί που ξεχωρίζουν είναι αυτοί που έχουν παλέψει περισσότερο στη μάχη της ζωής, έχουν δημιουργήσει περισσότερα και έχουν μείνει πιστοί στο δύσκολο δρόμο μας για χρόνια δίχως να οικειοποιούνται τίποτα περισσότερο από μία θέση μάχης ανάμεσα σε όλους μας. Αυτή η απρόσωπη και δίχως αντίτιμο προσφορά η οποία φανερώνεται σαν ένα κατόρθωμα της υποκουλτούρας μας ως σύνολο είναι και η ουσία της ύπαρξης της.

Δεύτερον κατορθώσαμε στα δύσκολα η αλληλεγγύη να είναι πιο δυνατή από ότι ήταν στο παρελθόν. Το πρόβλημα ενός από εμάς είναι πρόβλημα στο οποίο συνεισφέρουν όλοι με όποιο τρόπο μπορούν. Οι εγωισμοί, οι κακολογίες, η διχόνοια πάντα θα μας συνοδεύει ως λαό αλλά στα δύσκολα έχουμε μάθει να κάνουμε βήματα προσέγγισης και αυτά τα βήματα σήμερα είναι πιο μεγάλα από ποτέ.

Τρίτον βλέπουμε όλο και περισσότερα άτομα να εστιάζονται στην ποιότητα και να αφήνουν παράμερα τους εντυπωσιασμούς και τους ενθουσιασμούς μιας πρόσκαιρης και ανούσιας πλαστής ποσότητας. Κάθε βήμα το οποίο γίνεται πλέον θεμελιώνεται πάνω σε βάσεις οι οποίες θα το στηρίξουν σε βάθος χρόνου. Και αυτά τα θεμέλια δεν χτίζονται δίχως θυσίες και δίχως κόπους τους οποίους όμως όλο και περισσότεροι σύντροφοι είναι πρόθυμοι να πράξουν.

Τέλος όλη αυτή η πορεία έμεινε καθαρή από τις επιρροές της εκάστοτε μόδας η οποία εμφανιζόταν. Δεν άλλαξε και δε θα αλλάξει όσο και να την περιθωριοποιούν και όσο και να διαστρεβλώνουν το περιεχόμενο της.

Βλέπουμε λοιπόν πως σε αυτά τα χρόνια που έχουν περάσει, αν συλλογιστούμε το τι υπάρχει γύρω μας τότε θα καταλήξουμε πως όλοι, παλιοί και νέοι, αυτοί που ήταν και αυτοί που θα έρθουν θα πρέπει να είναι περήφανοι για αυτά τα οποία έχουν γίνει. Γιατί έχουν γίνει όλα από αγνές ανιδιοτελείς καρδιές συντρόφων που μπορεί να βλέπουμε ή να μη βλέπουμε γύρω μας. Το κράτος, οι εφημερίδες, οι δήθεν «κουλτουριάρηδες» , η τηλεόραση, οι δισκογραφικές εταιρείες, οι ξεφτίλες που δηλώνουν skinheads και πολλοί άλλοι δε κατάφεραν να ανακόψουν την ορμή των προσπαθειών μας. Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε εδώ χαράζοντας ένα μονοπάτι αληθινό. Και είναι καλύτερο σε αυτό το μονοπάτι να διαβαίνεις ως απρόσωπος λύκος σε μία αγέλη όμοιων σου παρά ως ψωροπερήφανο πρόβατο ανάμεσα σε ορδές μαζανθρώπων.

Cause of Honour

2008-03-15T10:12:00.000-07:00

Για να μη ξεχνάμε το παρελθόν των Skinheads στην Ελλάδα....
Πατρίδα-Τιμή-Αγώνας

Για το μέγαλο Ιερό Πόλεμο...

2008-03-15T08:40:00.001-07:00

Ας μάθουμε να κοιτάμε τον ουρανό πριν μας μάθουν ότι άστρα είναι τα φώτα μιας τσιμεντένιας πολιτείας. Ας μάθουμε να ερωτευόμαστε πριν μας δείξουν τον ατομισμό και τη διαστροφή. Ας μάθουμε ποια είναι η πατρίδα μας προτού μας τη δείξουν τα σύνορα τους. Ας μάθουμε να κοιτάμε στα μάτια τη ζωή μας πριν μας ποτίσουν τη δειλία. Ας μάθουμε να πιστεύουμε στις δυνάμεις μας πριν θεωρήσουμε ότι τους έχουμε ανάγκη. Ας μάθουμε ποιοι είμαστε πριν το καθορίσουν οι γύρω μας.

Λευτεριά στους Εθνικιστές!

2008-03-11T08:57:00.001-07:00

Συνεντεύξεις από Ελληνικά Συγκροτήματα

2008-03-05T11:32:00.000-08:00

Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του Ισπανικού περιοδικού Skinhead Magazine με συνεντεύξεις από 3 Ελληνικά συγκροτήματα, από τους Αθηναίους Molotov Pact , τους Pride n' Pain και τους Pogrom από τη Θεσσαλονίκη.

Συμπαράσταση και ενίσχυση

2008-02-25T02:43:00.000-08:00

Στεκόμαστε δίπλα στο σύντροφο που καταδικάστηκε σε 17 χρόνια φυλάκιση (21 πρωτόδικα) όχι με βάση τα στοιχεία της υπόθεσης του αλλά με βάση την πολιτική και ιδεολογική του ταυτότητα. Αυτή είναι η διακαιοσύνη τους.Ο Παναγιώτης έχει αποδείξει πολλά, αυτό που μένει σε μάς είναι να αποδείξουμε ότι είμαστε δίπλα του με όποιο τρόπο μπορούμε. Η οικονομική ενίσχυση αλλά και η ψυχική συμπαράσταση είναι απαραίτητη.

Επικοινωνία:
Ρουμελιώτης Παναγιώτης
Κατάστημα κράτησης Δομοκού
Τ.Κ. 35010

Χρηματική ενίσχυση:
Ρουμελιώτης Παναγιώτης
Εθνική Τράπεζα Ελλάδος 06755988265

Αγώνας Ή Αδράνεια ;

2008-02-20T04:44:00.000-08:00

-Εδώ και 14 χρόνια οι πολιτικοί μας κοροιδεύουν σχετικά με το ζήτημα των Σκοπίων ενώ εμείς εθελοτυφλούμε.Σήμερα δολοφονώντας την ιστορική αλήθεια και ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες της ''μαμάς'' Αμερικής και της Ε.Ε. το γειτονικό κράτος ονομάζεται Μακεδονία. Το μεγάλο κεφάλαιο έχει βρεί εδώ και χρόνια μία νέα ανερχόμενη αγορά καταδικάζοντας χιλιάδες Έλληνες εργάτες και επιχειρήσεις.

- Τα Βαλκάνια φλέγονται και το προτεκτοράτο της Αμερικής νομιμοποιήθηκε και από την Ε.Ε. Εκατομμύρια Σέρβοι σφαγιάστηκαν και διώχτηκαν για να καταλάβουν οι Αλβανοί τη γή τους με όπλα της Αμερικής.

- Ο U.C.K. σχεδιάζει παρόμοιες δραστηριότητες στο μέλλον και σε Ελληνικά εδάφη διεκδικώντας την Ήπειρο μας.

- Στη Θράκη Eλληνίδα δασκάλα ξυλοκοπείτε από μουσουλμάνους, το Eλληνικό κράτος αναγνωρίζει ανύπαρκτες μέχρι πρόσφατα, αλλά υπαρκτές στο μέλλον μειονότητες Τούρκων, κάτι το οποίο φυσικά καταδικάζει το μέλλον της περιοχής. Επίσης οι Πομάκοι είναι στο έλεος του Θεού και οι υπόλοιποι εναπομείνατες Έλληνες αναζητούν έστω και μία θέση εργασίας....

- Στην Αθήνα οι Αλβανοί κάνουν πορείες για το Κόσοβο. Βέβαια οι απανταχού "antifa" δεν καταδικάζουν τον επεκτατισμό της Αλβανίας ή των Σκοπίων ή της Τουρκίας. Αντιθέτως τον υποστηρίζουν φανερώνοντας έτσι ότι δεν έχουν πολιτικό λόγο απλά ξεσπάνε κάποια κόμπλεξ τα οποία τους έχουν δημιουργηθεί. Βέβαια αν έκαιγαν Αλβανική σημαία στα Τίρανα ή στα Σκόπια δε θα είχαν την ίδια μεταχείρηση όπως εδώ...

- Ένα νέο κόμμα εμφανίζεται σύντομα, αυτό τον Αλβανών. Με αρχηγό τον σπουδαγμένο, εκ Βοστώνης, κατατρεγμένο Τσενάι του οποίου την ιδιότητα της οικογένειας του ποτέ δεν αποκάλυψε κανείς φιλελεύθερος...

- Τα κόμματα και οι πολιτικοί με τα μέτρα περί των ασφαλιστικών και την οικονομική πολιτική μας καταδικάζουν σε αιώνιους μεροκαματιάρηδες ενώ παράλληλα οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι.

- Σκάνδαλα, πούστηδες πολιτικοί, πορνοταινείες, μίζες, βίλλες, εξοχικά, αναψυκτήρια, ταξιδάκια, βουλευτικές συντάξεις....

- Ένα τσούρμο αποτυχημένων να καίει όλη τη πόλη με τις πλάτες κομμάτων και βουλευτών πληρώνοντας όλες αυτές τις ζημιές...''ο μαλάκας ο λαός''.Η αστυνομία μια ζωή δέσμια των κομματόσκυλων με τα παράσημα.

-Μισθοί πείνας, ανασφάλιστη εργασία, γκετοποιημένες γειτονιές και από την άλλη χλιδή και μισθοί εκατομμυρίων ευρό σε δημοσιογράφους και πολιτικούς.

Αυτά και πολλά άλλα είναι καταστάσεις που ζούμε καθημερινά. Μας αφορούν άμεσα τόσο για το παρών όσο και για το μέλλον μας. Σε αυτές λοιπόν τις καταστάσεις δε μπορούμε να μείνουμε αμέτοχοι. Όταν καταδικάζουν το δικό μας μέλλον, το μέλλον των παιδιών μας και της Πατρίδας μας εμείς δε μπορούμε να κάτσουμε να πείνουμε μπυρίτσες και να πουλάμε φιλολογίες και τρέλα.
Ανάμεσα στη καθημερινή πάλη μας για επιβίωση θα εντάξουμε και τον αγώνα για τη Ζωή μας.Η Ελευθερία και η Τιμή δεν είναι κάτι που το φθάνεις, ένα όριο, μία κορυφή.Η Ελευθερία, η Περηφάνεια, η Τιμή δε φοριούνται, δεν ακούγονται, δεν ζωγραφίζονται...Απλά γεννιούνται από τη δράση, ποτίζονται από το αίμα των πληγών και τον ιδρώτα της εργασίας, τροφοδοτούνται από τη Θέληση και την Επιμονή και ωριμάζουν σε κάθε σκαλί που χτίζει το μονοπάτι της Ζωής μας...
Αυτός είναι ο δρόμος μας ως Άνθρωποι, ως Έλληνες/ίδες, ως Εργαζόμενοι/νες, Εργάτες/ιες και ως Skins.Όποιος θέλει να σταθεί δίπλα μας θα πρέπει να παλέψει σε αυτό το μονοπάτι.Όποιος δεν είναι ικανός ας βρεί μία δικαιολογία και ας στροβιλίζεται σην ζωή της αδράνειας, της μιζεριάς και της σκλαβιάς.

17 Χρόνια....

2008-02-16T12:04:00.000-08:00

Αλληλεγγύη με κάθε τρόπο και μέσο

Δεν υπάρχουν σίδερα....

2008-02-11T14:18:00.001-08:00

Κάποτε, όταν ήμασταν μικρά παιδιά, μας είχαν δείξει μία εικόνα όπου υπήρχε μια γυναικεία μορφή με δεμένα τα μάτια κρατώντας μία ζυγαριά. Μας είπαν πως αυτή είναι η δικαιοσύνη και πως αυτή, κλείνοντας τα μάτια θα κράταγε μία ζυγαριά με τις πράξεις μας και θα έκρινε αν έχουμε κάνει κάποια κακή πράξη για να τιμωρηθούμε. Τότε σαν μικρά παιδιά που ήμασταν τα ακούγαμε όλα αυτά και πλάθαμε τόσο ωραίες και ρομαντικές εικόνες στο μυαλό μας για τον κόσμο που μεγαλώναμε.

Κανείς δε μας είπε όμως πως σε αυτή τη κοινωνία δεν θα τιμωρούνται μόνο αυτά που μεγαλώνοντας μάθαμε πως λέγονται αδικήματα αλλά και πολλά άλλα όπως οι ιδέες, οι πολιτικές θέσεις, η οικονομική κατάσταση, η καταγωγή, η μουσική, οι στίχοι, η εμφάνιση…Μάθαμε επίσης πως η δημοκρατική αυτή κοινωνία μπορεί να ελαφραίνει αρκετά τη ζυγαριά της δικαιοσύνης σε παιδεραστές, σε πλουτοκράτες, στα αφεντικά που ευθύνονται για χιλιάδες θανάτους εργατών, στους πολιτικούς που ευθύνονται για τα παιδιά που χάνονται σε πολέμους, σε εμπόρους ναρκωτικών και σε πολλούς άλλους φορείς του πλούτου και της εξουσίας. Δυστυχώς τα σχολεία αυτού του τόπου δε μας τα έμαθαν αυτά και οι γονείς φοβόντουσαν να μας δείξουν τη πραγματική αυτή «ομορφιά» της κοινωνίας.. Τα μάθαμε όμως όλα μεγαλώνοντας και ακολουθώντας ένα διαφορετικό μονοπάτι μακριά από την ορθότητα και τον καθωσπρεπισμό της καπιταλιστικής αυτής ζούγκλας. Είδαμε μπροστά στα μάτια μας την αλήθεια να κείτεται νεκρή. Είδαμε και βλέπουμε καθημερινά πως η δικαιοσύνη μπορεί όντως να μη βλέπει, αλλά μάλλον μυρίζει καλά. Ειδικά εκείνη τη μυρωδιά του δολαρίου ή του ευρό. Τότε όταν οσφρηστεί ή ακούσει τους ήχους του χρήματος τα χέρια της λυγίζουν, τρεμοπαίζουν και η ζυγαριά χάνει πλέον την ακρίβεια της. Βέβαια αυτά τα πράγματα δε τα βλέπουν όλοι μιας και δε τους συμφέρει να τα δουν.

Εμείς όμως δεν έχουμε κάτι να χάσουμε λέγοντας αυτά τα οποία υπάρχουν στη σκέψη μας, μιας και δεν υπάρχει κανείς να του χρωστάμε κάτι ούτε κάποιος άλλος στον οποίο θα δίνουμε λόγο.

Μετά από όλα αυτά τα οποία έχουμε δει λοιπόν για το μόνο πράγμα το οποίο νοιαζόμαστε είναι να προσπαθούμε να ελευθερώσουμε και να βοηθήσουμε όσους έχουν εγκλωβιστεί στους ιστούς -κελιά αυτού του συστήματος. Όσους δικάστηκαν με βάση τα πιστεύω τους και όχι τις πράξεις τους. Όσοι υπήρξαν θύματα μιας πολιτικής που προσπαθεί να αφανίσει τη φωνή μας. Οι εξωντοτικές ποινές των συντρόφων μας δε μας αφήνουν περιθώρια κριτικής. Τα συμπεράσματα είναι ορατά στα μάτια όποιου θέλει να δει. Υπάρχουν κάγκελα και κελιά τα οποία θα φυλακίσουν τα κορμιά και τη δράση αλλά σίγουρα δεν υπάρχουν σίδερα τα οποία θα συγκρατήσουν ψυχές που έχουν μάθει να ζουν και να αναπνέουν ελεύθεροι και περήφανοι για αυτό το οποίο είναι και αγωνίζονται. Σε αυτή τη κοινωνία κάποιοι ανόητοι πιστεύουν πως οι ιδέες φυλακίζονται και συμμορφώνονται. Δε γνωρίζουν όμως πως τα χειρότερα δεσμά δεν είναι τα ορατά αλλά τα αόρατα. Σαν αυτά που η δειλία τους έχει φορέσει. Η δειλία που τους οδηγεί να κρίνουν και να καταδικάζουν με έμμεσο και ύπουλο τρόπο ότι δε μπορούν να αντικρύσουν στα μάτια ή να συγκρουστούν ευθέως. Δεν είναι αυτοί που μπορούν να μας δικάσουν αλλά εμείς αυτοί που οφείλουμε να τους κρίνουμε πρώτοι. Γιατί εμείς δε κρυφτήκαμε σε ακριβά σαλόνια, δεν έχουμε καμία «κρυφή» δεύτερη ζωή, δε καταδικάζουμε το μέλλον κανενός και δεν αποτελούμε κομμάτι των διεφθαρμένων συνειδήσεων.

Κάποια μέρα δε θα δικάζει το χρήμα και η εξουσία και οι χειρότερες φυλακές θα είναι η ντροπή τους όταν όλος ο λαός μας δει ποιοι πραγματικά είναι….Μέχρι τότε αγώνας και αλληλεγγύη σε όσους ματώνουν στο βωμό της δημοκρατίας τους.

Μέχρι τη Νίκη!

2008-02-07T10:17:00.000-08:00

Κοιτάζεις γύρω σου κάποιες στιγμές αυτή τη κοινωνία και αφουγκράζεσαι τους ψίθυρους που ακούγονται για σένα. Νεοναζί, μαχαιροβγάλτης, αλήτης, περιθωριακός, εγκληματίας κ.λ.π. Ακούς πως η δική σου φωνή είναι κάτι το οποίο δε πρέπει να υπάρχει. Η άποψη σου, είτε πολιτική είτε κοινωνική είναι αδίκημα. Η ύπαρξη σου ένα τρομερό λάθος των κοινωνικών φαινομένων.Τότε υψώνεις λίγο το βλέμμα σου και αντικρύζεις τα μάτια όλων αυτών που λένε αυτά για σένα. Να δεις μα ποιοι τέλος πάντων είναι αυτοί που τόσο νοιάζονται για την εξαφάνιση όσων εσύ υποστηρίζεις.

Βλέπεις λοιπόν ένα σωρό «επαναστατημένων» νέων με «απελευθερωμένες» αντιλήψεις οι οποίοι «φυσικά» και υπηρετούν όπως λένε έναν ανθρωπιστικό σκοπό. Βλέπεις δεκάδες επαγγελματίες συνδικαλιστές και δεκάδες μη κυβερνητικές οργανώσεις οι οποίες χρηματοδοτούνται με εκατομμύρια ευρώ δίχως κανένας από αυτούς να έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή του. Βλέπεις αιώνιους φοιτητές και αιώνιους τεμπέληδες να νοιάζονται για τη κοινωνία. Δεν αξιωθήκαν να φτιάξουν ή να κάνουν κάτι στη δική τους ζωή αλλά αξιώνονται να αλλάξουν όλο τον κόσμο. Βλέπεις τα παιδιά των βουλευτών, των μεγαλοεργολάβων και των βορείων προαστίων να ονομάζονται «αντιεξουσιστές» και αγωνιστές. Μα δέχονται την εξουσία των γονιών τους (μιας και από αυτούς έτρωγαν, ζούσαν, επαναστατούσαν, τους έβγαζαν από το τμήμα κ.λ.π.) και πολεμούν το Κράτος. Μα το Κράτος είναι οι ίδιες τους οι οικογένειες. Βλέπεις το μεγαλύτερο μέσο ενημέρωσης των επαναστατών να χρηματοδοτείτε από τον Σορος. Μα τι παράξενα που φαντάζουν αυτά στα δικά σου μάτια Βλέπεις ένα σωρό μίζερες υπάρξεις δίχως όνειρα να αναζητούν ουτοπίες στις οποίες θα δικαιολογήσουν την αδράνεια τους. Έπειτα κοιτάς παραπέρα και βλέπεις ένα υπέροχο κόσμο όπου πολιτικοί ξεπουλάνε κάθε μέρα τη ζωή σου καταδικάζοντας όχι μόνο εσένα αλλά και το μέλλον των παιδιών σου. Ένα πολιτικό σύστημα της μίζας, της κομπίνας, του γλειψίματος και της βρωμιάς. Γλύψε τον υπουργό, γλύψε τον καθηγητή, γλύψε την εταιρεία και κάτσε να σε γαμήσουν κ όλας αν δεις τα δύσκολα. Όπως κάποιοι μεγαλοδημοσιογράφοι και τηλεκριτές σου, των οποίων η βρωμιά σε κάνει να σιχαίνεσαι ακόμα και όταν τους ακούς. Δισεκατομμύρια παζαρεύονται πάνω στη πλάτη σου αλλά εσύ θα μοχθείς μία ζωή για να βγάλεις το ευρό σου. Η εργατική σου δύναμη ένα πιονάκι στη σκακιέρα του Καπιταλισμού. Ένα απλό πιονάκι όπως θέλουν να κάνουν και όλη σου τη ζωή. Ξεπουλάνε το μέλλον σου, διαστρεβλώνουν το παρελθόν σου και προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν το παρών σου.

Σε αυτή τη χούντα των πούστηδων, της αριστερής σκουριάς και των κομπλεξικών υπάρξεων το κακό είσαι εσύ. Εσύ που μιλάς για Τιμή στο κόσμο της λούφας, εσύ που μιλάς για Αξιοπρέπεια την εποχή του συμβιβασμού, εσύ που μιλάς για Πατρίδα –Έθνος και Φυλή την εποχή της Νέας Τάξης και των Πολυεθνικών. Εσύ που εκείνη τη κατουρημένη ποδιά που ζήτησαν να γλείψεις την πήρες και την έτριψες στα μούτρα τους. Εσύ που δεν έχεις ανάγκη από άσυλα γιατί έχεις μάθει να αποκτάς με κόπο και μόχθο ότι σου ανήκει. Εσύ που διάλεξες να κοιτάξεις στη ψυχή σου όταν αυτοί κοίταζαν τη τσέπη και τη σάρκα τους….

Μη ντραπείς ποτέ σου αν αυτή η κοινωνία σε βαφτίζει όπως θέλει. Οι δικοί σου άνθρωποι, οι σύντροφοι σου στον αγώνα και τη ζωή και η οικογένεια σου ξέρει καλά τι και ποιος είσαι. Να ανησυχούσες μόνο αν άκουγες όλους αυτούς να σε υποστηρίζουν. Το ότι σε πολεμάει η Σαπίλα και η Βρωμιά σημαίνει πως δεν είσαι κομμάτι της. Για αυτό συνέχισε το δρόμο που χαράζεις ακόμα πιο περήφανος και πιο δυνατός μέχρι τη νίκη!

Run Antifa run.....

2008-02-04T07:26:00.001-08:00

Όσο χίλιες λέξεις....

No Fair Play

2008-01-31T08:23:00.001-08:00

Ένας νέος διαδικτυακός τόπος από και για εκείνους τους οπαδούς που αρνούνται την ορθότητα των προέδρων, των ρουφιάνων, των γηπέδων "Big Brother'' και των εταιρειών.

http://nofairplay88.blogspot.com/

Λόγο σε κανέναν και για τίποτα!

2008-01-28T10:51:00.000-08:00

Δεν είμαστε από αυτούς που θα προσαρμόσουν τα θέλω τους στα πρέπει της σημερινής σάπιας κοινωνίας.Δεν αναζητούμε ούτε φήμη ούτε δημοσιότητα.Δεν ζητάμε συγγνώμη από κανέναν και δεν ακολουθούμε τις μόδες που μας πλασάρει η εκάστοτε εποχή.Υψώνουμε τη φωνή μας σαν το ουρλιαχτό μιας αγέλης που δε μπορέσατε να τη κλείσετε πίσω από τα κάγκελα του συμβιβασμού και της υποταγής.Λόγο σε κανέναν και για τίποτα.Δεν είναι άξιοι να μας δικάσουν όλοι αυτοί που μας αφήνουν κληρονομιά τη σαπίλα και τη παρακμή.Δεν είναι ικανοί να σταθούν δίπλα μας όλοι αυτοί που θεοποιούν τη καλοπέραση αντί την αξιοπρέπεια.Είμαστε αυτοί που τον τελευταίο χορό θα τον στήσουμε πάνω από τα ερειπία ενός κόσμου που θα έχουμε συντρίψει.

Skinheads Ελλάς

Skinheads 2008

2008-01-27T06:27:00.000-08:00

Έχουμε ξαναγράψει και θα το αναφέρουμε αρκετές φορές ακόμα πως στην υποκουλτούρα αυτή υπάρχουν δύο πόλοι.Αυτοί οι οποίοι την βλέπουν ως εναλλακτική διασκέδαση, κάνουν το κομμάτι τους και περνάνε καλά και αυτοί που μετέτρεψαν τη μουσική και το τρόπο ζωής τους σε μέτωπο πολέμου ενάντια στις σύχγρονες κοινωνίες.Ακολουθούν δύο χαρακτηριστικά βίνετο. Το ένα είναι από τους Cockney Rejects (τους αναφέρουμε μιαςκαι γράψαμε για αυτούς ) και των Landser των οποίων ο τραγουδιστής βρίσκεται στη φυλακή για τους στίχους των τραγουδιών του. Δε μας ενδιαφέρει πόσο παλιοί και τι ήταν οι πρώτοι, αυτο που μας νοιάζει είναι τι είναι σήμερα και που κατάντησαν.Τα συμπεράσματα δικά σας....

Τα ακριβά σαλόνια, τα μπλουζάκιa και στα παρασκήνια οι φίρμες προβάρουν....

Οι φυλακές, τα δικαστήρια, η κατάσχεση δίσκων και η αλληλεγγύη των συντρόφων....

Και οι δύο πλευρές ανήκουν στην skinhead υποκουλτούρα (γενικά και αόριστα). Μιας υποκουλτούρας η οποία γεννήθηκε για να αντιδράσει.Δε ξέρουμε ποια συμπεράσματα θα βγάλετε αλλά εμείς προτιμούμε να γράψουμε εκεί που πρέπει το τι θα πεί η κοινωνία για εμάς και πως θα μας ονομάσει η δημοκρατία τους και διαλέγουμε το δρόμο της αντίδρασης.Οι υπόλοιποι συνεχίστε να ζείτε στη ντροπή και στο ψέμμα το οποίο πλάσατε για να δικαιολογήσετε το τίποτα της ύπαρξης σας.

2008-01-26T15:45:00.000-08:00

Ενημέρωση την οποία είχαμε λάβει από Πολωνούς συντρόφους Skinheads σχετικά με τη συναυλία των Cockney Rejects στη πατρίδα τους.

Στις 17 Νοεμβρίου στην Gdynia (Poland) στο Ucho club έλαβε χώρα μία συναυλία των Cockney Rejects στην οποία παραβρεθήκαν πολλοί από διάφορες πόλεις. Υπήρχε μία καλή ομάδα από NS άτομα αλλά δε μπορούμε να πούμε πως ήμασταν πολλοί μιας και είχε παραβρεθεί μία μόνο οργανωμένη ομάδα αλλά είδαμε ότι είρθαν και πολλοί μεμονωμένοι συναγωνιστές οι οποία αποφάσισαν να παραβρεθούν από μόνοι τους. Ανάμεσα στους εθνικιστές-πατριώτες skinheads, μπορούσες να δεις hooligans από πολλές αθλητικές ομάδες και ροκάδες οι οποίοι είχανε συγκεντρωθεί για αυτή τη συναυλία. Βέβαια υπήρχε και η «βρώμικη πλευρά» του κοινού με punks, sharps κ.λ.π. Στο ξεκίνημα της η συναυλία ήταν αρκετά ειρηνική και μιλήσαμε με αρκετούς φίλους που είχαμε καιρό να δούμε.. Περίπου στα μισά της συναυλίας έγινε μία διακοπή εξαιτίας του ότι έπαιζε η εθνική μας ομάδα, η οποία νίκησε το Βέλγιο και προκρίθηκε στο Ευρωπαικό Πρωτάθλημα. Η διάθεση μας λοιπόν ήταν αρκετά καλή. Έπειτα η συναυλία συνεχίστηκε και ξεκινήσαμε πάλι το pogo κάτω από τη σκηνή. Κάθε φορά λοιπόν που καταλαβαίναμε πως κάποιος είναι sharp ή ανάλογος βρωμιάρης προσγειωνόταν αμέσως στο πάτωμα κάτω από τις αρβύλες μας. Δεν ήταν όλοι τόσο τυχεροί να δούνε το τέλος της συναυλίας…Μικροί και μεγάλοι καυγάδες και μάχες συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος και μετά από αυτό της συναυλίας. Σε όλες βέβαια υπήρχε φυσικά ένας νικητής…Οι Cockney Rejects αντί για τα κλασσικά ‘γεια’ και ‘τι ωραία συναυλία’ εισέπραξαν δυνατά ένα Sieg Heil!Όλοι μας γυρίσαμε σπίτι μας με υπέροχη διάθεση και δίχως κανένα πρόβλημα από αστυνομίες ή κάποια άλλη ομάδα. Την επόμενη μέρα η “Gazeta Wyborcza” (εφημερίδα) έγραψε για νέο-ναζί οι οποίοι καταστρέψανε αμάξια και λοιπές ανοησίες…

Full domination and terror!

Skinheads Hooligans White Power Trojmiasto

I.S.D. Memorial 2007

2008-01-25T14:24:00.000-08:00

4 Φίλοι λοιπόν ξεκινήσαμε για να παραστούμε στο memorial για τον IAN STUART στην Αγγλία. Η συναυλία εις μνήμην του θα γινότανε μεταξύ Παρασκευής 21/9 και Σάββατο 22/9.Εμείς όμως ξεκινήσαμε το ταξίδι μας για τη χώρα του Αγίου Γεωργίου 3 μέρες νωρίτερα με σκοπό να βολτάρουμε και να κάνουμε τις σχετικές αγορές στο Λονδίνο. Στο Λονδίνο μπορείς να βρεις τα πάντα για την κουλτούρα του Skinhead.To θέμα εδώ είναι ότι πολλές φορές η κουλτούρα μας έχει πέσει σε λάθος χέρια. Βέβαια εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για να μείνει η κουλτούρα μας καθαρή από τους ποζεράδες. Έτσι λοιπόν αφού διανυκτερεύσαμε ένα βράδυ στο Λονδίνο, την επόμενη μέρα θα πηγαίναμε στα Midlands για να συναντηθούμε με κάποιο φίλο από το αγγλικό Blood n Honour με σκοπό να μας φιλοξενήσει και να μας πάει φυσικά στο μέρος όπου θα γινόταν η συναυλία.. Εδώ θέλω να αναφέρω πως το μέρος που θα γινόταν η συναυλία θα αναφερόταν πραγματικά τη τελευταία στιγμή. Φυσικά για ευνόητους λόγους. Έτσι λοιπόν φτάσαμε στο σπίτι του φίλου όπου την επόμενη μέρα είχαμε την ευκαιρία να δούμε λίγο την Αγγλική επαρχία και να φάμε και να πιούμε σε μία κλασσική Αγγλική pub. H Παρασκευή επιτέλους έφτασε και ξεκινήσαμε για το μέρος της συναυλίας. Φανταστείτε πως το όλο σκηνικό θα λάμβανε χώρα σε μία επίπεδη επιφάνεια γεμάτη γρασίδι κάπου στην Αγγλική επαρχία. Σιγά σιγά η σκηνή στήθηκε όπως και τα περίπτερα με cds μπλουζάκια.κ.λ.π. Όσο νύχτωνε όλο και περισσότεροι skinheads κατέφθαναν με αυτοκίνητα και βανάκια. Το βράδυ ξεκίνησε με μπαλάντες χωρίς εγώ προσωπικά να ενθουσιάζομαι ιδιαίτερα. Βέβαια στο τέλος της βραδιάς μας δόθηκε μία γεύση του τι θα επακολουθούσε αύριο καθώς στη σκηνή ανέβηκε ο Iαn Mcllellan και τραγούδησε επιτυχίες των Brutal Attack σε ακουστικές φόρμες. Έπειτα πήγαμε για ύπνο στις σκηνές μας. Οι συναυλίες ήταν σε συνδυασμό με κάμπινγκ οπότε όλοι μείναμε σε σκηνές.. Εκτός βέβαια αν κάποιος είχε κάποιο μεταφορικό μέσο και ήθελε να μείνει σε κάποιο ξενοδοχείο στη πλησιέστερη πόλη. Έτσι λοιπόν ξημέρωσε και το Σάββατο. Η βροχή που έριχνε ολονυχτίς δε μας πτόησε καθόλου. Στη συνέχεια πήγαμε στα ανάλογα περίπτερα για τις αγορές μας και περιμέναμε της έναρξη της συναυλίας.. Γύρω στις 12 και 30 το μεσημέρι ξεκίνησε η συναυλία. Τα συγκροτήματα που είχανε ανακοινωθεί ήταν τα εξής, AVALON, BLACKOUT, BRUTAL ATTACK, GUARDA DE HORNA, JOHN FROM NEMESIS, LAST CHANGE, LEGION of ST.GEORGE, UNIT 28 και 3 ακόμα φιλοξενούμενα. Εδώ θέλω να με συγχωρήσετε αλλά ήταν πάρα πολλά τα συγκροτήματα για να κάτσω να γράψω και να σχολιάσω όλα τα κομμάτια που παίξανε. Προσωπικά εντύπωση μου έκαναν οι BRUTAL ATTACK, AVALON (όπου φέτος κλείσανε δέκα χρόνια στη σκηνή και κάναμε επίσης ένα επαιτειακό πάρτυ τα Χριστούγεννα στην Αγγλία)καθώς και οι WHITELAW όπου έγινε πανικός στο άκουσμα πολλών τραγουδιών τους. Η R.A.C/Oi! Σκηνή στην Αγγλία καλά κρατεί από τους παππούδες BRUTAL ATACK που κλείνουν 20 χρόνια παρουσίας μέχρι και τους πιτσιρικάδες UNIT28.Επίσης τα φιλοξενούμενα συγκροτήματα ήταν οι Αμερικανοί EMPIRE FALLS και οι Γερμανοί BLUE MAX οι οποίοι και έκλεισαν και τη συναυλία. Τέλος θα ήθελα να αναφέρω πως περάσαμε πολύ καλά και πως η οργάνωση ήταν επίσης πολύ καλή. Εμείς του χρόνου θα είμαστε πάλι εκεί για τη κουλτούρα μας και τις ιδέες μας. Ευχαριστούμε τον SWINY για την φιλοξενία του….
Ανταπόκριση-Belial

Ξανά στους δρόμους μιας προδομένης Ελλάδας

2008-01-21T03:55:00.000-08:00

Ενάντια σε αυτούς που ξεφτιλίζουν τόσα χρόνια την πατρίδα μας...
Ενάντια σε όλους αυτούς που οι προδοσίες τους καταδικάζουν το μέλλον μας... Ενάντια στη τυραννία των προσκυνημένων...

Για τα παιδιά που πέσαν σε ένα καθήκον που οι βρώμικες ψυχές και ζωές των πολιτικάντηκων και μικροαστών δε μπορούν να κατανοήσουν...

Skinhead Magazine

2008-01-21T03:33:00.000-08:00

Ένα πολύ ενδιαφέρον ισπανικό έντυπο το οποίο κατά καιρούς έχει δημοσιεύσει και συνεντεύξεις από ελληνικά συγκροτήματα είναι το Skinhead Magazine. Δυστυχώς η έκδοση του γίνεται πλέον μόνο στα ισπανικά μιας και η ζήτηση του στο εξωτερικό δεν δικαιολογούσε τα έξοδα και μιας αγγλικής έκδοσης. Πρόσφατα ο εκδότης του περιοδικού είχε δώσει συνέντευξη σε ελληνικό έντυπο ενώ από όσο πληροφορηθήκαμε στο επόμενο τεύχος θα έχει συνέντευξη από γνωστό συγκρότημα της συμπρωτεύουσας. Σε μία εποχή που το διαδίκτυο έχει κατακλείσει τις επικοινωνίες μας καλό είναι όσο μπορούμε να βοηθούμε την ύπαρξη περιοδικών και εκδόσεων, όχι μόνο γιατί αποτελούν και αυτά κομμάτι της εξάπλωσης της υποκουλτούρας μας αλλά επειδή αποτελούν μία αληθινή έκφραση και προσπάθεια η οποία μένει αναλλοίωτη στο χρόνο.

Multiplex-Musica

2008-01-20T13:39:00.000-08:00

http://www.mpxm.de/

H Γερμανική εταιρεία Multiplex-Musica αποτελεί μία εταιρεία η οποία διαθέτει πλέον στο διαδικτυακό της τόπο πληροφορίες και στα Ελληνικά. Τέτοιες κινήσεις δείχνουν τον αλληλοσεβασμό και την αλληλουποστήριξη στα πλαίσια της κοινής μουσικής και όχι μόνο δραστηριότητας.Υποστηρίξτε λοιπόν εκείνες τις εταιρείες, τα έντυπα και τους συντρόφους ανά το κόσμο οι οποίοι σέβονται και υποστηρίζουν τόσο την Ελληνική σκηνή όσο και την Ελληνικότητα μας στον συλλογικό αγώνα, δίχως να υποτιμούν ή να καπηλεύονται τη θέληση και τη προσπάθεια μας.

Skinheads Ελλάς: η αρχή...

2008-01-15T13:58:00.000-08:00

Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1970 το κύμα της punk και λίγο μεταγενέστερα oi! μουσικής άρχισε να εμφανίζεται και στην Ελλάδα. Παράλληλα με τους punks άρχισαν να φαίνονται που και που στα μαγαζιά που παιζόταν η μουσική αυτή και λιγοστοί νέοι κοντοκουρεμένοι με κονκάρδες και ραφτά εθνικιστικού και φυλετικού περιεχομένου. Οι πρώτοι αυτοί νέοι άρχισαν να συγκροτούνται σε ομάδες και παρέες.

Με την ηγετική μορφή του θρυλικού Κοστέλο άρχισαν τη δράση. Στόχος των πρώτων Ελλήνων skins ήταν στην αρχή οι διάφοροι αριστεριστές αναρχοάπλυτοι μαλλιάδες. Έτσι άρχισαν οι συμπλοκές στους δρόμους. Σιγά σιγά οι Έλληνες skins άρχισαν να οργανώνονται περισσότερο και να καθορίζονται ιδεολογικά ως εθνικοσοσιαλιστές. Αρκετοί Αθηναίοι skins είχαν σχέσεις με άλλους ευρωπαίους συντρόφους και κυρίως Άγγλους αλλά και με το τότε N.F. Δυναμική παρουσία σε πολιτική συγκέντρωση αν θυμάμαι καλά, έγινε τον Δεκέμβριο του 1983 στο μνημόσυνο στου Μακρυγιάννη, εκδήλωση στην οποία είχαμε και μικροεπεισόδια.

Η εμφάνιση των skinheads, οι αρβύλες, τα μπουφάν, οι τιράντες κ.λ.π. γρήγορα δημιούργησαν έναν νέο τρόπο ντυσίματος καθώς και ένα στίγμα συμπεριφοράς εθνικά σκεπτόμενων νέων. Με αλλεπάληλα σκηνικά και μάχες των Ελλήνων skins άρχισαν οι νέοι της Αθήνας να ηρωοποιούν τα άτομα αυτά, φτάνοντας στο σημείο πια ο όρος skin να συμβολίζει τον ήρωα, τον ατρόμητο, τον νικητή, το νέο μοντέλο νέων ανθρώπων που επιβάλουν την πατριωτική τους θέληση και επικρατούν παντού. Και όντως τα πράγματα κάπως έτσι ήταν. Οι Έλληνες skinheads σε όποιο χώρο κ αν κινούνταν επικρατούν. Στα γήπεδα με την ανάρτηση πανό με νεκροκεφαλές και σβάστικες, σε οργανώσεις εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας και σε ομάδες χούλιγκαν (ΝΟΠΟ κ.λ.π.). Πολλοί αρχίζουν να δραστηριοποιούνται και σε εθνικές οργανώσεις οι οποίες συνεχίζουν τον αγώνα τους μέχρι σήμερα.

Ομάδες skins εγκαθίστανται τα βράδια έξω, σε περιοχές και πλατείες (Μουσείο, Θησείο, Εξάρχεια κ.λ.π.). Έπειτα, με την είσοδο στην Ελλάδα των πρώτων αλλοφύλων μεταναστών αρχίζουν οι επιθέσεις σε ξένους. Skins με ορμητήριο τη Φωκίωνος Νέγρη επιτίθενται συχνά πυκνά σε Πακιστανούς και μαύρους που διαμένουν στις γύρω περιοχές. Αλλά και σε συναυλίες που γίνονται σε διάφορα μέρη της Αθήνας (όπως Saxons στη Ριζούπολη, Motorhead στο Περισσό), οι Έλληνες skins παρουσιάζονται και συγκρούονται με ιδεολογικούς αντιπάλους τους. Παρά τη δυναμική αρχή, το πρώτο κύμα, η πρώτη γενιά των Ελλήνων skins, δεν θα έχει καλή κατάληξη μιας και η στράτευση αλλά κυρίως ο αγώνας για επιβίωση αρκετών, φερόμενων και ως στελεχών του κινήματος, οδήγησε αρκετούς σε ιδεολογική κατάρρευση και σε επαφές με αμφιβόλου ποιότητας άτομα με συνέπεια την κατάρρευση και απορρόφηση του κινήματος από το σύστημα. Βέβαια κάποιοι παλιοί εναπομείναντες, κυρίως τη χρονιά 1990-91 προσπάθησαν να δώσουν νέα πνοή στο κίνημα (κατά τη γνώμη μου ανεπιτυχώς) κυκλοφορώντας κάποιο περιοδικό. Αν θυμάμαι καλά βγήκαν 4 τεύχη (Hellas Skins). Παρ όλα αυτά οι skinheads στην Ελλάδα δεν έσβησαν μιας και άρχισαν να εμφανίζονται νέες γενιές, πιο πολιτικοποιημένοι από τους παλιούς. Βέβαια σήμερα υπάρχουν και αρκετά συγκροτήματα και οργανώσεις. Τέλος, παρά την ιδεολογική επίθεση που δέχονται από απολίτικους η γνώμη μου είναι πως στο τέλος σίγουρα θα επικρατήσουν.

Ενας Παλιός....

Το παραπάνω κείμενο προέρχεται από επιστολή που λάβαμε από Έλληνα skinhead της εποχής εκείνης, τον οποίο θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε πολύ για την συμβολή του στη προσπάθεια μας. Οi!

Athens Skins

2008-01-13T16:43:00.000-08:00

Έτοιμο κατά πάσα πιθανότητα θα είναι τον προσεχή Φλεβάρη το πρώτο album των Αθηναίων Σύμφωνο Μολότοφ, το οποίο θα περιλαμβάνει 13 κομμάτια, εκ των οποίων τρία είναι αγγλόφωνα. Θα έχει πιθανότατα τον τίτλο "Oi! it's RAC" και σαν βάση του ήχου τους το κλασσικό oi! βρετανικής σχολής, με στοιχεία rockabilly σε κάποια σημεία.

Δείγμα από τη νέα τους δουλειά εδώ: Σύμφωνο Μολότοφ - Molotov

4-Skins

2008-01-11T05:47:00.000-08:00

... γιατί Oi! είναι η έκφραση της οργής!

Εργάτες των δικών μας ονείρων

2008-01-09T07:58:00.000-08:00

Κλείσε τα μάτια στα σύνορα που οριοθετεί ο καπιταλισμός ανάλογα με τα συμφέροντα του και ταξίδεψε στη γη που ποτίστηκε με το αίμα των προγόνων σου. Ταξίδεψε εκεί που γεννήθηκε και μεγαλούργησε το παρελθόν που κρύβεις στην ψυχή και στο αίμα σου. Αφουγκράσου τις φιλοσοφίες και τις ιαχές του πολέμου. Νιώσε τη δύναμη της Ελευθερίας. Κοίτα τα χαμόγελα που απλόχερα χάριζαν στο θάνατο οι ημίθεοι. Πάλεψε με τη μοίρα και το πεπρωμένο. Γνώση και αρετή. Σκέψη και δράση. Ταξίδεψε εκεί από όπου προέρχεσαι και αντίκρισε με θάρρος την αλήθεια. Μην ψάξεις μακριά για να βρεις ήρωες και κατορθώματα. Κοίτα πίσω τους δικούς σου προγόνους. Πόσοι αφήσαν τη πνοή τους στα μέτωπα, πόσοι εργάστηκαν σαν δούλοι, πόσοι ταξίδεψαν Οδύσσειες και πόσοι ζουν ακόμα προδομένοι και σκλαβωμένοι. Γνώρισε την Πατρίδα που τόσο φτηνά την αγοράζουν και την πουλάνε οι πολιτικοί, γνώρισε τις αξίες που τόσο εύκολα υποτιμούν και μηδενίζουν οι σύγχρονοι κουλτουριάρηδες και γνώρισε την Ελλάδα που αυτό το κράτος έχει σκοτώσει. Έπειτα γίνε εργάτης των ονείρων που γέννησε η αναζήτησή σου και κτίσε αυτά που φαντάζουν ερείπια…

Skinheads Hellas!

2008-01-08T12:08:00.000-08:00

[skinheads για μια ζωή... και όχι μόνο...]

Πολεμιστές ενός κώδικα τιμής...

2008-01-07T02:49:00.000-08:00

YAKUZA... Μία λέξη μυστήριο για πολλούς καθώς εκπροσωπεί τη μεγαλύτερη ιαπωνική εγκληματική οργάνωση παγκοσμίως. Συνδεδεμένη με CLANS και ιεραρχίες, για τους πολλούς, βάσει κυρίως κάποιων ταινιών. Δυστυχώς δεν υπάρχει μία ολοκληρωμένη άποψη για το τι πραγματικά ήταν οι YAKUZΑ. H ιστορία ξεκινάει το 17ο αιώνα από χαμηλές τάξεις samurai του βαθμού ''HATAMOTO'' o οποίος μοιάζει με ένα τέταρτο του shogun, δηλαδή πολεμιστές πλουσίων φεουδαρχών, όπως συνηθιζόταν στην τότε Ιαπωνία. Ήταν φτωχοί πολεμιστές που κατείχαν το δρόμο του σπαθιού -IAIDO- και είχαν περίεργη αμφίεση για την εποχή, με διαφορετικά ρούχα και μαλλιά από τους άλλους samurai. Μία σέκτα τους με το όνομα MACHI YAKKO αντιδρούσε στα δρώμενα της εποχής και πήρε στα χέρια της τη δικαιοσύνη καθώς οι φτωχοί τότε ήταν αναλώσιμοι εκείνη την εποχή.

Πιστοί ο ένας στον άλλον ακολουθούσαν το BUSHIDO (κώδικας τιμής του πολεμιστή). Κατά την εποχή ENTO και μετά τη κυριαρχία της TOKUGAWA SHOGUNATE (φατρία που κυριάρχησε μετά τους πολέμους των φατριών) ήταν καιρός για την επίτευξη ειρήνης. Οι SHOGUN αποσύρθηκαν εντελώς στα κάστρα τους και άφησαν το σπαθί στην άκρη και το εισόδημα τους προερχόταν από τους DAIMYO. Οι εγχώριες συναλλαγές και η καλή γεωργική ανάπτυξη της Ιαπωνίας ανέβασαν κατά πολύ τα πλούτη των εμπόρων και πληρώνανε τους φρουρούς-προστάτες SAMURAI των φεουδαρχών SHOGUN με ρύζι το οποίο τo πουλούσαν στην αγορά και έτσι προσδιοριζόταν ο μισθός τους. Δεν άργησε όμως να έρθει η κοινωνική αποσταθεροποίηση από τους φόρους του κράτους καθώς τα εισοδήματα ήταν λίγα για πολλούς μιας και τη δύναμη την είχαν λίγες CLANS. Έτσι ξεκίνησε ένα πλάνο της MACHI YAKKO clan κάνοντας εξορμήσεις σε άλλες CLAN και φέουδα, κλέβοντας και σκοτώνοντας τους πλούσιους SHOGUN k SAMURAI. Αυτοί ονομάστηκαν RONIN, SAMURAI, δεν είχαν αρχηγό και ήταν ενωμένοι κάτω από δεσμούς φιλίας και αδελφοσύνης ακολουθώντας πάντα το BUSHIDO. Δυσαρεστημένοι με το κράτος και τη τακτική του, εναντιώθηκαν στα όργανα του και σε κάθε κρατικό φορέα καταστολής. Το μεγάλο άνοιγμα ήρθε την εποχή του τζόγου. Όταν όλος ο κόσμος έπαιζε τυχερά παιχνίδια, οι RONIN, εξασφάλιζαν έναντι αμοιβής την ασφάλεια του παίχτη κατά το παιχνίδι.

Με τον καιρό αφού στις τάξεις της clan ερχόντουσαν όλο και άλλοι ronins, η clan ανέβαινε, καθώς προσέλαβε και υπαλλήλους OYABUN, με δικαίωμα να μεταφέρουν και KATANA, δικαίωμα το οποίο είχαν μόνο οι SAMURAI. Με τα χρόνια γινότανε όλο και πλουσιότερη καθώς ο τζόγος μεσουρανούσε. Ο όρος YAKUZA προήρθε από ένα συνδυασμό 3 καρτών της τράπουλας ο οποίος σε έκαιγε και έχανες το παιχνίδι. Με αποτέλεσμα ο χαμένος να διαμαρτύρεται και στο τέλος να γίνεται αλλόφρων και να χάνει τη ζωή του από τους προστάτες RONIN των άλλων παικτών. Έτσι η λέξη YAKUZA ήταν κάτι σαν τη κακή τύχη, καθώς ο θάνατος ήταν σίγουρος σε αυτά τα μέρη που παίζονταν μεγάλα για την εποχή ποσά. Με τον καιρό και πάντα κατά βάση του κώδικα τιμής οι πιο παλιοί ανέλαβαν την αρχηγία της σέκτας ονομάζοντάς την YAKUZA. Υπήρχε παράδοση, ιεραρχία, αφοσίωση αλλά και ελεύθερη βούληση του πολεμιστή, πράγμα που δεν υπήρχε με τους δουλοπρεπείς SAMURAI. Ο κόσμος μίσησε τη YAKUZA λόγω της μεγάλης έξαρσης του τζόγου και των πολλών θανάτων. Με τα χρόνια ανέλαβαν θέσεις και αρχηγίες παντού σε όλη την Ιαπωνία ενώ ο ρόλος της εργασίας τους ανοίχτηκε και σε άλλους κλάδους, όπως προστασία μαγαζιών, επιχειρήσεων κ.λ.π.

Πιστοί στο μεγάλο αρχηγό και τηρώντας αυστηρά τις αρχές του bushido και της ιεραρχίας, η YAKUZA υπάρχει μέχρι σήμερα, και τη βρίσκεις παντού, μέχρι και στο κοινοβούλιο της Ιαπωνίας. Τους κράτησε ζωντανούς η αρχή του κώδικα τιμής, καθώς και οι τιμωρίες, λόγω της ελεύθερης βούλησης του καθενός oyabun ακολουθώντας κατά γράμμα το iaido. SEBUKU καθώς και YAMO RYU ήταν οι μέθοδοι τιμωρίας οι οποίες πράττανε τα ίδια τα μέλη που έσφαλαν ενώπιον των αρχηγών τους. TATTOOS με παραδοσιακά σύμβολα και μοτίβα δήλωναν τη θέση του πολεμιστή στην CLAN, καθώς και το χαρακτήρα του. Αλλά η τεράστια δύναμη που απέκτησαν ήταν μέσω του χρήματος και της φοβερά αυστηρής διαχείρισης των επιχειρήσεων τους, πάντα πιστοί στους άγραφους νόμους του bushido. Οι αρχές και η τιμή τους ήταν πάνω από όλα, ακόμα και από τους αρχηγούς τους. Αν νόμιζε κάποιος OYABUN ότι κάποιος αρχηγός διέπραττε λάθος τα καθήκοντα του και δεν ήταν πιστός στις αρχές του, μπορούσε να εναντιωθεί καλώντας όλους τους αρχηγούς της YAKUZA για συμβούλιο, με αποτέλεσμα τη τιμωρία και την ατίμωση του ή το θάνατο του OYABUN πάντα με το παραδοσιακό τρόπο.

Οι YAKUZA ξεκινήσανε από τις χαμηλές τάξεις και συνεχίζουν μέχρι σήμερα.. Τιμή με κάθε κόστος...

Νέα χρονιά - νέοι αγώνες

2008-01-06T06:12:00.000-08:00

Όσοι σπέρνουν παρακμή και συμβιβασμό θα θερίσουν την οργή μας!

Live! στη Βουδαπέστη [17/11/2007]

2007-12-19T01:02:00.000-08:00

Μόλις φτάσαμε στην παγωμένη Βουδαπέστη και από το αεροδρόμιο κατευθείαν στο χώρο της συναυλίας με τη συνοδεία κάποιων ευτραφών συναγωνιστών… Η έκπληξη μεγάλη συναντώντας έξω από το χώρο μία τεράστια ομάδα ανθρώπων, στην πλειοψηφία τους νεαροί, όλοι ξυρισμένοι, ντυμένοι στο κλασσικό skinhead πρότυπο. Ήταν ακόμα νωρίς και δεν είχαν ανοίξει οι πόρτες. Φανταστείτε ότι τέτοιες καταστάσεις συναντάμε στη χώρα μας μόνο σε μεγάλες metal συναυλίες!

Security στην είσοδο περίπου 10 θηριώδεις καράφλες. Η διοργάνωση ήταν άψογη, όπως και τα μέτρα ασφαλείας. Φανταστείτε ότι κατά την είσοδο υπήρχε σωματικός έλεγχος και δεν επιτρέπονταν κινητά τηλέφωνα, φωτογραφικές μηχανές, κάμερες, καθώς και μεταλλικά αντικείμενα. Όποιος είχε κάτι το παρέδιδε σε ειδικό χρηματοκιβώτιο και με το ειδικό κουπόνι στο τέλος τα παραλαμβάναμε δίχως κανένα πρόβλημα. Και όλα αυτά γιατί σε προηγούμενο live κάποιοι συναγωνιστές, θεωρώ όχι εσκεμμένα, κυκλοφόρησαν φωτογραφίες και βίντεο στο διαδίκτυο με αποτέλεσμα, κυρίως οι Γερμανοί συναγωνιστές, να έχουν προβλήματα με το νόμο στη χώρα τους.

Η ώρα περίπου 8 (το live ξεκινούσε στις 9) και η απαραίτητη για τέτοιες περιπτώσεις μπυροποσία ξεκινάει , όπως και οι γνωριμίες και συζητήσεις με συναγωνιστές από την Ουγγαρία, κυρίως αλλά και αρκετούς από Αυστρία, Σλοβενία, Γερμανία και Βουλγαρία. Ο χώρος άψογος. Διώροφο μπαρ με οθόνες παντού ώστε να μπορείς να βλέπεις τη συναυλία όπου και αν βρίσκεσαι. Η ροή του κόσμου συνεχίζεται με απίστευτο ρυθμό. Υπολογίζω ότι λίγο πριν τη συναυλία θα ήταν πάνω από 700 άτομα. Ακόμα και οι ίδιοι οι διοργανωτές έκπληκτοι παρακολουθούσαν το αδιαχώρητο. Υπήρχαν πάγκοι με NS υλικό, cd, t- shirts, περιοδικά, βιβλία, κονκάρδες σε μεγάλη ποικιλία. Γενικά ο χώρος ήταν η χαρά του skinhead εθνικοσοσιαλιστή! Τελικά αισίως φτάνει 9 η ώρα και πρώτα οι Valhalla με ένα concept περίπου μία ώρα στην κυριολεξία τα σπάσανε με σκληρές κιθάρες και βίαια φωνητικά. Κατά τη γνώμη μου ένα πάρα πολύ καλό γκρουπ, που ακόμα δεν είναι πολύ γνωστό εκτός των συνόρων της Ουγγαρίας. Ξεχώρισε η διασκευή του White Power των Skrewdriver, όπου ένα απίστευτο πόγκο έλαβε χώρα, παρόλο το αδιαχώρητο. Στη συνέχεια ένα μικρό διάλλειμα και τη σκυτάλη παίρνουν οι Verszerzodes, το καλύτερο γκρουπ της χώρας τους κατά τη γνώμη μου αυτή τη στιγμή. Παίζοντας ασταμάτητα επί 2 ώρες τόσο τα δικά τους κομμάτια , όσο και διασκευές γίνεται ο χαμός. Ο ντράμερ τα σπάει, οι κιθάρες παίρνουν φωτιά, όσο για τα φωνητικά, ο άνθρωπος δίνει τα ρέστα του. Κάπου ενδιάμεσα, αναγκάστηκα να βγώ λίγο έξω, λόγω της ζέστης και της αποπνικτικής ατμόσφαιρας από τον πολύ κόσμο.Ακολουθεί παύση περίπου 1 ώρας για να συνεχίσουν οι επικεφαλής της βραδιάς, Archivum, το πιο παλιό Ουγγρικό NS συγκρότημα με κάποια σεβαστή ιστορία πίσω του.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρω ότι λόγω κάποιων (δυστυχώς) προσωπικών διαφορών και διαφωνιών, κάποιοι συναγωνιστές αποχωρούν και δεν θα παραβρεθούν στη συνέχεια στο πρόγραμμα των Archivum.Αυτό ήταν φυσικά γνωστό από πριν, απλά λόγω της επετείου των 15 χρόνων του κινήματος τους , είχαν αποφασίσει να παίξουν όλοι μαζί. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο στο θέμα, άλλωστε αφορά τους Ούγγρους και μόνο. Αν και έχω άποψη! Οι Archivum με ανανεωμένο σχήμα, αλλά πάντα άψογοι πάνω στη σκηνή, τα δίνουν όλα όπως και ο κόσμος από κάτω χτυπιέται στους καταιγιστικούς τους ρυθμούς.

Κάπου κοντά στις 3 τα ξημερώματα έρχεται το τέλος και η απευθείας μετάβαση μας στο αεροδρόμιο, σε κατάσταση αποσύνθεσης, αλλά και μεγάλης ικανοποίησης από την φάση. Μακάρι να συνεχίσουν και ανάλογες καταστάσεις στη χώρα μας. Και γιατί όχι ελληνικά γκρουπ εκτός συνόρων επιτέλους…

για την ανταπόκριση: L-3-
14/88

Θεσσαλονίκη [15/12/07]

2007-12-18T10:36:00.001-08:00

Το 2007 τελείωνε και δε θα μπορούσαμε να το αφήσουμε δίχως μια καλή συναυλία στη πόλη της Θεσσαλονίκης. Τρία ελληνικά συγκροτήματα τα οποία κινούνται στις «skin» καταστάσεις μαζί με ένα industrial project αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους ώστε να αποχαιρετήσουμε τη χρονιά με το καλύτερο δυνατό τρόπο. Μετά από πολύ καιρό λοιπόν είδαμε ξανά στη σκηνή τους Hellenic Stompers και τους Pogrom μαζί με τους "φημισμένους" πλέον για τις ζωντανές εμφανίσεις τους White Pride Rockers. Επίσης όπως αναφέρθηκε συμμετείχε και το project Humanity Has Failed. Η συναυλία λοιπόν ξεκίνησε με τους Hellenic Stompers οι οποίοι παίζοντας γύρω στα 10 κομμάτια κατάφεραν να ζεστάνουν για τα καλά το κλίμα. Σε κομμάτια όπως την ελληνική διασκευή του ‘Pulling on the Boots’, ‘Skinhead Army΄, ‘Απόψε ήρθε η ώρα σας’ επικράτησε πανικός με ατέλειωτο πόγκο και μπυροποσία. Άξιο σχολιασμού και το νέο τους κομμάτι αφιερωμένο στο Μίκη Μάντακα. Ελπίζουμε σύντομα να δούμε και κάποια ολοκληρωμένη δουλειά από τα παιδιά. Στη συνέχεια μαζί με Humanity Has Failed και κομμάτια όπως το ‘Ψηλά στο Μέτωπο’ το μέρος κόντεψε να πάρει φωτιά μιας και τα καπνογόνα δημιούργησαν μία φανταστική ατμόσφαιρα. Έπειτα ήταν η σειρά των Pogrom. Μετά από πολύ καιρό η μπάντα αυτή απέδειξε πως έχει ακόμα πολλά να δώσει. Έπαιξαν τόσο παλιά αλλά και νέα κομμάτια τα οποία ήταν εκπληκτικά. ‘Μουσική Αντίσταση’, ‘Πίστη σαν Φωτιά’, ‘Περηφάνια’, ‘Ανθη του Κακού΄ ήταν από τα πιο εντυπωσιακά κομμάτια ενώ στο κλασσικό ‘ Ροκ Για τη Πατρίδα’ δεν υπήρχε φωνή που να μην ενωθεί με όλες τις υπόλοιπες. Την εμφάνιση τους τελείωσαν με ένα νέο κομμάτι, το ‘Oi! Skins Thessaloniki’ όπου πραγματικά ισοπεδώθηκαν τα πάντα. Τέλος, ήταν η σειρά των White Pride Rockers. Αυτή μπάντα με τις πλέον cult ατάκες του τραγουδιστή αποτελεί πλέον απαραίτητο στοιχείο στις συναυλίες μας. Χορευτικοί ρυθμοί, η μπύρα να καταλώνεται άφθονα και όλοι μας να δίνουμε ότι έχουμε και δεν έχουμε σε κομμάτια όπως το ‘Αντεπίθεση’, ‘Μηδενική Ανοχή’, ‘Όταν περνούν εθνικιστές’ και το φοβερό ‘Οι Τελευταίοι Πιστοί’. Βέβαια το αποτελείωμα ήταν στο ‘Κακό Τραγούδι’. Οι W.P.R. είναι μία δεμένη πλέον μπάντα και ό,τι πρέπει για ζωντανές εμφανίσεις. Ευελπιστούμε σε μία κυκλοφορία!

Μέχρι την επόμενη συναυλία… ας κρατήσουμε τη σημαία της αντίστασης ψηλά! Oi!

Ο δικός μας δρόμος...

2007-11-26T11:40:00.000-08:00

Πόσες στιγμές τυχαίνει να σηκώσουμε το βλέμμα μας και να θαυμάσουμε τον πανέμορφο αυτό κόσμο της εκμετάλλευσης, της αδικίας, της ισοπέδωσης, του ατομισμού… Πόσες φορές η βρωμιά αυτής της κοινωνίας μας κυκλώνει και δε μας αφήνει να ανασάνουμε... Κάθε μέρα, κατακλυζόμαστε από αυτές τις στιγμές… Αυτές που μας οδηγούν να χτίζουμε το δικό μας μικρόκοσμο μέσα στο κόσμο που κληρονομήσαμε. Αυτός ο μικρόκοσμος βαφτίζεται από πολλούς περιθώριο. Για εμάς αυτός ο μικρόκοσμος ονομάζεται Ζωή. Εκεί Ζούμε γιατί εκεί, ανάμεσα στα λιγοστά μέλη της δικής μας αγέλης, ανάμεσα στην αγωνία, τις πληγές, τις δυσκολίες και τον μόχθο μάθαμε να δημιουργούμε, να παλεύουμε, να αγαπάμε και να ονειρευόμαστε. Εκεί οι νόμοι δεν επιβάλλονται από κανένα κράτος και κανένα δικαστή. Νόμος είναι οι κώδικες τιμής που διαμορφώνει η συνείδηση μας. Η ορθότητα και ο καθωσπρεπισμός αυτής της κοινωνίας σταματούν στα τείχη της αξιοπρέπειας μας. Δεν έχουμε ανάγκη ούτε από τον άρτο ούτε από τα θεάματα που μας προσφέρουν ώστε να στήνουν στις πλάτες μας τις σκακιέρες τους. Δε θα γίνουμε θέαμα ούτε πιόνι κανενός συστήματος. Το ποιος είναι εγκληματίας, αλήτης ή ήρωας θα το κρίνουν οι δικοί μας κώδικες και κανένας άλλος.

Βήμα-βήμα χαράζουμε το δικό μας μονοπάτι αδιαφορώντας για όσους δεν ακολουθούν και συνθλίβοντας όσους τολμήσουν να στηθούν εμπόδιο. Στο δικό μας μικρόκοσμο, στις δικιές μας καρδιές γεννιέται κάθε μέρα ένα συναίσθημα το οποίο μας κρατάει δυνατούς απέναντι στα δεσμά αυτής της κοινωνίας. Η Οργή. Αγνή και λαμπερή σαν το ατσάλι κόβει τις θηλιές που τόσο έντεχνα περνάνε γύρω από τους λαιμούς μας. Είναι αυτή που προστατεύει τη δική μας Ζωή και αυτή που Απειλή. Δεν μας φτάνει απλά να διαμορφώνουμε το δικό μας μικρόκοσμο αλλά μέσα μας υπάρχει και η φλόγα της δημιουργίας. Είτε πάνω στις στάχτες τους είτε ανάμεσα στα πεδία που κατακτάμε ορθώνουμε ακόμα τις δικές μας σημαίες. Δημιουργούμε και καταστρέφουμε. Αυτό δε μας το συγχωρούν ποτέ. Όμως και εμείς δεν θα τους λυπηθούμε ποτέ. Γιατί υπάρχει ακόμα μία Πατρίδα ελεύθερη και μία περήφανη Φυλή. Αυτή του δικού μας «περιθωριακού κόσμου…»

Συναυλία στη Θεσσαλονίκη!

2007-11-22T01:14:00.000-08:00

Κάπου ανάμεσα στα γρανάζια του καπιταλισμού, της κερδοσκοπίας και της εκμετάλλευσης θρυμματίζονται καθημερινά χιλιάδες λαοί, εκατομμύρια άνθρωποι και αμέτρητα παιδιά. Πόλεμοι στημένοι για τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων, επιβεβλημένοι εμφύλιοι σπαραγμοί, τρομοκρατία πλασμένη από την ίδια πλαστελίνη που κατασκεύασε και το ‘αμερικάνικο όνειρο’, πείνα και πόνος για τις φτωχές χώρες και αλαζονεία στις ‘αναπτυγμένες’, ο μεγάλος αδελφός να μας κλείνει το μάτι πονηρά ψηλά σε μια γωνία, τα λόμπυ και οι πλουτοκράτες να πουλάνε και να αγοράζουν ψυχές στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων, εργάτες προδομένοι, στρατιώτες να πολεμούν για την ηρωίνη και τα ναρκωτικά και ποτάμια από αίμα να κυλάνε κάτω από τα τραπέζια όπου οι πολιτικοί υπογράφουν τις συμφωνίες της ντροπής…..

Υψώνουμε μία φωνή ενάντια σε όλο αυτό το παραλογισμό. Θέλουμε να ζήσουμε ελεύθεροι και περήφανοι. Δε θέλουμε να έχουμε φτηνά εργατικά χέρια γιατί κάποτε θα γίνουμε και εμείς. Δε θέλουμε να κλείσουμε τα μάτια στη βρωμιά της κοινωνίας γιατί κάποτε θα περάσει και από τη πόρτα μας, δε θέλουμε μία ήσυχη ζωή γιατί θα νιώθουμε νεκροί….Αγωνιούμε, παθιαζόμαστε και αγωνιζόμαστε για να χτίσουμε τα όνειρα μας ως Άνθρωποι, ως Λευκοί και ως Έλληνες.

Aλληλεγγύη

2007-11-15T12:42:00.001-08:00

Στρατευμένη Μουσική...

2007-11-07T08:25:00.001-08:00

Άλλη μία πολιτικοποιημένη συναυλία έλαβε χώρα στην Αθήνα στα πλαίσια της 7ης Γιορτής Ελληνικής Νεολαίας στο Άλσος Ελληνικού Στρατού. Τα συγκροτήματα που συμμετείχαν έδειξαν για μία ακόμη φορά πως η μουσική έκφραση μπορεί να αποτελέσει και αυτή ένα μέσο αντίστασης ενάντια σε όσα θανατώνουν τα όνειρά μας. Η Ελλάδα υπήρξε και συνεχίζει να είναι μία χώρα όπου Skinhead σημαίνει Αγωνιστής και Έλληνας. Αγωνιστής της Ζωής, Εργάτης των Ονείρων του και Έλληνας στη συνείδηση και το Αίμα. Μακρυά από προσωπικές προβολές και καλλιτεχνικές - εμπορικές επιδιώξεις, 3 συγκροτήματα συμμετείχαν στο μουσικό κομμάτι της γιορτής παρουσιάζοντας το καθένα μία μοναδική δική του αίγλη.

Οι Sergeant Οi! από τον Πειραιά, skins παλαιοτέρων δεκαετιών, απέδειξαν πως όσα χρόνια και αν περάσουν αυτή η φλόγα δε σβήνει ποτέ από τις καρδιές τους. Αποφασισμένοι να επιστρέψουν στη μουσική έκφραση της skinhead υποκουλτούρας έπαιξαν 4 νέα κομμάτια τους με καθαρά κοινωνικό και αντικρατικό στίχο. Ακολούθησαν οι βορειοελλαδίτες White Pride Rockers, οι οποίοι παίζοντας στο γνώριμο street rock ύφος τους παρουσίασαν με λίγα λόγια αυτό που ονομάζεται πολιτικοποιημένο γκρούπ. Κομμάτια για την εθνικιστική δράση στους δρόμους και στη ζωή, αφιερωμένα στον αγώνα που υπάρχει και σε αυτόν που έρχεται. Τρίτο στη σειρά και τελευταίο συγκρότημα ήταν οι Αθηναίοι Σύμφωνο Μολότωφ. Έχοντας ένα μοναδικό στυλ και τεχνικό παίξιμο, επηρεασμένο από βρεττανικό oi! και punk κατάφεραν να εμφανιστούν καλύτεροι από ποτέ. Κομμάτια για τη δική μας καθημερινότητα, τη βία, την ενότητα στο χώρο μας και φυσικά αρκετές σατυρικές αναφορές σε antifa, hip hop κ.λ.π.

Η Ελληνική σκηνή δείχνει αρκετά σημάδια προόδου και το κυριότερο είναι ότι βλέπουμε φωνές αληθινές, βγαλμένες από έναν διαφορετικό αγώνα, από μία διαφορετική καθημερινότητα. Η μουσική μας δεν είναι ένα διέξοδο, ένα πεδίο αυτοπροβολής, ένα πιόνι στη σκακιέρα της εμπορευματοποίησης. Βλέπουμε παιδιά και συγκροτήματα τα οποία έχουν αρνηθεί την ορθότητα που προβάλει αυτή η κοινωνία να χαράζουν ένα δρόμο δικό τους. Πολλές φορές δύσκολο μα πάντα περήφανο. Δεν αντιγράφουν αλλά δημιουργούν. Εάν η ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μας και στα αδέλφια μας αποτελέσει γνώμονα της δράσης μας τότε θα καταφέρουμε να υψώσουμε άλλο ένα τοίχο απέναντι στη βρωμιά αυτού του κόσμου. Αρκεί να το θελήσουμε...

Η πρώτη ελληνική κυκλοφορία σε βινύλιο είναι πλέον γεγονός!

2007-11-01T12:50:00.001-07:00

Τελικά οι Iron Youth δε θα σταματήσουν να μας εκπλήσουν. Η τελευταία τους κυκλοφορία "Faith is stronger than fire..." κυκλοφόρησε και σε βινύλιο, κάτι το αρκετά σημαντικό μιας και είναι η πρώτη ελληνική μπάντα του χώρου μας της οποίας κυκλοφορία βγαίνει στον σε όλους μας αγαπητό τύπο βινυλίου. Μάλιστα κυκλοφόρησαν 294 σε πορτοκαλί, 126 σε πράσινο, 68 σε μαύρο και 62 σε κόκκινο.

Για παραγγελίες επικοινωνήστε με την Rebel Records.

Tattoos...

2007-10-29T15:05:00.000-07:00