Οι «παραδοσιακοί»…

Πως θα τους αναγνωρίσετε… Πως θα γίνεται και εσείς ένας από αυτούς…

Περνάς μεσημέρι από γνωστές πλατείες και βλέπεις skins...
Είναι η εργατική τάξη που αναπαύεται. Αν είναι στο δεύτερο καφέ σημαίνει ότι έχουν ανοίξει και τα μάτια τους. Το μεσημέρι το φαγητό θα το έχει έτοιμο η μαμά, όπως και το νέο σιδερωμένο fred perry.
Περνάς από τα βόρεια προάστια και βλέπεις ξαφνικά τύπους με μπλουζάκια 4skins…
E μόλις κατέφθασε η νέα παραγγελία που έκαναν. Φοβερό συγκρότημα, κατέβασαν όλα τα κομμάτια του σε mp3 και στο σαλόνι με το home cinema βάζουν τέρμα το Evil.
Καλώδια.
Τα χέρια των ηρώων τις εργατικής τάξης είναι συνηθισμένα σε καλώδια. Όχι βέβαια σε αυτά των κομπρεσέρ, μπαλαντέζας, τρυπανιών αλλά σε αυτά του μικροφώνου, των ηχείων. Αλλά και τα δύο ρεύμα χρειάζονται.
Βία.

Όπου τους παίρνει είναι αντί. Όπου δε τους παίρνει είναι πατριώτες ή κάτι άλλο.

Λεφτά.

Να είναι καλά οι άνθρωποι που τους συντηρούν.

Rockabilly-Psycobilly.

Aπαραιτήτως. Έχει γίνει must. Νekromantix, Meteors, Mad Sin, Demented και άγιος ο Θεός.

Ska

Σημάδι του πόσο μπροστά είσαι. Έχεις αφήσει να τρώνε τη σκόνη σου οι συντηριτικοί, οι γραφικοί, οι ρατσιστές και όλα αυτά τα ξεπερασμένα πράγματα. Είσαι ο one step beyond άλλωστε, μη το ξεχνάς.

Παραλίες- Campings - Διακοπές.

Ο σκληρός χειμώνας πέρασε. 3 μήνες διακοπές.

Μπάτσοι.
Τα κρατητήρια της Ελλάδος έχουν να πούν πάρα πολλά αν μιλούσαν. Δεκάδες προσαγωγές παραδοσιακών skins. Οι τοίχοι μέσα είναι χαραγμένοι με τα ψευδώνυμα τους. Το Α.C.A.B.σε όλο του το μεγαλείο. Εξαιρέσεις είναι κάποιες υποθέσεις ναρκωτικών μιας και είναι παιδιά του δρόμου.
Αλκοόλ.
Η παρηγοριά της σκληρής ζωής. Οι ντουζίνες μπουκαλιών σε ορόφους εργοταξίων είναι δικές τους.
Διασκέδαση.
Πάρτυ και συναυλίες κρατάνε δυνατά τη παράδοση της υποκουλτούρας ζωντανή.
Πολιτική.
Κουραστικά και γραφικά πράγματα. Μόνο με antifa, αριστερούς, χίππιδες, θαμώνες κρατικών ασύλων και σία.


Πως θα γίνεις ένας από αυτούς.
Πρώτον τους γνωρίζεις στα βόρεια προάστια ή στη πλατεία μετά τη δουλειά. Μετά πας για ψώνια στο μοναστηράκι ή ανάλογα σε κάθε πόλη στα μαγαζιά. Παίρνεις στρατιωτικά, αρβύλες, μπουφάν, άσπρα κορδόνια. Μετά γεμίζεις τη τσάντα σου με cdr που σου έγραψαν. Μετά κάνεις λογαριασμό στο myspace και βγάζεις φωτογραφίες. Έπειτα ξεκινούν τα δύσκολα. Ταξίδια, τουρισμός, κάνα μεροκάματο που και πού, extra χαρτζιλίκι, συναυλίες, πάρτυ,tattoo, κραιπάλες κ.λ.π. Και πλέον είσαι και εσύ ο απόλυτος skinhead.

Kαι μη ξεχνάμε. Είσαι πατριώτης αλλά κάνεις συναυλίες με αυτούς που καίνε Ελληνικές σημαίες γιατί είναι φίλοι. Ναρκωτικά επιτρέπονται τις δύσκολες ώρες. Οι πίστες παίρνουν φωτιά από τις αρβύλες. Οι skingirls βγάζουν και αυτές φώτο για τα διεθνή βιβλία. Κρατάνε και αυτές τη παράδοση ζωντανή. Οι μοικάνες πλέον πέρασαν. Καράφλα για πάντα. Ενάντια σε κάθε είδους ρατσισμό μιας και οι τελευταίοι που έβριζες (χίππις) είναι πια φίλοι σου. Πάντα το οκ από τους νταβατζίδες. Η πολιτική είναι σκλαβιά. Γάμα, φάε, πίνε και πόζαρε είναι η μόνη λύση. Διαφέρεις από τις μάζες και τις μόδες. Oι ρίζες σου είναι σε ένα τροπικό νησί. Είσαι ο cool, η μούρη, ο "έτσι", ο "κακός", το "αλάνι" και όλοι σε κοιτούν. Κρατάς στα χέρια σου τη παράδοση.

H τελευταία ζαριά.

Σε κάποιες γνώριμες νότες θα στηθεί ένας χορός πνιγμένος από τα γέλια μιας γενιάς που τη χαρακτήριζε η κυνικότητα, η αλαζονεία και η περιφρόνηση για τον κόσμο που τις προσέφεραν. Ευχήθηκαν τη τέφρα από την υποταγή. Ευχήθηκαν τη λύτρωση από την αιώνια ντροπή. Ρομαντικό τέλος, γονατισμένος μηδενισμός, χάος που πια δεν έρπεται . Ποιητές μιας Τάξης ενός διαφορετικού ανθρώπου. Ασυμβίβαστου, ελεύθερου και τρελού. Τα ζάρια θα είναι πια στα χέρια τους. Το χαμόγελο τους θα γεννάει μία ακατονόμαστη φρίκη και το βλέμμα τους, αθώο όσο το παρελθόν αυτού που θα είναι απέναντι τους, θα στοιχειώνει με τρόμο τις επόμενες στιγμές. Τα νήματα έχουν κοπεί αλλά αυτές οι απελευθερωμένες πλέον μαριονέτες θα κινούνται ακόμα μακριά από το θέατρο που τις είχαν στήσει. Εκεί που χτίζουν προσωρινά το χορό τους και ξαναεξαφανίζονται. Ελεύθερες μα διψασμένες…

Είμαστε ότι ψελλίσει ο χρόνος...

Σε αυτό το μικρόκοσμο δεν έχουμε πρόσωπο, δεν αναζητούμε φήμη, δημοσιότητα, κοινωνικοποίηση. Είμαστε μία γροθιά, μία φλόγα, μία υποκουλτούρα ενάντια σε όλα αυτά που θρέφουν τα γόνιμα εδάφη της οργής μας. Υπάρχει ένας τίτλος που μας χαρακτηρίζει. Πολλοί τον ξεφτίλισαν γιατί θέλησαν να επωφεληθούν από την αίγλη του και να δώσουν ζωντάνια στα κατ άλλα νεκρή ύπαρξη τους. Αυτοί θα αυτοπροβληθούν, θα αναζητήσουν επιβεβαίωση από τους τυφλούς που θεοποίησαν κάποιους μονόφθαλμους. Προτιμούμε τη μοναξιά από τον συμβιβασμό, την σύγκρουση από την υποκρισία, την αγέλη μας από τη μάζα. Δίχως θεάματα. Δίχως τυμπανοκρουσίες. Θα γίνει τραγούδι κάτι που έχουμε ζήσει χίλιες φορές και δε θα τραγουδάμε χίλιες φορές κάτι που ποτέ δε θα έχουμε ζήσει. Βαδίζουμε στιγματισμένοι από ένα κόσμο που μισούμε. Βαδίζουμε χαμογελαστοί στους δρόμους που ανδρωθήκαμε. Τα τσιμέντα της πόλης είναι ποτισμένα από τον ιδρώτα κάποιας εργασίας μας. Οι αστικές χαράδρες αντιλαλούν τα συνθήματα της Πίστης μας. Τα στενά και οι πλατείες είναι οι μάρτυρες της Πράξης. Η οσμή της πόλης μας θυμίζει νεκροταφείο ονείρων. Μα η πνοή του συντρόφου που στέκεται δίπλα μας, ο χτύπος της καρδιάς μας, τα μάτια που αντικρίσαμε καθώς σκύψαμε πάνω από τη λίμνη της αυτοκριτικής μας δείχνουν το δρόμο της Ζωής. Θέλουμε η κραυγή μας να ενσαρκωθεί στα κατορθώματα μας. Για αυτό ακολουθούμε το μονοπάτι που οδηγεί στη συνείδηση και το ένστικτο. Οι Νόμοι μας δε βρίσκονται πουθενά γραμμένοι παρά μόνο στην αυθόρμητη, αγνή, αμόλυντη έκφραση μας. Δίχως να λαμβάνουμε υπόψιν τα «πρέπει» και τα «ορθά». Ας μας δώσουν ότι τίτλο θέλουν. Γνωρίζουμε τι κρύβεται πίσω από τις μάσκες τους και γνωρίζουν τι θα αποκαλυφθεί αν πέσουν τα γυάλινα τοίχοι της κοινωνίας τους. Οι σκιές μας όμως θα πλανιούνται και όταν το βλέμμα μας τους αντικρίσει θα καταλάβουν ότι είμαστε εμείς. Άγνωστοι αγωνιστές και άγνωστοι εργάτες με γνώριμη όμως υφή σκέψης, αντίστασης και δράσης. Η ύπαρξη μας είναι τα πάντα, τα πάντα όμως στην ύπαρξη μας είναι γεννημένα από τα σπλάχνα μιας διαφορετικής θρησκείας. Δεν θέλουμε να έχουμε κάποιο όνομα. Δεν θα αυτοπροσδιοριστούμε. Θα αφήσουμε τον χρόνο να ψελλίσει κάτι για εμάς...

AEK Nationalists!

Nέο blogspot από εθνικιστές οπαδούς της AEK.

http://aekfans88.blogspot.com/

Όχι στο δικό μας κόσμο.

Πέθανε ένας άνθρωπος από εκείνους που λάμπουν από τις ακτίνες του "lifestyle" που η σημερινή κοινωνία έχει φτιάξει. Δημοσιότητα, φήμη, δόξα, χρήμα, ναρκωτικά, παρτούζες με αλλοδαπούς και πολλά άλλα...Ο κόσμος συνταράχτηκε. Πoιoς τον δολοφόνησε; Γιατι; Δεν πήγε καλά η συναλλαγή; Ο αγοραίος έρωτας; Τι πήγε λάθος; Έφυγε ο "ήρωας", το καλό παιδί, εκείνος που είχε πάρει ένα δρόμο λίγο στραβό. Βγήκαν παλιοί ερωμένοι του και μίλησαν για εκείνον. Έγιναν αφιερώματα. Στη κηδεία του λαοθάλασσα κόσμου τον αποχαιρέτησαν. Θα μείνει αξέχαστος, αθάνατος στους κόλπους της τέχνης...

Στο Πέραμα πέθαναν εργάτες. Ο ένας από αυτούς είχε πέντε παιδιά. Η γυναίκα του είχε φύγει πριν ένα μήνα για το μεγάλο ταξίδι. Αυτός ο άνθρωπος έβγαζε το μεροκάματο του στα ναυπηγεία για να θρέψει την οικογένεια του. Σκοτώθηκε στη ζώνη. Η κηδεία του έγινε με δανεικά από συνεργάτες και φίλους. Πέντε παιδιά θα συνεχίσουν τη ζωή μόνα τους. Γύρω του δεν υπήρχε λαοθάλασσα κόσμου αλλά άνθρωποι βασανισμένοι. Προδομένοι από υποσχέσεις αλλά με όνειρα. Για αυτό κάνουν οικογένειες και εργάζονται. Έχουν όνειρα...Δεν έχουν τα χρήματα , ούτε τη πολυτέλεια να προβληματιστούν και να βρεθούν σε "αδιέξοδα". Τους πνίγουν τα χρέη, η επιβίωση. Δεν βγήκαν στο γυαλί. "Αυτοί δε πουλάνε". Δεν είδαμε καμία κηδεία εργατών που παρακαλούσαν για υπερωρίες οι οποίες μπορεί να τους οδηγήσουν στο θάνατο. Αυτός ο εργάτης, ο άγνωστος εργάτης έφυγε. Θα μείνει ξεχασμένος, νεκρός για πάντα στα αμπάρια ενός πλοίου, στα χαρτιά ενός εφοπλιστή.

Αυτή είναι η αξιοκρατία της κοινωνίας τους. Αυτά είναι τα πρότυπα τους. Αυτοί βαφτίζουν ήρωες και "αναλώσιμους". Αυτοί καθορίζουν ποιος θα ξεχαστεί και ποιος όχι. Στο δικό τους κόσμο όμως, στους δικούς τους δούλους. Όχι στο δικό μας..

Για τη Πίστη μας...

Όταν πέφτει η νύχτα και το σκοτάδι αγκαλιάζει τα πάντα γύρω μας τότε και μόνο τότε μπορούμε να αντικρίσουμε τα άστρα που είναι διασκορπισμένα στον ουρανό. Αφήνοντας τη σκέψη να ταξιδέψει μπορούμε να αναλογιστούμε τον ουρανό ως τον εαυτό μας και τα άστρα ως τα αληθινά χαρακτηριστικά μας. Τότε λοιπόν, έχοντας σβήσει το φως των παντός είδους προβολέων, έχοντας απομακρυνθεί από νότες και ήχους, από λέξεις και τίτλους, από σύμβολα και εικόνες και κοιτάζοντας τη ζωή, τη καθημερινότητα και την ουσία απαλλαγμένη από όλα τα πέπλα της μας δίνεται η δυνατότητα να κάνουμε ένα απλό βήμα προσέγγισης στον άγνωστο δρόμο της δικής μας προσωπικής αλήθειας. Γιατί η αλήθεια είναι και αυτή βγαλμένη από κάποια νερά βαφτίσματος. Εκείνες τις στιγμές ερχόμαστε αντιμέτωποι με την γοητεία της ύπαρξης μας και με εκείνο το δρόμο που διαβαίνουμε. Τα άστρα είναι οι αξίες μας. Δεν έχουν μορφή. Δεν είναι πια σύμβολα, ούτε τραγούδια, ούτε ύμνοι, ούτε λέξεις που χορεύουν με την σκέψη. Είναι ενσαρκωμένες στον αγέρα που αναπνέουμε, στη γη που περιμένει να μας αγκαλιάσει, στο αίμα που κυλάει στις φλέβες μας, στον ιδρώτα που κυλάει από το μόχθο, στα σημάδια πάνω στο σώμα μας, στο βλέμμα που αντικρίζουμε τη ζωή και στον ουρανό που πετούν σαν χελιδόνια οι ελεύθερες καρδιές μας. Δίχως όνομα, δίχως μορφή, μόνο μια ατελείωτη ομορφιά. Η Πίστη μας απορρέει από μία βουλητική ανάγκη της ψυχής μας. Αν ήταν δόγμα τα σύννεφα θα έκρυβαν τα πάντα. Αν ήταν ένα ψέμα για να δώσουμε νόημα σε μία δουλική κατ άλλα ζωή τότε ποτέ δε θα τολμούσαμε να φύγουμε από την υπέροχη φωτεινή «μέρα». Για αυτό δε μας ενδιαφέρει αυτό που θα δείξουμε, αυτό που θα πουν για μας, αυτό που θα πούμε εμείς για εμάς. Μας ενδιαφέρει να είμαστε αληθινοί απέναντι στη δική μας προσωπική αλήθεια.

Τούρκοι "skinheads" ;

Ταξιδάκια στη "μαγευτική" Τουρκία; Τουρκάλες και τούρκοι που δε νοιάζονται για τη πολιτική, είναι ενάντια στο ρατσισμό και στις διακρίσεις αλλά η σημαία τους κυματίζει πάντα περήφανα; Όλα καλά και όλα ωραία και να πίνουμε τις μπυρίτσες με τους "γείτονες"; Ακόμα και τούρκοι που την είδαν λευκοί φυλετιστές; Ε λοιπόν, με όλη αυτή τη ξεφτίλα δε γουστάρουμε να έχουμε καμία σχέση. Γιατί; Γιατί είμαστε Έλληνες πρώτα και μετά ό,τι άλλο.

Μη τους κάνεις τη χάρη!

Γυρνάς σπίτι, το κεφάλι σου είναι γεμάτο σκέψεις σχετικά με την επιβίωση σου, τη δουλειά σου, το μέλλον σου. Άγχος, τρέξιμο, κούραση, η μέρα φαίνεται μικρή και ο ελεύθερος χρόνος σου δε φτάνει ούτε για να ξεκουράσεις το σώμα σου, πόσο μάλλον τη σκέψη σου. Πολλές φορές οι τοίχοι του σπιτιού σε πνίγουν. Οι λέξεις των βιβλίων φαίνονται πολύ βαριές για να μπορέσουν να σε ταξιδέψουν. Νιώθεις κουρασμένος ενώ ξέρεις πως είσαι ακόμα στην αρχή. Τα πράγματα που κάποτε μπορούσαν να σε χαλαρώσουν τώρα φαντάζουν μικρά μπροστά στο βάρος όσον κουβαλάς.

Τότε βγαίνεις να πάρεις μία ανάσα έξω. Ξέρεις ότι θα ανασάνεις το μολυσμένο αέρα μιας βρώμικης πόλης που τα κτίρια γύρω σου φαντάζουν σαν σάπιοι σοφάδες ενός τοίχου που καταρρέει. Αλλά αυτή είναι η πόλη σου. Κάποτε έτρεχες αμέριμνος δίχως να σκέπτεσαι το αύριο. Τα χρώματα δεν ήταν όλα γκρι και οι ματιές δεν ήταν όλες άγνωστες. Τότε που ο χρόνος πέρναγε αργά και η ζωή των μεγάλων που κοίταζες γύρω σου ήταν κάτι που για σένα θα αργούσε πολύ να ξεκινήσει.

Μα τώρα να, είσαι εσύ κάτω από τα ρούχα που λερώνονται από τη δουλειά, κάτω από τον ιδρώτα του μόχθου, πίσω από τις πελώριες σκέψεις που σε κάνουν ασυναίσθητα να σκύβεις το κεφάλι. Κάποια στιγμή θα νιώσεις στη πλάτη σου ένα χέρι. Θα είναι κάποιος που ο χρόνος δε πρόλαβε να διώξει από τη ζωή σου ακόμα. Κάποιος από τα παλιά που ξέμεινε στα γράμματα που σχηματίζουν τη λέξη «γνωστός». Γιατί τη φιλία την απέρριψες. Τη ξέρασε το παρελθόν.

….Γιατί κάθεσαι και βασανίζεσαι; Γιατί περιθωριοποιείσαι; Κοίταξε πόσα φώτα υπάρχουν γύρω σου; Πόσα μαγαζιά είναι ανοικτά; Πόσος κόσμος διασκεδάζει; Είσαι άγνωστος μεταξύ αγνώστων, μπορείς να κάνεις ότι θέλεις. Αν θες βγάλε λεφτά και φύγε σε ένα προάστιο να ηρεμήσεις και να αράζεις στα μαγαζιά που δε θα βλέπεις ότι σε ενοχλεί. Αν θες πάλι να μείνεις, διασκέδασε στους χορούς αυτής της μητρόπολης. Πάρε το απόφαση, η πόλη που ήξερες άλλαξε. Έγινε μητρόπολη. Δε χρειάζεται να αγωνιστής για τίποτα. Όλα είναι μάταια. Όλα έχουν πάρει το δρόμο τους. Πέρνα καλά εσύ και άστα λοιπόν. Κάνε τη δουλειά σου και μετά διασκέδαζε. Και έτσι θα περάσουν ωραία τα χρόνια σου. Θα περνάς ΚΑΛΑ και τι άλλο θες. Και τα προβλήματα θα περάσουν….Αρκεί εσύ να αλλάξεις μυαλά…Και στο μικρόκοσμο της υποκουλτούρας σου κάνε το ίδιο. Διασκέδαζε, πέρνα καλά και μη σκοτίζεσαι τώρα για πολλά πράγματα. Μόνο να περνάς καλά έχει νόημα. Αυτές είναι οι κλασσικές συμβουλές ενός γνωστού…

Το μόνο που χεις να κάνεις ακούγοντας για άλλη μία φορά αυτά τα πράγματα είναι να σηκωθείς και να φύγεις. Ακόμα και οι λέξεις είναι περιττές. Γιατί; Γιατί ξέρεις πως δε θέλεις να τους κάνεις τη χάρη και να αλλάξεις. Δε θέλεις να γίνεις κάποιος που απλά θα περνάει καλά και θα περνάνε όλα μπροστά από τα απαθή μάτια του. Θέλεις να αλλάξεις κάτι. Όχι τον κόσμο αλλά τη δική σου θέση σε αυτό τον κόσμο. Όχι τη κοινωνία γύρω σου αλλά τη δική σου θέση σε αυτή τη κοινωνία. Γιατί αυτό είναι το πρώτο και δυσκολότερο πράγμα που μπορείς να κάνεις. Δε θες να γίνεις άλλη μία σάρκα που θα εκτονώνεται στα πολυπολιτισμικά μπουρδέλα τους ούτε άλλο ένα ανθρωπάκι που θα αναζητά ένα πέπλο να ρίξει πάνω του για να καλύψει το τίποτα του. Θες να κοιτάξεις ψηλά και να μείνει ζωντανή η πίστη που φωλιάζει μέσα στη καρδιά σου. Ξέρεις ότι είναι δύσκολα. Βιώνεις το αδιέξοδο, τη μοναξιά, τη κατάθλιψη, την αδυναμία και το πόνο. Αλλά ξέρεις πως το ιερότερο σύμβολο σου κάνει μία τροχιά κυκλική. Και ο Ήλιος του προσωπικού σου αγώνα όταν δύει σε βυθίζει σε βαθύ σκοτάδι το οποίο γίνεται όλο και πιο βαθύ μέχρι όμως να ξανατυφλωθείς από τις ακτίνες της αυγής. Αυτόν τον Ήλιο τον οδηγείς εσύ. Είναι ο τροχός που γυρνάς καθημερινά. Και τα φώτα αυτής της αυγής που εσύ μόνος φέρνεις στη ζωή σου δε μπορούν να συγκριθούν με τα χλωμά «φώτα» χιλίων μητροπόλεων. Το ξέρεις καλά αυτό. Το ομολόγησε ένα όνειρο που φώλιασε στη σκέψη σου μετά από ένα γαλήνιο ύπνο. Για αυτό λοιπόν, για τον δικό σου Ήλιο που θα φανερώσει ο αγώνας σου, μη τους κάνεις τη χάρη…

Για την Τέχνη κάθε "Πολέμου".

Όταν περικυκλώνεις έναν εχθρό, άφησε του μία διέξοδο ανοικτή. Αυτό δεν σημαίνει ότι επιτρέπεις στον εχθρό να διαφύγει. Ο λόγος είναι ότι πρέπει να τον κάνεις να πιστέψει ότι υπάρχει για αυτόν ένας ασφαλής δρόμος διαφυγής, ώστε όταν τον πολεμήσεις να μην αντισταθεί με όσο θάρρος μπορεί να του δώσει η απελπισία...

Σουν Τζου

Δίχως συμβιβασμούς, δίχως μόδες..

Ανάθεμα τις μόδες σας

Τόσα χρόνια η ίδια ιστορία

Να μη μας πούνε ρατσιστές…

Από το κομμάτι "Αίμα και Τιμή" των Σύμφωνο Μολότοφ.

Μία μόδα για να διαδοθεί πρέπει να κάνει συμβιβασμούς. Πρέπει να κάνει ελιγμούς ώστε να διεισδύσει όλο και πιο πολύ στη κοινωνία. Πρέπει να αρνηθεί πράγματα ή να δεχτεί κάποια άλλα. Αντιθέτως μία υποκουλτούρα η οποία δεν αποσκοπεί στους στόχους που θέτει μία μόδα περιθωριοποιείτε περιχαρακώνοντας έτσι τις βασικές αρχές ύπαρξης της από τα «πρέπει» της κοινωνίας.

Αν λοιπόν θεωρήσουμε πως οι skinheads είναι μόδα τότε για να έχει μέλλον αυτή η μόδα θα πρέπει να βρει τρόπους να εξαπλωθεί. Πρώτο και βασικό βήμα όσον προσεγγίζουν αυτή τη φάση ως μόδα είναι να μη τους πουν ρατσιστές. Να μην τους πουν φασίστες, να μην τους πουν νεοναζί. Δεν προβληματίζονται για το τι σημαίνουν αυτά αλλά να μη τους χαρακτηρίσει κανείς έτσι γιατί αυτά θα σταθούν εμπόδια στη φάση. Όλοι οι άλλοι τίτλοι βέβαια είναι ευπρόσδεκτοι. Για να μπορέσουν λοιπόν να υπάρχουν αρχίζουν κατ αρχάς να προσαρμόζουν δικαιολογίες στα μέτρα τους ώστε να μπορέσουν να βρουν μία φόρμουλα για να αποδείξουν πως δεν είναι τίποτα από αυτά που αναφέρθηκαν. Έπειτα σειρά έχουν οι ρατσιστικές νοοτροπίες. Μακριά λοιπόν από τους skinheads αυτούς οι κακοχαρακτηρισμοί των μεταναστών, των πούστηδων, των ναρκομανών κ.λ.π. Βέβαια διατηρούν το «μένος» για τους χίπις άσχετα με το αν αυτοί αποτελούν μεγάλο κομμάτι του κοινού τους. Η ιστορία λοιπόν εξελίσσετε κάπως έτσι και αντικρίζεις δήθεν πατριώτες στο ίδιο μικρόφωνο με αναρχικούς, κάποιους που κατ άλλα δεν ασχολούνται με πολιτική σε πολιτικοποιημένες antifa συναυλίες, χίπικα γκομενάκια να χειροκροτούν και ραστάδες να κάνουν pogo…

Επειδή βασικό χαρακτηριστικό της δικιάς μας γενιάς είναι η αξιοπρέπεια οφείλουμε αυτό που αγαπάμε να το διατηρούμε αληθινό και καθαρό. Αυτή η υποκουλτούρα λοιπόν δεν έχει σκοπό να γίνει μαζική διασκέδαση. Αν υπάρχει κάτι μαζικό που επιθυμούμε αυτό είναι η αντίδραση. Όχι οι μπυροποσίες, οι διακοπές και τα γκομενιλίκια. Σκοπός μας είναι η ύπαρξη αυτών των παρεών, αυτών των ομάδων, αυτών των ατόμων που δε τους νοιάζει αν θα τους πούνε ρατσιστές ή φασίστες. Τους νοιάζει να χαράζουν τον δρόμο τους αυτοί. Δίχως να προσαρμοστούν σε κανέναν κοινωνικό καθωσπρεπισμό. Αν δεν γουστάρουν να γίνεται η γειτονιά τους γκέτο θα το πουν ωμά και ξεκάθαρα. Αν δε γουστάρουν τα πουστράκια ομοίως. Αν σιχαίνονται τους βολεμένους αστούς και τα κόμματα θα το δηλώσουν. Δεν έχουν ανάγκη να κρύψουν τίποτα ώστε να γίνουν αποδεκτοί γιατί δε θέλουν να είναι πουθενά αλλού αποδεκτοί πέρα από το δικό τους κύκλο.

Η ανάγκη λοιπόν της δικής μας υποκουλτούρας είναι η εξάπλωση σε συνειδήσεις και όχι σε συνήθειες. Αγαπάμε τη φυλή μας, θέλουμε να μείνουμε διαφορετικοί, αγαπάμε τη Πατρίδα μας και πιστεύουμε στη κοινωνική δικαιοσύνη και την αξιοκρατία. Όπως και να μας ονοματίσουν λοιπόν δεν έχουμε να δώσουμε καμία εξήγηση. Όποιος πραγματικά θέλησε να δει ποιοι πραγματικά είμαστε το έκανε και διάλεξε στη συνέχεια τη πλευρά του. Χρειαζόμαστε ανάμεσα μας προσωπικότητες. Κάθε ένας skinhead ανάμεσα μας σέρνεται στα μέτωπα δεκάδων καθημερινών πολέμων. Αν δεν είναι ικανός ή δε θέλει να πολεμήσει ας μείνει μακριά μας. Είναι δύσβατος και παράξενος ο δικός μας δρόμος. Αλλά ξέρουμε πολύ καλά πως είναι τουλάχιστον αληθινός. Είναι ο δικός μας δρόμος, που διάνοιξαν οι δικές μας προσπάθειες και η δική μας θέληση. Και αν υπάρχει κάτι για το οποίο θα είμαστε πάντα περήφανοι είναι πως συνεχίζουμε να πορευόμαστε σε αυτή τη ρομαντική τροχιά ….

Oi! η μουσική των Skinheads!

Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μας ένα βιβλίο σχετικά με μία προσέγγιση στην υποκουλτούρα των Skinheads. Οι εκδόσεις οι οποίες το εξέδωσαν είναι "αριστερού προφίλ" με βάση τους προσδιορισμούς της κοινωνίας ενώ ο συγγραφέας έχει ασχοληθεί και με άλλα παρόμοια θέματα. Φυσικά δεν ανήκει ούτε έχει πρόσβαση στα δεδομένα της δικής μας ευρύτερης κοινότητας αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να βρεί κάποια στοιχεία μέσω διαφόρων ιστοσελίδων.Το θετικό σε αυτό το βιβλίο είναι η προσέγγιση την οποία κάνει ο συγγραφέας η οποία μπορεί να χαρακτηριστική ως ικανοποιητική μιας και δε περιμένουμε πολλά πράγματα από πολιτικά και κοινωνικά ορθούς συγγραφείς. Αν λοιπόν βάλουμε στην άκρη για λίγο το μανδύα του "αντιφασισμού" τότε μπορούμε να διακρίνουμε όσα και εμείς πιστέυουμε για αυτή την υποκουλτούρα. Βέβαια δε λείπουν οι σημαντικές ανακρίβειες κάτι το οποίο από όσο φαίνεται οφείλεται σε άγνοια, ίσως και κάποιες σκοπιμότητες. Συνίσταται να το δανειστείτε από κάποιον που το έχει για διάβασμα και προσεκτική μελέτη.

Ο εθνικισμός στο λιμάνι...

Άλλη μία είδηση η οποία αφορά τον Πειραιά! Νέο blogspot από τους εθνικιστές και skins του Ολυμπιακού!

http://www.rednationalist.blogspot.com/

Nέα Κυκλοφορία!

Νέα κυκλοφορία από τους βεταράνους Skins από τον Πειραιά οι οποίοι επέστρεψαν δυναμικά με 8 νέα κομμάτια. Όλα τα κομμάτια είναι με Ελληνικό στίχο κάτι αρκετά ευχάριστο για τη σκηνή μας.

Για όλους εκείνους...

Για πάνω από δέκα ώρες το 24ωρο, για πάνω από 6 μέρες τη βδομάδα εργάζεσαι. Αγωνίζεσαι να κερδίσεις την αξιοπρέπεια σου, να γίνεις κάτι στα μάτια τα δικά σου και των δικών σου ανθρώπων. Δε ζητιάνεψες τίποτα, δεν έγλυψες κανέναν, δε πούλησες τη ψυχή σου και δεν έσκυψες το κεφάλι. Θέλησες να τραβήξεις το δρόμο που στο βάθος του αντικρίζεις έναν δικό σου ήλιο. Είτε με λίγα είτε με πολλά τραβάς το δρόμο της τιμής. Πολλοί σε άφησαν, πολλοί σε πρόδωσαν, πολλοί σε έβρισαν. Μα εσύ γοητευμένος από τον ρομαντισμό του μονοπατιού σου συνεχίζεις. Έρχεται μία μέρα που δε μπορείς να συγκρατήσεις την οργή που σου γεννάει η αδικία. Δε μπορείς να οπισθοχωρήσεις. Είσαι κυκλωμένος από τη συνείδηση, την αγάπη και το μίσος. Όλα χορεύουν γύρω σου στις νότες ενός τραγουδιού που απότομα αλλάζει ρυθμό. Δεν είναι μόνο η βία. Είναι πολλές αυτές οι νότες που μπορούν να αλλάξουν αυτό το ρυθμό. Τότε, νιώθεις μία ζεστασιά. Είναι οι προβολείς μίας κοινωνίας που πέφτουν για κάποια λεπτά πάνω σου. Ναι, είσαι εσύ αυτά τα λεπτά ο πρωταγωνιστής που δεσπόζει πάνω στο σανίδι. Εκείνος που βρίσκεται στην αρένα για να διασκεδάζουν τα πλήθη. Ζήτησαν άρτο αλλά ζήτησαν και θέαμα. Και εσύ αυτή τη στιγμή είσαι ένα από τα θεάματα που τους δίνουν. Οι χειροπέδες κλείνουν γύρω από τα χέρια σου. Τα χέρια που τις έκλεισαν είναι αυτά που σε έχουν ξαναχτυπήσει, είναι αυτά που σε έχουν ξαναξεφτιλίσει. Είναι σαν αυτούς που σε οδηγούν στην αρένα. Εσύ είσαι αυτός που θα τους κάνει να νομίζουν ότι εκείνοι είναι κάτι. Δε μπορείς να τους αντιμιλήσεις, δε μπορείς να τους στραβοκοιτάξεις. Είναι ανώτεροι από σένα. Τα δικά σου χέρια είναι δεμένα το ένα με το άλλο. Τα δικά τους είναι ελεύθερα να διακινούν σάρκες, να διακινούν ουσίες, να κάνουν χειραψίες με νταβατζίδες, πολιτικούς, πλούσιους…Ανθρώπους δηλαδή που επιβάλλουν τα θέλω τους στη κοινωνία. Σε οδηγούν λοιπόν περήφανοι στην αρένα. Πληκτρολογούν το όνομα σου. Παίρνουν τα αποτυπώματα σου. Υπογράφεις. Πλέον είσαι σεσημασμένος. Εσύ είσαι σεσημασμένος. Δεν έχεις βουλευτική ασυλία, δεν έχεις λεφτά για τους μεγαλοδικηγόρους, δεν έχεις λεφτά να φύγεις «εξω» δεν έχεις εξουσία να την επιβάλλεις. Είσαι αυτός που θα ακούσει το κλειδί και τη πόρτα να κλείνει πίσω του. Εκεί στο κελί σου. Εκεί σε έκλεισαν οι καθαροί εσένα το βρώμικο. Μετά έρχεται η ώρα να κριθείς. Αυτός που είναι απέναντι σου είναι από εκείνους που τη προηγούμενη νύχτα βρίσκονταν σε μία βίλα ή σε ένα κοσμικό πάρτυ. Μπορεί και να ξενύχτησε σε ένα γραφείο που κοστίζει όσο ότι έχεις στη ζωή. Εκείνος που ίσως πουλαέι και αγοράζει ελεύθερα αγοράκια, κοριτσάκια, ναρκωτικά για τα πάρτυ του. Ο τίμιος, ο Κριτής, που ποτέ δε δίκασε κάποιον άνθρωπο της εξουσίας. Εκείνος σε κρίνει ένοχο ή αθώο. Το όνομα σου μπαίνει σε μία ζυγαριά και παίζοντας πετάνε τα βαρίδια. Εγκληματίας; Αθώος; Ένοχος; Δεν έχει και πολύ σημασία Άλλωστε εσένα ποτέ δε σε είχε δεί στα πάρτυ του, δεν ήσουν σημαντικός για τη κοινωνία άνθρωπος. Δεν είχες «κονέ», διασυνδέσεις, βίσματα, «μέσον» ή κάτι ανάλογο. Ήσουνα απλά περαστικός για την αρένα τους. Αναλώσιμος. Η απόφαση θα βγεί. Το κορμί σου μπορεί να το σέρνουν. Τα χέρια σου μπορούν να τα δέσουν. Τη φωνή σου μπορεί να τη φιμώσουν. Τη καρδιά σου όμως δε μπορούν να τη βουτήξουν στα σκατά που κολυμπάει ξεπουλημένη η ψυχή τους. Πάρε τα μάτια σου από πάνω τους, μη σπαταλάς άλλο το βλέμμα σου και ψάξε τους άλλους…Κάπου εκεί ανάμεσα στα πλήθη υπάρχουν μάτια που δακρύζουν. Άσε τα δάκρυα τους να ποτίσουν το έδαφος της Πίστης και της Οργής σου. Η Πίστη σου θα σε κρατήσει ζωντανό στο όνειρο σου και η Οργή θα γκρεμίσει και τις αρένες και τα θέατρα τους.

Για όλους εκείνους που τα ονόματα τους είναι «εχθροί» για αυτή την υπέροχη, δίκαιη και αξιοκρατική κοινωνία.

Athens Hools!

Μία νέα σελίδα από hooligans και skins του Παναθηναικού.
http://pao-ultrass.blogspot.com/

Για τον πολεμιστή...

....Ένας πολεμιστής του Φωτός είναι πάντα σε εγρήγορση.Δε ζητάει την άδεια των άλλων για να πιάσει το σπαθί του, απλώς το παίρνει στο χέρι του. Ούτε χάνει το χρόνο του εξηγώντας τις κινήσεις του - πιστός στις αποφάσεις του Θεού του είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Ρίχνει μία ματιά γύρω του και εντοπίζει τους φίλους. Κοιτάζει ερευνητικά πίσω του και αναγνωρίζει τους αντιπάλους. Είναι αμείλικτος με την προδοσία, αλλά δεν εκδικείται. Περιορίζεται στην απομάκρυνση των εχθρών από τη ζωή του, χωρίς να πολεμήσει εναντίον τους περισσότερο από όσο είναι απαραίτητο.Ένας πολεμιστής δεν προσπαθεί να μοιάσει. Είναι!

P. Coehlo

Εκεί ανήκουμε

Μας είπαν να αλλάξουμε στάση ζωής και να προσαρμοσθούμε στα πρέπει και τους νόμους του κόσμου που μας προσφέρουν. Να σταματήσουμε να πιστεύουμε στη πατρίδα της φυλής και να επαναπατριστούμε σε αυτή του χρήματος. Να σταματήσουμε να αγαπάμε τη διαφορετικότητα μας και να ερωτευθούμε τις φωνές των νέων μητροπόλεων. Να πάψουμε να ονειρευόμαστε και να νιώθουμε για να κυλιστούμε στις απολαύσεις του νέου υπέροχου κόσμου. Αν δεν πειράζουμε κανέναν μας είπαν δε θα μας πειράξει και εμάς κανένας. Και αν έχουμε κάποια νοσηρότητα, κάποια κρυφή ζωή, κάποιο πάθος που ακόμα δεν είναι αναγνωρίσιμο στους συντηρητικούς μπορούμε είπαν να το έχουμε και αυτό αρκεί να μη προκαλούμε. Μας συμβούλευσαν να κάνουμε τη δουλειά μας ωραία και καλά και με τα να κλείνουμε τα μάτια. Επίσης μας είπαν ότι αν είμαστε καλά παιδιά μπορεί να προοδεύσουμε. Ναι μπορούμε και εμείς να προοδεύσουμε μας είπαν. Να πάμε μπροστά. Να τρώμε δίπλα σε πολύ σημαντικούς ανθρώπους. Προέδρους, αντιπροέδρους, επιχειρηματίες, κοινωνικούς αγωνιστές ακόμα και να κάνουμε κοσμικές διακοπές εκεί που κάνει η υψηλή κοινωνία. Τα έχουμε τα εφόδια λένε. Μορφωνόμαστε, δουλεύουμε, έχουμε θέληση και δύναμη...Κάποια μέρα μπορεί να πάμε πολύ μπροστά…Και αν μας έχουν μείνει κάποιες μνήμες μπορούμε ωραία και καλά να ακούμε αυτούς τους δίσκους που ακούγαμε μικροί με αυτά τα «κακά» τραγούδια στο σαλόνι μας παρέα με ουίσκι. Μπορούμε και να έχουμε ένα κρυφό δωμάτιο με χιλιάδες βιβλία μιας νιότης ατίθασης και ένα άλμπουμ με φωτογραφίες από τις αλητείες μας. Επίσης σε διακριτικές συναντήσεις με φίλους θα λέμε και για αυτό το δυναμικό παρελθόν …

Μας είπαν πολλά τέτοια ωραία πράγματα…Φίλοι, καθηγητές, αφεντικά, συνεργάτες. Αλλά κανείς τους δεν κοίταξε στο βλέμμα μας την αηδία που μας δημιουργούσαν αυτές οι λέξεις. Κανείς δε συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα, οι τίτλοι skinheads, πατρίδα, φυλή, βία, εργασία, αγάπη, μίσος, οργή, όνειρα ήταν η επιφάνεια ενός δέντρου που εξέχει κάποια μέτρα από τη καθημερινότητα ενώ οι ρίζες του απλώνονται χιλιάδες γιάρδες βαθειά μέσα στη καρδιά και τη ψυχή. Δεν βρεθήκαμε δίπλα τους για να ζητιανέψουμε συμβουλές ούτε μεσσίες. Ήμασταν περαστικοί πάνω στο δρόμο της επιβίωσης. Περαστικοί από τους δρόμους τους μέχρι να έρθει η ώρα που θα πάρουμε εκείνο το απόμακρο μονοπάτι που οδηγεί προς τους όμοιους μας. Την αγέλη μας. Την οικογένεια, τη σύντροφο, το συναγωνιστή. Εκεί ανήκουμε , από εκεί κατεβαίνουμε και εκεί καταλήγουμε.

Αυτοί Είμαστε!

Είμαστε αυτοί που δυσφημίζουμε όποια mainstream μάρκα φοράμε!
Είμαστε αυτοί που δυσφημίζουμε όποιο μαγαζί αράζουμε!
Είμαστε αυτοί που κανείς δε θα πεί ότι μας έχει φίλους!
Είμαστε αυτοί που χαλάμε τις μόδες και τις φάσεις!
Είμαστε αυτοί που χαλάμε το πολιτικό σκηνικό!
Είμαστε αυτοί που τραγουδάμε "κακά" τραγούδια!
Είμαστε αυτοί που στη δουλειά μας είμαστε οι παράξενοι!

Είμαστε αυτοί που χαλάμε την ησυχία αυτής της κοινωνίας και δε θα σταματήσουμε να το κάνουμε μέχρι να χορέψουμε πάνω στα ερείπια της.

Στα Μονοπάτια των Ονείρων μας...

Κοιτάζεις γύρω σου. Βλέπεις έναν κόσμο όπως σίγουρα δε θα ήθελες να είναι. Εκεί όπου οι κώδικες Τιμής έχουν πάψει να υπάρχουν και τα πάντα καταρρέουν, προσπαθείς συχνά να συνειδητοποιήσεις ποιος είσαι και ποια είναι η θέση σου στον κόσμο αυτό. Ίσως ανάμεσα στα άλλα να αναρωτήθηκες, μέσα γενικά και σε όλο αυτό το παράλογο που επικρατεί, αν εσύ εν τέλει είσαι ο Αληθινός, ή απλά γίνεσαι περιθωριακός μέρα με τη μέρα. Αυτό που σίγουρα συμβαίνει, είναι ότι δεν αποτελείς μέρος του σάπιου κομματιού του Συστήματος, το οποίο συνεχώς μεγαλώνει. Σκέφτεσαι όμως και με ποιο τρόπο θα μπορούσες να διαφοροποιηθείς από όλους αυτούς που σιχαίνεσαι να βλέπεις και που ευθύνονται για την παρακμή στην οποία έχουν οδηγηθεί όσα αγαπάς. Κάποιες φορές μένεις μόνος σου, πραγματικά μόνος, συντροφιά με τα Όνειρά σου. Συντροφιά με τις πιο κρυφές σου Ελπίδες, σε μια γόνιμη μελαγχολία, μια νοσταλγία για κάτι που ίσως ποτέ δεν έζησες, αλλά θα ήθελες να έχεις ζήσει. Ταξιδεύοντας στο χρόνο, δίνεις αξία σε πράγματα που σήμερα φαντάζουν ασήμαντα. Πράγματα που στην εποχή μας φαντάζουν απαγορευμένα και ως σκέψη ακόμα.

Είναι πολύ σημαντικό και μόνο να αισθάνεσαι ότι παρεκκλίνεις από το σύνολο, αλλά σίγουρα πρέπει να γνωρίζεις και το γιατί. Με άλλα λόγια να συνειδητοποιήσεις αυτήν ακριβώς τη διαφοροποίησή σου και να την εντάξεις σε ένα γενικότερο πλαίσιο Ιδεών και Κοσμοθεωρίας. Δεν αρκεί λοιπόν η άρνηση, αν δεν υπάρχει η θέση. Και η θέση πρέπει να έχει υπόβαθρο και να στοιχειοθετείται από ένα σύνολο Αρχών και Αξιών, που τόσο ανάγκη έχουν οι Νέοι ειδικά σήμερα. Και σε αυτό το σημείο προβάλλει επιτακτική η ανάγκη των σημείων αναφοράς, των Προτύπων. Από Ήρωες που θυσιάστηκαν για να ζεις Ελεύθερος και τους οποίους Τιμούμε μέχρι σήμερα, μέχρι κάθε ανώνυμο Έλληνα που αγωνίστηκε για να βγάλει εις πέρας μια ζωή γεμάτη εμπόδια, που ποτέ δεν παραιτήθηκε από τη μάχη της επιβίωσης, έκλαψε και πόνεσε μα ποτέ δε λύγισε μπροστά στα δύσκολα. Πρότυπό μας οι οικογένειές μας που μας έφεραν στη ζωή, οι δικοί μας άνθρωποι, στους οποίους οφείλουμε πολλά γιατί μας ενέπνευσαν να γίνουμε ενδεχομένως και κάτι καλύτερο από εκείνους.

Ας μάθουμε να κοιτάμε τον ουρανό πριν μας μάθουν ότι άστρα είναι τα φώτα μιας τσιμεντένιας πολιτείας. Ας μάθουμε να ερωτευόμαστε πριν μας δείξουν τον ατομισμό και τη διαστροφή. Ας μάθουμε ποια είναι η Πατρίδα μας, προτού μας την δείξουν τα σύνορά της. Ας μάθουμε εν τέλει ποιοι είμαστε πριν το καθορίσουν οι γύρω μας και είναι πλέον αργά...

Είμαστε εδώ για Αγώνα!

Κάποια πράγματα ορισμένες φορές πρέπει να τα λέμε με το όνομά τους ώστε να γίνουν πλήρως κατανοητά από όλους. Οπότε μη περιμένετε καθωσπρεπισμό εκφράσεων στο κείμενο που ακολουθεί. Έχουμε ειλικρινά βαρεθεί να ακούμε συνέχεια για skinheads που είναι ναζί, άλλοι που είναι φασίστες, άλλοι που είναι αντί- ναζί και άλλοι που είναι πατριώτες αλλά όχι φασίστες. Πολλά τέτοια λοιπόν μας φτιάχνουν τη διάθεση κατά καιρούς αλλά και κάποιους άλλους καιρούς γίνονται πολύ εκνευριστικά. Να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν πως ανάμεσα μας θα βρίσκεται όποιος είναι σαν και εμάς και όχι όποιος δεν είναι κάτι άλλο. Προτιμούμε να μας μισούν και να μας διώκουν για αυτό που είμαστε παρά να μας αγαπάνε για κάτι που δεν είμαστε. Υπάρχουν χώροι που αν δεν ασχολείσαι με τη πολιτική, αν είσαι αντί-ναζί , αν κοιτάς να κάνεις το ποζεριλικι σου όπως όλοι, θα είναι όλα καλά και θα είσαι μέλος και εσύ μιας πολύ ευχάριστης παρέας. Θα γαμάς και θα γαμιέσαι, θα πίνεις τα ναρκωτικά σου, θα τραγουδάς, θα χτυπιέσαι στις συναυλίες, θα σε θαυμάζουν, θα βρίζεις από το μικρόφωνό τους μπάτσους και τους φασίστες και θα φοράς όλα αυτά τα μπλουζάκια με εκείνες τις μάρκες που θα σε κοιτάξουν όλοι όταν περάσεις από τη πλατεία ή το στέκι. Μετά θα κλαίγεσαι πως αυτή η κοινωνία σε πολεμάει και παραμένεις ένα παιδί του δρόμου, το οποίο αδικήθηκε και βρίσκει παρηγοριά στο αλκοόλ και λοιπές μαλακίες... Αυτές οι καταστάσεις λοιπόν δεν έχουν θέση σε εμάς. Αυτές οι καταστάσεις είναι μία μικρογραφία μιας κοινωνίας που θεωρούμε μπουρδέλο και την οποία θέλουμε να κάνουμε στάχτες.

Ανάμεσά μας δε θα βρίσκεται κανείς που δηλώνει. Θα βρίσκεται αυτός που βιώνει. Ο πατριωτισμός δεν είναι μάρκα μπύρας να τον επιλέγεις τη μία να τον βαριέσαι την άλλη. Πατριώτης σημαίνει πως έχω αγωνιστεί για τη Πατρίδα μου. Έχω φωνάξει, έχω βγει στο δρόμο για αυτή, έχω συγκρουστεί, έχω ματώσει, έχω διωχθεί και κυρίως έχω θυσιάσει πράγματα για αυτή την επιλογή μου. Όχι αράζω στη μπυραρία και εκεί που διαλέγω ποτό πετάω και ένα «εγώ είμαι πατριώτης…». Επίσης για να μπορεί κάποιος να μιλήσει για πολιτικοποιημένους skinheads θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα στοιχειώδους πολιτικής σκέψης. Σίγουρα όλοι μπορούν να σκεφτούν αλλά πολλοί έχουν διαγράψει αυτή τη δυνατότητα του εγκεφάλου τους. Αυτά τα λίγα λοιπόν για να ξεκαθαρίσουμε ακόμα περισσότερο ποιοι και τι είμαστε. Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε εδώ για Αγώνα και τίποτα λιγότερο.

Πριν την ύστατη πνοή...

Γεννηθήκαμε Λευκοί, Έλληνες και Ελεύθεροι. Δεν έχουμε λοιπόν κανένα λόγο να ντρεπόμαστε, να αναιρούμε ή να σιωπούμε για αυτά τα χαρακτηριστικά μας. Δεν γεννηθήκαμε ανώτεροι από κανέναν αλλά διαφορετικοί από πολλούς άλλους. Εμείς όμως κληρονομήσαμε μία πολύ βαριά παρακαταθήκη. Να ξεπεράσουμε αυτούς που μας γέννησαν, αυτούς που υπήρξαν πριν από εμάς στο αιώνιο ποτάμι της φυλής μας. Δεν κλείσαμε τα μάτια μπροστά σε αυτή τη κληρονομιά. Μεθυσμένοι από το κρασί ενός παρελθόντος λαμπρού σαν τον ήλιο που ανατέλλει και αιματηρού όπως εκείνου του δειλινού δεχτήκαμε την αιρετική Πίστη ενός νέου Ανθρώπου. Δεν λυγίζουμε μπροστά στο βάρος αυτού του δρόμου. Ορθώνουμε τη γροθιά της θέλησης μας πρώτα στις αδυναμίες του εαυτού μας και μετά σε όσους στηθούν εμπόδιο στο μονοπάτι μας.Αντιστεκόμαστε στην αλλοτρίωση του πνεύματος και της ζωής που επιβάλει η σύγχρονη κοινωνία. Στο κόσμο της παγκοσμιοποίησης και της ισοπέδωσης θα κρατήσουμε ψηλά τη σημαία της διαφορετικότητας μας. Θα σεβαστούμε όποιον μας σεβαστεί. Θα παραδειγματιστούμε από ότι αξίζει και θα αρνηθούμε ότι κρύβει δεσμά.Δημιουργούμε ένα νέο αύριο, μία νέα γνώση πατώντας στα σκαλοπάτια του χθες. Δημιουργούμε μία νέα κοινωνία στο εσωτερικό ενός σκουριασμένου κόσμου. Ίσως καταφέρουμε μια μέρα να καταλάβουμε τον κόσμο όλο. Τότε θα μπορούμε να αντικρύσουμε τα μάτια των συντρόφων μας με χαρά. Ίσως η τελευταία μας πνοή αφεθεί πίσω από τα τείχη της κοινωνίας που χτίσαμε και ακόμα μάχεται. Τότε θα μπορούμε να αντικρύσουμε τον τελευταίο καθρέφτη με Περηφάνια.

Όταν η αγάπη για την Πατρίδα χαμογελά στο θάνατο….

Παραμένουμε από εκείνους τους ρομαντικούς που η Πατρίδα στροβιλίζεται μέσα στις καρδιές τους σαν ένα φλογερό συναίσθημα που σπάει τις χορδές του χρόνου και ξετυλίγεται σε μία αιώνια συνέχεια και αλήθεια…Διαλέξαμε να δώσουμε πνοή σε αυτό το συναίσθημα όπως διαλέξαμε να βαφτιστούμε και στη θρησκεία του Αίματος Δε μας νοιάζει ποια Πατρίδα μας δείχνουν τα σύνορα και τα κράτη. Δε μας νοιάζει ποια σημαία στολίζει σήμερα κάποιο λόφο. Δε μας νοιάζουν τα ψέματα τους για το αίμα που κυλάει στις φλέβες μας… Εμείς ξέρουμε ποια παρακαταθήκη μας άφησαν αυτοί που έφυγαν όπως ξέρουμε να αφουγκραζόμαστε τον αγέρα στη ψηλότερη κορφή, τα κύματα της πιο σκοτεινής θάλασσας και τους ψιθύρους κάποιων ‘νεκρών’ θεών. Ξέρουμε στη φλόγα να αντικρίζουμε τις χιλιάδες ψυχές και στις στάχτες αυτά που θα γεννηθούν.Μη μας ρωτήσετε ποια είναι η Πατρίδα μας γιατί δεν έχουμε πετάξει ακόμα όσο μακριά είναι τα όρια της. Μη μας ρωτήσετε γιατί πιστεύουμε ακόμα σε αυτή γιατί είναι ήδη γραμμένο στα δικά μας ιερά βιβλία. Εκείνα που δε γραφτήκαν με μελάνι προσκυνητών ούτε με τη πένα των λόγιων. Είναι γραμμένα από Αίμα. Το Αίμα παιδιών, ηρώων, πολεμιστών, εργατών, γονέων…Και αυτά τα βιβλία δεν παραποιούνται, δεν καίγονται και δεν σβήνουν. Θα βρίσκονται πάντα εκεί που οδηγεί ο δρόμος της αρετής. «Θέλω να ξέρετε πως ο γιος και αδελφός σας πέθανε με το χαμόγελο στα χείλη, γιατί κράτησε μέχρι τέλους τον ιερό όρκο που έδωσε να θυσιαστεί χάριν της ελευθερίας της Κύπρου»Στέλιος Μαυρομμάτης –Αγωνιστής της ΕΟΚΑ. Απαγχονίστηκε στις 21/9/1956. Ήταν 24 χρονών.

Aγαπημένοι μου γονείς,

….αυτή είναι η τελευταία ημέρα μου…Η τύχη της πατρίδας μας κρίνεται από την αποφασιστική μάχη που άρχισε στη νότια θάλασσα, στα νερά της οποίας θα πέσουμε σαν τους ανθούς της κερασιάς…Σας ευχαριστώ για τα 23 χρόνια φροντίδας και στοργής που μου δείξατε…Να με σκέφτεστε και να ξέρετε ότι ο Ισάο σας πέθανε για την Πατρίδα.. Θα πετάξει μαζί και ο αρχηγός του σμήνους μας και άλλοι φίλοι…Στόχος μας είναι τα εχθρικά αεροπλανοφόρα …Ελπίζω ο θάνατος μας να είναι ξαφνικός και στιγμιαίος, σαν ένα κρύσταλλο που σπάει »Τελευταίο γράμμα του εικοσιτετράχρονου ιπτάμενου κελευστή του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού ναυτικού Μασούο Ισάο προς τους γονείς του.

Συναυλία στη Θεσσαλονίκη!

Τρία Ελληνικά και ένα Ουγγρικό είναι τα συγκροτήματα τα οποία θα συμμετέχουν αυτή τη φορά σε μία ακόμα συναυλία που θα λάβει χώρα στη Θεσσαλονίκη.Πρόκειται για τους Pogrom και White Pride Rockers από θεσσαλονίκη και Βόρειο Ελλάδα και τους βετεράνους Verszerzodes.
Η Ελληνική σκηνή δείχνει να δυναμώνει συνεχώς και οι προσπάθειες των τελευταίων χρόνων ειδικά στη Θεσσαλονίκη φαίνεται να αποδίδουν καρπούς. Καθήκον όλων μας λοιπόν είναι να ενισχύσουμε και να δυναμώσουμε ακόμα περισσότερο τη φωνή αυτών που δε μασάνε τα λόγια τους, δε παζαρεύουν "τίτλους", που δε συμβιβάζονται με το καθωσπρεπισμό και την πολιτική ορθότητα των καιρών και κυρίως αυτών που η μουσική τους δεν είναι απλά μία εκτόνωση αλλά πολλά περισσότερα...

Ραντεβού όλοι στη Θεσσαλονίκη λοιπόν στις 12 Απριλίου!

Skinheads Hellas!

Στη μάχη των ιδεών…

Η πίστη μας, αυτή η φλόγα που σιγοκαίει μέσα στη καρδιές μας είναι γέννημα ιδεών και αξιών που κληρονομήσαμε από τη φυλή μας και από τον αγώνα και τη προσπάθεια όσων πέρασαν ή ακόμα βαδίζουν στο μονοπάτι του Αγώνα. Το παρακάτω blog είναι από ένα νέο βιβλιοπωλείο, προπύργιο του ιδεολογικού πολέμου μας.

http://nsparta.wordpress.com/

NS Skins από Μεξικό!

Εδώ και αρκετό καιρό έχει δημιουργηθεί μία επικοινωνία και αλληλουπόστηριξη με μία ομάδα Skinheads από το βόρειο Μεξικό. Συνεντεύξεις δικών μας συκγροτημάτων στο περιοδικό τους αλλά και δικιές τους σε Ελληνικά περιοδικά αποτελούν δείγμα της αλληλεγγύης και της κοινής αγωνιστικής δράσης ακόμα και με συντρόφους που βρίσκονατι στην άλλη άκρη της γής. Πρόσφατα τα παιδιά δημιούργησαν και τη πρώτη τους σελίδα στο διαδίκτυο!Επισκευτείτε τη και σύντομα θα δημοσιέυσουμε και τις συνεντέυξεις των Legion Hellas και Pogrom που έιχαν φιλοξενηθεί στο περιοδικό τους.

http://vanguardiablanca.blogspot.com/